Globalisering? JEUK!

PaulWe hebben allemaal wel eens die kriebelende sensatie, dat onuitstaanbaar prikkelende gevoel, uweetwel, dát. Vaak heb je het na een hete douche of een saunabad, vaker nog op een tijd en een plekje dat je niet kan gaan staan krabben. Nou, en ik heb dat dus vaakst, maar gelukkig bestond er in Finland een betrouwbaar huismiddeltje, een traditioneel smeersel, uweetwel, uit grootmoeders tijd, dat er een eind aan maakte.

De oplettende lezer, heeft opgemerkt dat er in de laatste volzin van de bovenstaande alinea sprake is van een grammaticale tijd die even verleden is als grootmoeders… Wat is er gebeurd? Het Finse farmaceutische bedrijfje dat het smeerseltje dat hielp, uweetwel, jarenlang fabriceerde, werd overgenomen door een Japanse Farmaceutische gigant, een naamgenoot van die Samurai clan die aan het eind van de film Kagemusha zo bloederig in de pan wordt gehakt. Die scenes zal ik nu met meer voldoening bekijken, maar dat terzijde.

Zoals alle zichzelf respecterende globalisten betaamt boog het nieuwe management zich over het assortiment van het Finse bedrijfje en schrapte fluks de traditionele Finse middeltjes uit het productiepakket. Zulke middeltjes worden alleen in Finland verkocht en ze hebben geen gepatenteerde formules. De winstmarges zijn derhalve klein. Niet dus dat er geen winst wordt gemaakt op die producten, er wordt niet GENOEG winst op gemaakt, vindt de multinational die wereldwijd 30 miljard winst binnensleept. Zij zetten in op innoverende medicatie waarmee de consument een arm en een poot uitgedraaid kan worden.

En dus gaat het traditionele middeltje dat al vele generaties mensen hielp die eraan lijden, uweetwel, op dezelfde hoop waar u ook die andere met wortel en tak uitgeroeide volksremedies aantreft, zoals oma’s voetpoeder en opa’s teershampoo. Er is natuurlijk een reden dat die middeltjes generaties lang meegingen: ze werken. Deze blogger ging dan ook wanhopend alle apotheken in het Torniose langs om te zien of er nog wat van het smeerseltje dat ertegen helpt, uweetwel, in de schappen lag, maar ey lazen!

Nu is het dus hopen op een anarchistische apotheker of een zalvend kruidenvrouwtje dat besluit het middeltje zelf te gaan maken. Tot dat glorieuze moment van ointment independence is aangebroken, moet ik me maar behelpen met tijgerbalsem, ook een traditioneel smeerseltje, als en wanneer ik er last van krijg, uweetwel, dát.

Evening sky on the border

Geen smeerseltje: De (zons)Ondergang van het Avondland is voorwaar daar!

This entry was posted in Jeremiades, Paul Nijbakker, Standplaats Tornio. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s