Zweden, het gemankeerde paradijs… deel 4

PaulGrotendeels in gedachten verzonken spoorden wij van Sundsvall naar Stockholm met de bedoeling om daar de Noord-West Express weer op te te pikken voor de uiteindelijke thuisreis. Het noodlot of wat daarvoor doorgaat wilde echter dat we met vertraging arriveerden in de hoofdstad. Beteuterd stonden wij op het perron vanwaar wij hadden moeten vertrekken, maar de trein was allang weg, en enigszins bedremmeld keken wij om ons heen, want onbehaagd en onbemiddeld. Geld voor een hostelovernachting hadden wij niet en op het station slapen kon niet. Prachtige politieagenten in blauwe uniformen met witte tressen en witte handschoenen (en vast ook nog de koperen fluit!) streden rond en schudden iedereen wakker die onvoorzichtig de ogen sloot. Toen viel onze blik op een verdwaalde baardmans en de zijne op ons.

Ons hart sloeg een slag over, voorwaar een drugsverslaafde die ons ging beroven en nog veel erger. Als we niet al zestien waren geweest, hadden wij ons bevend aan elkaar vastgeklampt, maar nu restte ons slechts slikkend het onvermijdelijke af te wachten. Inderdaad benaderde de woesteling ons omzichting, ongetwijfeld met een hoofd vol plannen voor gebroken benen en gescheurde oogkassen. Het was hem aan te zien dat ie zo uit de oerbossen kwam…

“Ja”, zei de bruut. “Ik heb ook de trein gemist. Maar ik heb een vriend die in Stockholm woont. Als jullie wat kleingeld hebben kan ik hem bellen en dan hebben we een plek om te overnachten.” Hoewel ik twijfelde of die barbaard wel een vriend kon hebben, lepelden Cor en ik muntjes op uit onze broekzakken die harige harry gretig ontving. Een openbare telefoon (die had je toen nog op ieder perron), was snel gevonden en een tweegesprek ontspon zich, waarvan wij slechts de onverstaanbare helft te horen kregen.  Wat werd daar afgesproken? Waar onze ontzielde lichamen gedumpt zouden worden? Wij rilden van fascinatie.

Even later hing de holbewoner de hoorn op de haak en wenkte ons mee naar de taxistandplaats voor het station. Wij keken voor waarschijnlijk de laatste maal naar de kleurende Zweedse avondhemel; het was treurig zo te moeten eindigen, vaarwel wrede wereld… Toen stopte Jyrki met zijn oude Volvo voor ons. “Hei”, zei hij tegen de vermoedelijke lustmoordenaar die ons had meegelokt. “Hei, pitkäistä aika”, zei deze en wij ontwaarden zowaar enige warmte in zijn stem. Misschien was alle hoop nog niet verloren. Jyrki was in tegenstelling tot zijn vrind, kort blond en gladgeschoren. Wat onhandig zei hij, “Welkom” tegen ons. En we propten ons gevieren in zijn Amazon.

Over ruimbaanswegen reden we het centrum uit naar de voorstad, Märstä, een soort Bijlmer maar met minder hoge flats. Jyrki parkeerde zijn vehikel in een goedgevulde parkeerplaats tussen ander Volvo’s en Saabs. Hij liep al weg van de auto voordat wij onze rugzakken eruit gesjord hadden. “Moet je de auto niet op slot doen?” verwonderden wij ons. Daar moesten Jyrki en zijn vriend om lachen. “Hoezo?” vroegen zij zich af. Autodiefstal was toentertijd in Stockholm nog schijnbaar onbekend. Het was ons eerder al opgevallen dat mensen in Zweden hun bezittingen zomaar onbeheerd achter lieten op stations en in parken zonder zich zorgen te maken dat die wellicht gestolen konden worden. Dit was ook duidelijk nog vóór de tijd dat ieder onbeheerd stuk bagage prompt door de EOD opgeblazen werd.

Jyrki liet ons binnen in zijn huis en wij maakten het ons gemakkelijk op de vloer van de woonkamer in onze slaapzakken terwijl de bosbewoner zich op de bank neervlijdde. De nacht vergleed zonder dat er een wurgkoord om onze halsen werd aangetrokken en ook werden wij niet wakker met een bijl in het achtehoofd. Het was met andere woorden een alleszins ontspannend slaapje geweest. De volgende ochtend aten we met Jyrki en zijn vrouw en jonge dochter ontbijt. Cor met zijn gebruikelijke eetlust liet zich niet onbetuigd met de kaasschaaf. “Dure Finse kaas”, hoorde ik Jyrki bezorgd mompelen tegen zijn landgenoot, want, ja, dat had ik nog niet vermeld, maar onze redders in nood waren Finnen, een volk waar wij eigenlijk nauwelijks iets vanaf wisten en van de zwijgzame twee vrinden werden wij niet veel wijzer, maar daden spraken meer dan woorden.

Even later in de trein naar Kopenhagen waren we het erover eens. Zweden was een paradijs op aarde. We zouden volgend jaar zeker weer terugkeren. We kletsten zo onze bebaarde metgezel de oren van het hoofd en bedolven hem onder plakken chocolade, totdat hij even naar de WC moest en niet meer terugkeerde. Dat was begrijpelijk want weldra gingt de trein weer op de veerpont tussen Helsingborg en Helsingör en wij moesten nieuwe taxfree chocolade inslaan. Daarvan voorzien zaten we even later op het station van Kopenhagen met zijn bewerkte houten overkapping.We hadden tijd over tot de volgende trein dus wat te doen. Net buiten het station was het oude pretpark Tivoli dat ik kende van de verhalen van mijn ouders die daar in de jaren 1950 geweest waren. Dat wilden we wel eens bekijken. Zonder dat wij het wisten was de hoofdingang, met de kaartjesverkopers om de hoek. Wat wij zagen was de ingang voor abonnementshouders, waar wij mensen zonder meer naar binnen zagen lopen en wij wandelden er straalonschuldig achteraan, echt waar. Er waren geen controleurs toen… Zo zagen wij het beroemde park zonder en cent te spenderen en dat kon ook niet want onze laatste kronen hadden wij op de boot al uitgegeven.

Na een aangenaam verpozen keerden we terug naar het station om de trein af te wachten. De hal was vol van backpackers en-sters. Eentje van die laatsten raakte in een geanimeerd gesprek met Cor en, horende van onze drieste avonturen in de woeste wouden van het Noorden, wilde zij dat wij met haar en haar vriendinnen mee zouden Interrailen naar het Zuiden (vast als bodyguards). Toen ze hoorde dat we pas zestien waren en geen Interrailbiljet hadden verflauwde haar aandacht raadselachtig genoeg, maar voor Cor stond het daarna als een paal boven water dat onze volgende reis naar het zuiden zou leiden…

En hier schrijf ik nogmaals, wordt vervolgd…

Advertisements
This entry was posted in Paul Nijbakker, Reisimpressies and tagged , , , . Bookmark the permalink.

11 Responses to Zweden, het gemankeerde paradijs… deel 4

  1. Pingback: Zweden, het gemankeerde paradijs… deel 3 | Het Triumvieraat

  2. Cor Verhoef says:

    Geweldig! Een venster op het verleden. Ga door. Griekenland, met Kees..!!

  3. Anton Lustig says:

    Lachen! Op het nippertje aan de dood ontsnapt, maar niet heus.
    Leuk, dat het zo te lezen echt (nog) een andere wereld was, maar ook weer een heel herkenbare.
    “Cor met zijn gebruikelijke eetlust liet zich niet onbetuigd met de kaasschaaf” klinkt dan weer als dichter bij huis.

    • @Anton,
      Cor en ik hebben ter compensatie naderhand een hele edammerkaas naar Jyrki opgestuurd als kerstcadeautje en dat kwam voor hem als een complete verrassing, wat tekenend is voor gastvrijen.

  4. Kees Waterlander says:

    En dit heb ik allemaal moeten missen omdat ik geen baantje kon vinden 😦

    • @Kees,
      Gelukkig heb je dat gebrek aan Zweden later nog ruimschoots goedgemaakt, inclusief, als ik het wel heb, een daadwerkelijke confrontatie met een Zweedse beer (welke wij gelukkig moesten ontberen…, letterlijk).

      • Kees Waterlander says:

        Klopt ik helaas van grote afstand, dit in tegenstelling tot Erwin.

      • Tja, sommige mensen hebben altijd geluk. Anderen minder, zoals de dame die onlangs door een eland om zeep werd geholpen. Haar echtgenoot ging aanvankelijk de cel in, omdat het zo zelden voorkomt dat een eland iemand om het leven brengt (en omdat de politie van Zweden even (in)competent is als de politiemachten elders).

  5. Pingback: Zweden, het gemankeerde paradijs… epiloog en elegie | Het Triumvieraat

  6. Pingback: Gastvrijheid: een pijnlijke weg om anderen te verwelkomen | From guestwriters

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s