Basterds

PaulDe titel van dit blog heeft niets te maken met suiker, lezer, maar is een vage verwijzing naar die, ietwat overgewaardeerde, Tarantino film waarin Nazi’s een hakenkruis in hun voorhoofd gekerfd krijgen (end spoiler). Daarbij vergeleken is een hakenkruisje op een kekke koninklijke jas natuurlijk een statement van Jan Salie.

Met dit edele gebaaer van afkeuring in gedachten kunnen we nu vermoeden waarom het Arabisch klinkers overslaat: Het scheelt nogal wanneer een triumvirater “الأهوج” in je voorhoofd kerft met een Finse puukko (Of “домой!”  ingeval het een Russische invasiesoldaat betreft; de Oekraïne is de andere kant op, spasibo very much…) in plaats van zo’n klinkkerrijk woord als “kloothommelverneuker”.

Enfin, het lage voorhoofd dat ik gaarne onderhanden zou willen nemen is dat van het zo in-en-invriendelijke staatshoofd Erdocanis. (Ben ik nog op tijd, of is het inmiddels al niet meer mogelijk bevriende staatshoofden illegaal te beledigen?) De onthullingen van H. Teeuwen hebben mij plotsklaps doen begrijpen waarom het niet botert tussen Put-it-in en Erdogansje. Poets’em was naar verluid in zijn jonge jaren immers een liefhebber van schandknaapjes; hoogstwaarschijnlijk hebben zij elkaar dus ooit in Istanboel geragd en heeft Erdogatsie nog steeds kloofjes in zijn aars om hem aan die vrijpartij te herinneren. Vandaar zijn zure tronie.

Wat te kerven oh lezer? De keuze voor een term als “Supercalifragilisticexpialidocious” valt af omdat het te neutraal is en er boven die erdowenkbrauwen niet voldoende ruimte is. Neen, dan is “Geitennokkenbeuker” toepasselijker, maar dat is dan weer te mild, en “Smerige Hulphitler” is te oubollig. Neen, recentelijk realiseerde ik mij pas wat de ideale krachtterm is om Erdogossie mee te decoreren: Tila Tequila!

Dus, Erd, (Mag ik je Erd noemen?) maak even een afspraak, dan ga ik alvast mijn puukko slijpen…

Advertisements
Posted in Jeremiades, Paul Nijbakker | 6 Comments

Hoe of dat het hoort

PaulLaat ik weer eens een fotoblogje serveren dacht ik van het weekend, terwijl de regen zachtjes tegen het kantoorraam tikte. (Ja, u denkt toch niet dat we in het onderwijs kunnen luieren tijdens de weekeinden?) Vorige week had ik kunnen genieten van één dag winterweer. Het weer ervoor en erna was van een druilende ellende: met overdags wind en natte sneeuw, zodat je ‘s avonds door de smurrie naar huis moet soppen en met ‘s nachts af en toe nét genoeg vrieskou om de volgende ochtend gracieus op je bakkes te kunnen gaan. Ik ben bijna blij dat ik de Kerstperiode in de Oost ga doorbrengen. Als het daar zeikweer is, dan betreft het tenminste ander zeikweer… (Ik wilde aanvankelijk “kutweer” schrijven, eidoch ik wil de vrouwelijke genitalia niet in diskrediet brengen.)

Maar goed, vorige week Woensdag hadden we dus in Tornio één enkel dagje normaal winterweer en ik heb van die gelegenheid gebruik gemaakt om de onderstaande plaatjes te schieten. Zodat u kan zien hoe het hóórt te zijn.

een dagje winter

een dagje winter

een dagje winter

Posted in Paul Nijbakker, Standplaats Tornio | Tagged , , | 3 Comments

Een Koekje van eigen Degeneratie

PaulTerwijl in het Nederlandse de zwartepietendiscussie nog voortkabbelt, lopen in Zweden de gemoederen wederom hoog op over de vermeende racistische kenmerken van peperkoek . Ja, u leest het goed.

Lucia optochten zijn Kersttraditie in Zweden. Op 13 December gaat de lichtheilige, Lucia, rond met een kaarsenkroon op en trakteert op zoete broodjes en peperkoek. De heilige wordt vergezeld door lichtmaagden en sterreknapen, die allen gekleed gaan in wite gewaden. De knapen dragen ook nog een witte puntmuts, wat het geheel kan doen denken aan een KKK manifestatie, maar daar gaat het niet over.

Peperkoekkostuum

Peperkoekkostuums: Erg aanstootgevend

Waar het over gaat zijn schoolkinderen van 9 à 10 jaar, welke in Zweedse basisscholen meestal de Lucia optocht verzorgen. Jongetjes van die leeftijd willen vaak geen witte soepjurk dragen, maar daar kwam men in het verleden aan tegemoet door de kinderen toe te staan ook mee te lopen verkleed als kabouters of als peperkoekmannetjes (of -vrouwtjes, we discrimineren niet) en alles was goed.

Totdat een overijverige Zweedse schooladministratrice in 2012 eens goed keek naar die peperkoekmannetjes (die in Zweden al zeker 100 jaar worden genuttigd tijdens de Kerstperiode). En, maar nee, die poppetjes zijn bruin!!! Schrik alom. Terstond begonnen sommige schoolbesturen in Zweden kinderen te verbieden in de optocht mee te lopen in peperkoekkledij en het uitdelen van peperkoekjes werd afgeschaft, want sommige landgenoten zouden er aanstoot aan kunnen nemen.

Even voor de duidelijkheid, er bestaat in Zweden geen actiegroep Stop de Peperkoek. Er zijn nog nooit demonstranten gesignaleerd bij Luciaoptochten die boe roepen vanwege de aanwezigheid van peperkoekfiguren. Zweden’s slavernijverleden is uiterst bescheiden, vergeleken bij het Nederlandse, en niemand heeft ooit gesuggereerd dat peperkoekfiguurtjes iets met slavernij te maken zouden kunnen hebben. Ook in Nederland is er niemand die speculaas- of taai-taaipoppen wil verbieden. Sterker nog, zelfs in de Verenigde Staten, waar men toch uitgebreide ervaring heeft met racisme en het ontmaskeren ervan, is er practisch niemand die aanstoot neemt aan peperkoekfiguurtjes, of aan kinderen verkleed als peperkoekjes.

Neen, het betreft hier een uitwas van de Zweedse vrees om ook maar iemand te krenken, welke in het onderwijs erg nadrukkelijk aanwezig is. Ironisch genoeg heeft deze preventiedrang het tegenovergestelde effect. Wat de betreffende schoolbesturen zich niet realiseren, is namelijk dat zij in feite discriminatie op huidskleur aanmoedigen door de kleur van een koekje als aanstootgevend te bestempelen; bruin mag niet meelopen, wit wel.

Desondanks speelt het peperkoekverbod nog steeds hier en daar aan Zweedse scholen, al beweren de schoolbesturen nu dat men geen peperkoekfiguren (en soms ook geen kabouters) meer toelaat om de reine Luciatraditie te bewaren.  En dat peperkoekjes niet meer worden uitgedeeld is omdat er kinderen zouden kunnen zijn met peperkoekallergie, zegt men.

Een heer neemt hoofdschuddend nog een koekje bij de thee…

Posted in Paul Nijbakker, Standplaats Tornio | Tagged , , | 9 Comments

Parijs en de Wereld

PaulToen Gavrillo Princip de aartshertog Franz Ferdinand had vermoord verklaarde hij zijn daad met het feit dat Franz een voorstander was van tolerantie en verzoening, wat het doel van de Servische extremisten, een groot-Servisch rijk, in de weg stond. Servië wilde een grote oorlog om dat doel te verwezenlijken en ze slaagden daarin (voor een halve eeuw), ten koste van vele miljoenen doden en onbeschrijfelijk leed.

Het vermoorden van onschuldige burgers in Frankrijk en Egypte en Libanon en Turkije en Lybië en Syrië en Iraq doet de beweging IS niet om zich te wreken voor bombardementen op hun posities. Het doel van IS gaat veel verder dan dat. Zij wil het einde van de wereld bewerkstelligen, ten koste van vele miljoenen doden en onbeschrijfelijk leed, en daartoe dienen islamieten en niet-islamieten tegen elkaar opgezet worden.

Ik herinner mij hoe ik, daags na de bomaanslagen in Londen, naar Oxford reisde voor een symposium. In de bus van Gatwick naar Oxford zat vóór mij een gelovige in een koran te lezen en ik SMS-te aan mijn ega dat wat de terroristen bereikt hadden was, dat ik nu met heel andere ogen keek naar die baardmans. En dat dat mede hun doel was geweest. Wat de Nazis deden wordt alle Duitsers verweten, aan wat Stalin wilde zijn alle Russen schuld, de volkerenmoord op Armeniërs en Grieken hangt nog steeds alle Turken boven het hoofd. IS wil dat hun daden zullen reflecteren op moslims overal in de wereld. IS hoopt dat vele miljoenen onschuldige moslims onbeschrijfelijk zullen lijden als gevolg van deze terreuracties, dat er een wig gedreven zal worden tussen moslims en anderen, waar ook ter wereld.

De historie wijst uit hoe gemakkelijk het is bevolkingsgroepen tegen elkaar op te zetten: het is cultuureigen: wij en zij. En met de desinformatie die het Internet is geworden, kan die kloof gemakkelijk vergroot worden. Als het Westen tegen alle islamieten ten strijde zou trekken, zullen de IS-terroristen hun zin krijgen, ten koste van vele miljoenen moslimdoden en onbeschrijfelijk veel leed. En dan nog zal de wereld niet eindigen, zal dat even een afknapper zijn voor de doemsdagwensers…

Posted in Paul Nijbakker | Tagged , , , , , , | 7 Comments

Zweden, het gemankeerde paradijs… epiloog en elegie

PaulWij geraakten weer veilig thuis, oh lezers, volledig bevestigd in het rooskleurige beeld dat wij van de staat Zweden hadden. Zonder dat wij het wisten waren wij evenwel getuige geweest van de nadagen van de heilsstaat waarin Zweden in de jaren 70 van de vorige eeuw verkeerde. De zorgstaat strekte zich uit tot zoveel aspecten van het leven dat de burgers eigenlijk maar één klacht hadden: dat de staat te betuttelend was.

Het kan ons als tieners vergeven zijn dat onze opvatting over Zweden een guden randje had. Opgegroeid met Nils Holgersson, Pippi Langkous, Emil uit Lönneberga en de Witte Steen, zagen we het Zweedse platteland als rustiek en sprookjesachtig. De staat kenden we van de nieuwsberichten. Welk ander land had een premier die zelf demonstreerde tegen de Vietnamoorlog en waar miljonairs demonstreerden voor meer loon. Het Zweedse onderwijsssysteem wekte wereldwijd afgunst en bewondering. In Zweden dat toen al veel migranten envluchtelingen aantrok waren geen ghettos of zwarte scholen, want immigranten werden verdeeld over het land en over wijken en dorpen en alle kinderen bezochten de school die het dichtst bij huis was, want verschil tussen scholen bestond nog niet. Alle immigranten kregen bovendien gratis Zweedse les op kosten van de werkgever en tijdens werktijd.

Maar na ruim 40 jaar van sociaal-democratisch bestuur had Astrid Lindgren (al wisten wij dat toen nog niet) de sociaal-democratische regering ten val gebracht met een sprookje (Pomperipossa i Monismanien, 1976) over hoe het Zweedse belastingssysteem de spuigaten uitliep (haar nominale belastingspercentage was opgelopen tot 102%). En alhoewel tijdens de volgende rechtse regeringsperiode het volk in een referendum had verklaard een uiteindelijk sluiting van  de Zweedse kerncentrales te verlangen (1980), was de afbraak van het Zweedse model begonnen. Het vrije markt idee werd een onontwijkbaar strijdpunt.

Toen Olof Palme in 1982 weer aan de macht kwam trof hij een veranderd land en moest het vrije marktdenken in de socialistische leer invoegen. Onbedoeld maakte hij zo de sociaal-democratische partij definitief tot een burgerlijke partij zonder smoel en, toen hij na zijn herverkiezing in 1986 werd vermoord, was het zelfs voor de Zweden duidelijk dat hun paradijs niet langer bestond. In een verbazingwekkend rap tempo werd de Zweedse welvaartsstaat afgebroken. Het onderwijs werd ondergebracht bij de gemeenten die er een besparingspost in zagen, de verplichte spreiding van immigranten werd afgeschaft en de vrije schoolkeuze ingevoerd. Het gevolg was het fiasco van het Zweedse onderwijs dat door ver doorgevoerde non-competitie, wanbeheer en ideologische afbraak, leerlingen afleverde die na de middelbare school nog steeds geen Zweeds konden spreken of schrijven en die in de eigen gemeenschap verankerd bleven zonder de Zweedse samenleving te accepteren.

Tegen het eind van de jaren 80 werd in links Zweden het socialisme als politiek doel vervangen door het feminisme en de verharding van de maatschappij kreeg daarmee een nieuwe dimensie. Ideologie, altijd al een achilleshiel in Zweden, nam eens temeer het voortouw in de Zweedse samenleving en het resultaat was een verdere verscheuring van het Folkhem’s ideaal. Vandaag de dag vormt extreem-rechts één van  de grootste partijen in Zweden. Iets wat in 1980 nog ondroombaar leek. Van de mensen die wij tijdens onze reis tegenkwamen, is Kjell nu misschien een gefrustreerde leraar met onvoldoende middelen, laag loon en te weinig tijd om zijn voorstadsschoolklas effectief onderwijs te geven. Jyrki en zijn familie zijn misschien teleurgesteld terugverhuisd naar Finland (waar edammerkaas heden ten dage in iedere supermarkt te krijgen is). De rugzakreizigster in Kopenhagen zou misschien geen vreemde jongens meer uitnodigen op reis uit angst verkracht en neerbuigend behandeld te worden en van alle glamoureuze blondines die we in Sundsvall zagen zou misschien zo’n 10 procent nu stemmen op de Zweedse PVV… (de eerlijkheid gebiedt te verklaren dat Zweeds extreem rechts (net als in Finland trouwens) vooral aanhang geniet in het zuiden van het land.) Van de sluiting van alle kerncentrales is ook niks gekomen.

En nu kijken we al nauwelijks meer op als een extreem rechtse samenzweringsgelovige op een school in Zweden wat leerkrachten en leerlingen afslacht. We mogen ons nog gelukkig prijzen dat Zweden nog geen VS is, waar de gemiddelde godsdienstwaanzinnige tokkie meer schiettuig en munitie bezit dan het hele Nederlandse leger.

De eneen de andere.Trollhättan was ooit een leuk stadje aan de Götä älv die daar via een grote waterval richting Göteborg stroomde en waar de halve bevolking werkte in de SAAB fabrieken en waar menige Zweedse film is geproduceerd. Ik kwam vergezeld van dhr E. ter Buyl al in 1984 in Trollhättan rondkijken, de sluistrappen, de getemde waterval, de parken en schone straten en we namen een ijsje in de lokale Konsum cooperative supermarkt (die inmiddels bijna op de fles is door concurrentie van ICA, onderdeel van Ahold). Met de dame uit de ijscoafdeling heb ik nog jarenlang gecorrespondeerd en ik ben haar ook een keer wezen bezoeken met een bos tulpen. Later ging ik er nog eens langs met aspirant triumvirater Kees, om de vele oudheidkundige bezienswaardigheden rond Trollhättan in ogenschouw te nemen.

Gebaseerd op al die prettige ervaringen organiseerde ik tevens mijn leraars-stage in Trollhättan aan de Polhemsschool. Dat was in de jaren 90 toen het al minder goed ging met SAAB en er door gebrek aan spreiding een immigrantenghetto was ontstaan in de stad en de Kronan school in die wijk, had toen al grote problemen. De verwording van Trollhättan van zonnig modelstadje tot een door misdaad geteisterde achterstandsgemeente heeft alles te maken met de richting die Zweden sinds de jaren 70 is ingeslagen en vooral met de ontwikkelingen na de val van de Sovjetunie. Een heer wordt er niet vrolijk van…

Posted in Jeremiades, Paul Nijbakker, Standplaats Tornio | Tagged , | 5 Comments

Tussen(steek)spel

PaulDear Readers,

Ja, zo zou ik mijn blogje moeten beginnen gezien de diverse internetpodia waarop ik onder diverse namen optreed. Gelukkig leest praktisch niemand dit blog, behalve misschien de NSA, de AIVD, de Säpo (erfgenamen van Gestapo) en dergelijke. Na een hevige niesbui ben ik al vergeten over welk wereldomstortend onderwerp ik het wilde hebben.

Ja, het slot van mijn Zweden-in-1980 serie laat op zich wachten, ook omdat het andere Triumvieraatlid op deze expeditie geen herinneringen meer heeft aan deze doortastende missie, maar gelijk een waardig lid van het voormalig VK-blog d.w.z. bijna, danwel geheel en al gepensioneerd, prepareer ik mij voor die gouden toekomst, tegen welke tijd niemand blogs meer zal lezen, omdat zelfs Tweets en Facebook commentaren zijn voorbijgestreefd door plaatjes op Instagram e.d.; de era in welke wij als soort weer terug zijn op het niveau van de holbewoners die aan plaatjes/grotschilderingen genoeg hadden in hun cultuur (al beef ik bij de ideeën van een grotschildering van K. Kardashian voor wiens derriëre zelfs een hele bergflank niet voldoende ruimte zou bieden)…

Ik weet dat ik het nog zal hebben over Björn Afzelius, al Assad en Mswati en zijn dochter(s), maar de langdradigheid ontbreekt me op dit moment. Het was een week van scherven:

kruiend ijs

En nee, ik bedoel niet het kruiende ijs langs de grens met Zweden, maar het bestekverraad dat mij onlangs trof. Ik zou zeggen dat het kwam als “a stab in the back”, ware het niet dat…

TeleurstellingLinks ziet u een aardappelschilmesje dat ik ooit voor een gulden kocht bij de Xenos. Na 15 jaar, vond ik dat ik het mezelf kon veroorloven om een nieuw aardappelschilmesje met een iets ergonomischer heft aan te schaffen. Uiteindelijk kocht ik er deze lente zelfs twee (onverantwoorde spilzucht in deze crisistijden, ik weet het)! Wie beschrijft echter mijn verbijstering toen van beide mesjes afgelopen week het lemmet afbrak. Bij het luxe model rechts gebreurde dat terwijl ik er teentjes knoflook mee plette voor een aangename boeuf en daube (niet echt een onverantwoord ruwe of zelfs maar ongewone manier om een keukenmesje te gebruiken, zeg nu zelf). Het andere model in het midden gaf de geest toen ik er een kartonnen doosje mee opensneed (zodat het netjes opgevouwen bij het oud papier kon); ook niet echt gewelddadig. Ik ga straks met de scherven terug naar de winkel om te vragen of ze ook mesjes verkopen die niet breken, zoals pakweg het spotgoedkope model links…

Posted in Jeremiades, Paul Nijbakker, Standplaats Tornio | Tagged , | 4 Comments

Te Hooi en te Wollegras

PaulIk hoorde net dat vandaag de wereld vergaat (alweâh!?!) en om het zekere voor het onzekere te nemen gooi ik dus maar fluks deze deels hemelse text on-line! Ik had ooit een hoogbegaafde Griekse vriendin (Tja, denkt u, wie niet) die in Noorwegen studeerde, maar dat terzijde. In het studentenhuis waar zij destijds verbleef hing een vergeelde tekst op het prikbord (zo’n ouderwetse, niet-electronische, low-tech versie met punaises enzomeer) van de Noorse dichter Hans Børli uit de bundel “Jeg ville fange en fugl” (1960).

Myrulla

Myrulla på Lomtjennmyrene Wollegras op het Lomtjenneveen
Skulle jeg, mot formodning,
bli salig
og komme i de saliges boliger,
da skal jeg si til erkeenglen:
Jeg har sett noe
som var hvitere enn vingene din, Gabriel!

Jeg har sett myrulla blømme
på Lomtjennmyrene

heime på jorda.

Als ik, onvermoed,
zalig zou worden
en in de hemel zou komen,
dan zal ik tegen de aartsengel zeggen:
Ik heb iets gezien
dat witter was dan jouw vleugels, Gabriel

Ik heb het wollegras zien bloeien
op het Lomtjenneveen

thuis op aarde.

Dat gedichtje heeft me altijd aangesproken, ook al had ik zelf het wollegras nog niet aanschouwd. Het is een grassoort verwant aan de zegge, die aan het eind van de zomer bloeit met een vruchtpluis dat witter wit dan wit is. In de afgelopen maand waren de veenmoerassen van Lapland bespikkeld met ontelbare van die kraakwitte wattendotjes. Ze wapperden de zomer uit.

KorstmosEn nu een bloedmaan later (camera vergeten, zul je altijd zien) is het volop herfst. De lanen en paden zijn overdadig van nat blad verzadigd. De zomergasten zijn vertrokken en wintergasten hebben we hier niet, behalve die uit Syrië en Iraq. Alleen de korstmossen leiden onverstoorbaar hun korstmossenbestaan. Ik stel me zo voor dat indien korstmossen een gevoel voor humor hadden, het wel heel erg droog zou zijn…

StruikgewasAan de sappige kant van het leven hangen de struikgewassen weer vol met fruit en struikrovers van het gevederde soort stropen het lover af, want aan een struik zo vol geladen mist men één, twee besjes niet.

KeverstoelVoor de paddestoelen is het seizoen al weer bijna voorbij. Op deze laatbloeier zit nog een kevertje te zonnen (Let op; geen sluikreclame voor Volkswagen!). Nu kan het nog. Deze week begon de nachtvorst. Zodra de wind naar het Noorden draait, komt de sneeuw…

En door de titel die ik gebruikte heb ik nu dit herfstwijsje onwisbaar in mijn hersenen geplant:

Posted in Paul Nijbakker, Standplaats Tornio | Tagged , , , , , | 4 Comments