OVER EEN BLUESBAR IN BANGKOK…

CorDe goede stad Bangkok kent een duizelingwekkende hoeveelheid aan uitgaansmogelijkheden. Zelfs de Jingpo, een minderheidsgroep in het uiterste zuidwesten van de provincie Yunnan, in zuid-China, raken er niet over uitgepraat. De meeste bekende uitgaanstak bevindt zich, tot ergenis van de Thaise overheid, in de go-go-sfeer, waar de bezoeker zich kan uitleven in pingpong-shows en trampolinespring-competities. De ietwat hijgerige aandacht van het mannelijk deel van de wereldbevolking voor deze obscure vorm van uitgaan, heeft er voor gezorgd dat andere vormen van vermaak in de afgelopen decennia enigszins in een betreurenswaardig isolement zijn geraakt. Neem nu bijvoorbeeld eens de bluesbar ‘Adhere the 13th’, een pijpenla op Samsen Road, waar elke avond  de huisband o.l.v. meestergitarist ‘Pong’ de tent platspeelt. Pong is, samen met zijn vrouw ‘Ong’, tevens eigenaar van de zaak.

De clientele van Adhere bestaat uit een gezonde mix van Thaise bluesliefhebbers, expats en wat verdwaalde toeristen.

Tien jaar geleden struikelde ik voor het eerst “Adhere” binnen. Aan de bar zat onder andere Joe Cummings, auteur van de Thailand Lonely Planet publicaties en zelf een fervent bluesgitarist. Achter de bar stond Jay, een uiterst slimme, goedlachse Thaise meid, waar ik al snel een relatie mee zou krijgen.

Door Jay kwam ik alles te weten over de kleurrijke, vaste clientele en de diverse muzikanten die elke avond het dak van de tent speelden. Michael, de Brit die elke avond achter de drumkit plaatsnam en meer zoop dan een heel elftal Yemenitische kamelen bij elkaar-Michael liet zich in bier uitbetalen omdat hij geen werkvergunning had en niet betaald mocht worden- had bonje met Klaus. Klaus was de eigenaar van het drumstel, maar kon volgens Michael niet drummen. “He sounds like a man falling down the fuckin’ stairs” meende Michael, wanneer Klaus’ drumtalent ter sprake werd gebracht. Klaus kondigde hierop aan dat hij zijn drumstel uit de bar zou weghalen, zodat de band het zonder drummer zou moeten stellen. Een typische Teutoonse wraakactie vond ik destijds. Gelukkig werd Klaus, nog voor hij zijn drumkit kon weghalen, gearresteerd door de Thaise politie  wegens het in bezit hebben van verboden substanties met ‘intend to sell”. Exit Klaus, drumstelprobleem opgelost.

Adhere op 'n tamme avond

Georgia sings the blues..

Naast het fenomeen Michael was de Thaise zangeres Georgia niet weg te denken uit de line-up van de Adhere Bluesband. Als iemand in een vorig leven Janis Joplin is geweest, dan moet het Georgia zijn. Deze struise, volslanke Thaise tante met de longinhoud van een kanaalzwemmer, zorgde avond na avond voor een volgepakte zaak en, ik zweer het U, oh lieve lezer, wanneer je tijdens het refrein van “Me and Bobby McGee” eventjes je ogen dichtdeed. waande je je in Earl’s Blueshouse in Chicago anno 1970..

Georgia werd verliefd op een Engelse muzikant, trouwde en vertrok met haar echtgenoot naar Londen en werkt daar aan een zangcarriere. Exit Georgia, geen enkel probleem opgelost.

Sinds het vertrek van Georgia jammed Pong gestaag door met zijn trademark sigaret achter het stemmechaniek van zijn Fender en nemen mensen uit het publiek soms een mondharmonica of gitaar ter hand en swingt Adhere als nooit tevoren. Some things never change, godzijdank…

http://www.youtube.com/watch?v=kGiHDwL9aiY

This shit is gonna blow your mind away:

http://www.youtube.com/watch?v=HIJ_V-C4Z2Y&NR=1

Advertisements
This entry was posted in BKK Calling, Cor Verhoef, Kunst / Muziek and tagged , , , . Bookmark the permalink.

18 Responses to OVER EEN BLUESBAR IN BANGKOK…

  1. Tien jaar geleden struikelde ik voor het eerst “Adhere” binnen.

    Gezien uw reputatie in het uitgaansleven destijds, een zeer doeltreffende beschrijving, zonder twijfel 🙂

    • Cor Verhoef says:

      Heb jij Jay nog ontmoet toen je bij mij was? Ze woont nu in Belgie en is nog steeds een goede vriendin.

      Over dat ‘binnenstruikelen’, dat is een stukje dichterlijke vrijheid, waarde blogbroeder 😉

      • Toen ik langskwam hokte je al met huidige ega in Wat Dao, de tijd vliet snel…

        “Uit een naar bedorven Thaise griepkippenmest riekende kruiwagen naar binnen gekieperd worden en in ‘n Dorrestein-coma over de door teenslippers afgesleten plavuizen rolllen om in een mist van geestrijke dampen tot stilstand te komen tegen de enkeltattoo van een oogverblindend mooie katoey”, dat noem ik nou poëtisch 😀

  2. Hoe kóm je erop Cor.
    Ik wist niet dat je zo’n bluesfan was trouwens.
    Weer een amusant verhaal man. Ik zit nog met smacht te wachten tot je weer eens on-skype bent. Mijn MacBook staat 24 uur per dag aan nu (ik durf hem niet meer uit te zetten na het debacle met Vodafoon, -die modernistische doodskist van een modem in de vensterbank-, dus ik spot jou onmiddellijk op Skype…

    Ceesgegroetje

  3. Mohe Paul. Skyped ie met jou ook nooit?

  4. paco says:

    Zou Frans Bauer daar succes kunnen hebben? Wat denk jij?

    • Cor Verhoef says:

      Paco, ik denk dat Frans niet zou kunnen wennen aan het tijdsverschil. De gedachte dat zijn moeder nog niet eens aan het ontbijt toe is, terwijl Frans al een hele Krielkip ala Bami achter zijn omvangrijke huig heeft gepropt is na mijn idee onverteerbaar voor onze aimabele caravansluiper…

  5. Rob Alberts says:

    De meest waanzinnige verhalen bereiken mij soms over het uitgaansleven in Bangkok. Maar dit blog leest te enthousiast voor een echte Blues. Ik mis een paar muzieklinks ter ondersteuning van je verhaal.
    Muzikale groet

  6. stripman says:

    Sfeervolle filmpjes op YouTube ! Een onverwachte combinatie: Bangkok en Blues…;o)

  7. Anton Lustig says:

    Dit klinkt goed zeg! Ik houd me meestal niet met bloezen en rokken en jassen bezig maar dit springt er toch wel uit!
    “(…) waar ik al snel een relatie mee zou krijgen” klinkt zeker niet vrouwonvriendelijk maar wel erg ‘vlot’. Zou natuurlijk ook weer zo’n Corse grap kunnen zijn. In ieder geval zitten overal nog meer verhalen achter.
    Die Jingpo in jouw vriendenkring komen vast uit Kachin State, Birma. Over het algemeen zijn ze nogal gelovig en dus wat braaf, maar ik kan me voorstellen dat ze het in de Adhere goed naar hun zin hebben gehad.

  8. Cor Verhoef says:

    Anton, ik ben zoals ik al eerder aangaf ook niet echt een bloezenman, maar in Adhere heeft het allemaal een iets andere dimensie.
    Ik kreeg overigens wel degelijk al “vrij snel” een relatie met Jay. De week daarop al meen ik. Heeft 2 en half jaar geduurd. Mooie tijd gehad met Jay…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s