Zweden, het gemankeerde paradijs… deel 3

PaulDe volgende ochtend stelden wij vast dat de bewoners van het vakantiehuisje in de nacht waren teruggekeerd op hun tomt. Enigszins verlegen klopten wij na het opbreken van de tent aan om met terugwerkende kracht toestemming te vragen voor het kamperen. Gelukkig bleek dat geen enkel probleem te zijn, we werden door het Zweedse gezin zelfs uitgenodigd aan tafel voor een Zweeds ontbijtje. Het gezin bestond uit een Zweedse vader, een Zweedse moeder en een Zweedse zoon van onze leeftijd, Kjell, die ons Zweeds hout liet hakken met een Zweedse bijl. Voor hem was dit misschien een saai klusje maar voor ons een nieuwe uitdaging. Gedrieën lieten we de splinters vliegen en hakten genoeg hout voor de hele rest van het jaar (zo voelden onze armen tenminste na afloop) en daarna werden we door de familie naar het station gebracht (in een Volvo natuurlijk).

In de trein terug naar Sundsvall bespraken we nog hoe jammer het was dat Kjell geen zuster van onze leeftijd had gehad, à la Camilla Malmqvist uit de TV-serie Lycka till!, die wij later dat jaar zouden zien (Ja, het klinkt wat raar, maar zo stak het in feite in elkaar). Daarna staarden we dromerig uit over de eindeloze, ruisende wouden van Scandinavië tot we in de late namiddag wederom de klim moesten maken naar de jeugdherberg op de heuvel buiten Sundsvall. Als de beheerster verbaasd was dat we na een kleine week alweer terugkeerden van onze fjällexpeditie dan liet ze dit niet merken. Wij kregen een kamer met een duo Franse studenten die hun overdaad aan lichaamsbeharing matchten met een overdaad aan lichaamsgeur. Cor en ik maakten noodgedwongen een lange avondwandeling om een fris luchtje te scheppen. En de volgende ochtend, nadat ik per abuis via een niet afgesloten tussendeur in de damesdoucheruimte was beland (van die dingen, gebeuren als je nog onschuldig bent en de taal niet spreekt), vertrokken wij getweeën om dan nu het Zweese stadsleven te gaan verkennen.

Wij daalden de heuvel af en begaven ons naar het centrum. In Zweedse steden, voor de komst van de megamarkt en het winkelcentrum, waren destijds de grootste winkels en andere bezienswaardigheden geconcentreerd langs de hoofdstraat die met fantasieloze steevastheid Storgatan of Kungsgatan heet. Bij onze eerste aankomst in Sundsvall op de late avond en volgend vertrek op de vroege ochtend hadden we weinig volk op straat gezien (de route naar de jeugdherberg leidde ook weg van het centrum). Nu in de vakantiezon was dat wel anders. Het werd ons vreemd ongerust te moede: wat was hier gaande?

Je zag ze quasi-verveeld hangen in portieken, semi-onschuldig zitten op parkbanken of faux-frivool flaneren in de zomerzon: blondines waar je maar keek, de hele stad was er vol mee! Als naturel bruinharigen (toen nog, nu is het meer grijs) vielen we opvallend uit de toon. Af en toe terwijl wij de etalages bekeken (een budgetbeslissing), kwam er een koppeltje van die Agneta’s voorbijslenteren om, en dat was in de weerspiegeling van het glas duidelijk te zien, te kijken of we keken. En dat deden we, onze ogen uit…

Ze doen het expres, siste ik tegen Cor. Een gewaarschuwd schooljongen telt voor twee, of toch tenminste anderhalf! Dus wij wisten ons gelukkig zonder kleerscheuren uit dit lastige parket te bevrijden. Ik bedoel één blondine, dat is leuk voor de afwisseling. Wij hadden ooit Yolanda van den Herik in de brugklas en daar hadden wij toen geen enkel probleem mee. (Nu is ze een Amerikaanse reality-TV ster; dat is wat minder). Twee blondjes is nog lachen (zie bijvoorbeeld “White Chicks”, 2004), maar drie wordt al belachelijk, stel je dan eens een hele bende van die pigmentgehandicapten voor… In die jaren was lang blond haar klaarblijkelijk in de mode, de Zweedse missen scoorden hoog in schoonheidswedstrijden en Yvonne Ryding werd in 1984 zelfs Miss Universe, maar men kan ook overdrijven!

Wij wisten ons bij terugkomst in de jeugdherberg het klamme zweet van het voorhoofd (enfin, de klim naar de top van de heuvel zal daar deels debet aan geweest zijn, maar toch…) en we waren bijna opgelucht toen wij de zwartharige (met nadruk op -harige) Fransozen weer terugzagen. Toen ik later leerde dat de Franse soldaten in de Eerste Wereldoorlog bekend stonden als les poilus (“de harigen”), kreeg ik subiet flashbacks, maar goed ik dwaal af.

Het was ons duidelijk dat wij in dit oord niet veilig waren en ook onze reiskassa was dat niet. Het prijsniveau in Zweden lag in die tijd aanzienlijk boven het Nederlandse. Wij konden op onze kronen natellen dat onze studiereis noodzakelijkerwijs ten einde liep. Onder weemoedige zuchten van Cor stapten wij de volgende dag dan maar weer op de trein naar het zuiden… (Wordt nog een keer vervolgd)

Advertisements
This entry was posted in Paul Nijbakker, Reisimpressies, Standplaats Tornio and tagged , , . Bookmark the permalink.

5 Responses to Zweden, het gemankeerde paradijs… deel 3

  1. Pingback: Zweden, het gemankeerde paradijs… deel 2 | Het Triumvieraat

  2. Anton Lustig says:

    Leuk met Zweedse bijlen gehakt en zo, maar met terugwerkende kracht vind ik jullie toch wel mietjes hoor! De meisjes hadden duidelijk interesse in jullie, als buitenlanders zijnde en dat terwijl jullie sowieso al een streepje voor hadden op die harige Fransozen. Gemiste kansen.

    Benieuwd wat je terug hebt op het woordje “mietjes”.

    • Tja, er zijn zulken, die pakweg Pamela Anderson een hot chick vinden, maar ik daarentegen vind bijvoorbeeld Edsillia Rombley een heel aantrekkelijke vrouw en dat speelt hier misschien in door. Alhoewel ik moet toegeven dat Cor en ik destijds (we waren 16!) nog gul plaats wilden gunnen aan blondines in ons pantheon (voornoemde Yolanda inbegrepen). Wellicht was jijzelf nog wel zo geneigd in die tijden; vóór de leeftijd des onderscheids…

  3. Pingback: Zweden, het gemankeerde paradijs… deel 4 | Het Triumvieraat

  4. Cor Verhoef says:

    Man, Man, wat een geheugen heb jij. Ik heb alleen nog maar flarden in mijn hoofd van die reis. Heerlijk om te lezen!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s