Gedistingeerde darmflora

PaulAls doorgewinterd en doorbakken reiziger had deze Triumvirater gerekend op een tegen alle eventualiteiten gewapend darmstelsel; hoe lachwekkend ende ontoereikend bleek deze hooghmoed.

Tijdens mijn bezoek onlaatst aan medetriumvirater en expat Dhr ter B. op Bali nu (ja, want Lombok is wat onstabiel, zeg nu zelf, met alle tokehs op één helft van het eiland enkel ende alleen om Europeesche ooren te pesten) en ook, ze hebben yoghurtijs in Sanur (eerlijk waar, ik was er zelf en gaf de softijsventster een riante kerstbonus uit pure opluchting over de aanwezigheid van dit onmisbare bolwerk van civilisatie in die woekerende wildernis aldaar) werd ik gloeiend getroffen door wat eerbiedwaardig bekend staat als Bali Belly!

Derhalve ende aldus werd mijn verblijf te Bali, na het op zijn minst kleurrijke Kerstavonddiner (lokale bataten zijn iets paarser dan die in Finland), vooral gekleurd ende gekenmerkt door een buikloop waarbij de moddermolenloop der aloude Alblascherwaard verbleekt.

Geholpen door een milde zonnesteek werd ik ruim 24 uur na het nuttigen van Nok Nenek (Schaaldieren à la Oma) getroffen door een buikkramp zoals weinigen der lezers meegemaakt zullen hebben en dewelke zich uitte in fonteinen van gedeeltelijk verteerde maag- ende darminhoud welke geprojecteerd werden uit het onderste spuitgat der menselijke anatomie. Ja, die Oma was niet geheel vers klaarblijkelijk (maar wel lekker, dat dan weer wel).

Voor wie zich nimmer in dezelfde situatie bevonden heeft, is het jolijt van die nacht moeilijk voor te stellen met herhaalde steeple chases naar het toilet met immer de verrassing of men het ondergewaad tijdelijk omlaag gerukt heeft alvorens de onwelriekende darmsappen in de toiletpot gemikt kunnen worden; spannend hoor.

avondgloren

Bali heeft natuurlijk meer te bieden dan buikloop!

Tijdens deze nachten van gruwelijk afzien fantaseerde ik  over de remedie, welke mijn Finse medeburgers zouden hebben gevonden voor zulk een aandoening. Ik bedoel moet een heer tolereren dat een stel opgeschoten puisterige etterbacjes mijn darmstelsel vandaliseren? Ik zeg u, driewerf nooit!

Ik stelde mij voor een bezoek aan het lokale kruidenvrouwtje, blikken uitgewisseld, deur vergrendeld, gordijn voorgeschoven, het heavy spul, hard drugs op z’n Fins: Teer die vloeibaar gehouden wordt middels een alcoholpercentage waarover geschokt gefluisterd wordt in de wandelgangen van lokale alcoholicisocieteiten (zoals de wachtruimte van het busstation)

Men neme een soeplepel van dit goedje (theelepeltjes zijn voor mietjes) en spreekt een knetterende vloek uit (heel gemakkelijk gezien de smaak van het medicijn).

Gewoonlijk gooit men er nog een kelkje Koskenkorva achteraan, maar dat is enkel om de teer in suspensie te houden, heus! En om af te sluiten neme men dan actieve kool (ook om de smaak van het verhemelte af te schuren). Dat is niet van die meesmelkmuilerige norit in doordrukstripcapsules, maar een onbehouwen brok houtskool die je zelf moet vermalen (wel goed kaahwe). En om te zorgen dat het spul zich niet eenzaam voelt op weg naar beneden, spoelen we het weg met nog een kelkje schnapps, gewoon, voor de zekerheid, en om de tanden te poetsen.

Na kennismaking met deze Finse mokerslag garandeer ik dat het bacteringtuig gillend uw sphincter uitvlucht.

Zo doen we dat in Finland met gluiperige darmbacteringlijers (niet geschikt voor minderjarigen… of mietjes). Op Bali was ik helaas gedwongen te vertrouwen op herhaalde doses immodium. Ik kwam desondanks levend, alhoewel duister prevelend, thuis te Tornio.

This entry was posted in Ed ter Buyl, Paul Nijbakker, Reisimpressies. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s