Ontdekking in het park – een Egaode

bijdrage van Anton Lustig
~~~

Triumvieraters hebben Ega’s. En Ega’s dienen bezongen te worden. Maar je kunt als schrijver natuurlijk niet gewoonweg zeggen dat Zij “álles” voor je is. Dat werkt gewoon niet; dat is geen stijl. Vandaar ook dat Paul zich in zijn egaodes subtiel ‘beperkt’ tot poëzie, de vingers leggend op polsen van slechts bepaalde kleine dingetjes. Maar wat een bijzonder gegeven eigenlijk, dat Zij waar ik nu over schrijf op zoveel verschillende gebieden tegelijk haar invloed op mij uitoefent…. Vooruit dus met deze proza-egaode!

Je kunt hier klikken voor wat van muziek erbij!
(unmastered versions – eerste twee stukken met Arno Vrijman) 

Uiterlijk en innerlijk

Het hoe en waarom van partnerkeuzes moet vast een interessant onderzoeksgebied zijn. Wat voor gezicht, wat voor uitstraling kiest iemand om jarenlang of zelfs de rest van zijn/haar leven tegenaan te moeten kijken? Hoe gaan dat soort dingen eigenlijk?

Ingaan op uiterlijk is vaak: eromheen draaien. Er wordt wel gezegd dat mannen te veel op uiterlijk afgaan. In verweer zou kunnen worden gezegd dat dat komt omdat vrouwen nu eenmaal té veel schoonheid ten toon te spreiden hebben. Dat zijn allemaal nog tamelijk clichée gedachten. Persoonlijk vind ik: uiterlijk en innerlijk gaan eigenlijk samen, zoals Yin en Yang, grap en clou, kip en ei. Ik vind ook: uiterlijkheden, van wat dan ook, moet je rustig in je opnemen om te kijken wat voor uitwerking ze op je hebben. Want uiterlijkheden omvatten innerlijkheden, die op onverwachte en wonderlijke manieren naar buiten kunnen komen. Maar dit gaat natuurlijk verder dan alleen maar het uiterlijk van vrouwen, of mensen in het algemeen. Kijk ook maar eens goed naar de natuur, naar bomen en de lucht.

Even een klein zijspoor. Over een sensatie die ik soms ervaar als ik alleen over straat loop. Terwijl ik me meestal veilig weet in mijn eigen wereld, zoals iedereen toch in z’n eigen wereld leeft, lijkt het heel soms plotseling of alle gezichten léésbaar zijn, als vanzelf een oneindige stroom verhalen en indrukken tentoon kunnen spreiden. Waarschijnlijk een combinatie van verbeelding en een soort van overgevoeligheid. Maar dit onderwerp is een dwaalspoor, hooguit een voortuitblik op hele andere dingen, later, als ik met u samen ga pellen aan de vele schillen der werkelijkheid. Er zijn nog een hoop semi-wetenschappelijke dingen waar ik over zou willen schrijven. Maar – excuus! – uiteraard heeft dit helemaal niets te maken met hoe veilig ik me bij Haar voel en hoe makkelijk alles verloopt als ik met haar ben.

Liefde op het eerste gezicht, welja…

Terug naar Beijing, vroeg in de herfst van 2007. Na een bevredigende middag gevuld met onbekommerd schilderen, ging ik eens rondkijken in een park. De ambassade van mijn geboorteland, waarvan mijn studenten de taal studeerden, had daar een Holland-dorp georganiseerd, en omdat verschillende van mijn studenten er als vrijwilligers fungeerden ging ik eens een kijkje nemen. Tijdens mijn slentertocht trof ik nog een andere tent, van een door Nederland gesponsorde NGO voor natuurbescherming. Daar stonden geen studenten van mij maar ging ik uit nieuwsgierigheid toch even naar binnen, gewoon om te kijken wat er te beleven viel. Ik werd daar door een jonge Chinese vrouw in een lichtblauw jack heel aardig te woord gestaan. En ook nog door een paar andere Chinese meisjes die die tent bemanden (“bemeidden”), maar tóch wendde ik me liever weer tot diezelfde aardige jonge vrouw met die bijzondere oogopslag, ook al had ze me al ruimschoots van alle nodige informatie voorzien. Ze gaf me nog een organische mandarijn of zo zoals die daar uitgestald stonden en die ik ter plekke opat, al doorpratend over al mijn stokpaardjes, waartegen zij geen enkel bezwaar maakte.

Het grappige, en hoe goed ook, is dat er allebei die dag niet florissant uitzagen. Achteraf zei ze dat ik er die dag een beetje verwaarloosd uitzag. Onverzorgd, schilferig, rare trui. Zij dan, was door vogeltjes wat in haar gezicht gepikt of zo, en ze had die ochtend vast geen tijd gehad om voor de spiegel te staan. Maar dat deed me niets. Het mooie van het verhaal is dat ik een soort kortere weg naar haar binnenkant ontdekte! Bleek maar weer dat ik zoekende was naar écht bijzondere dingen in het leven. Toen ik voor een tweede keer langsliep stond ze juist te lachen om een of andere grap die verteld werd. Wat een open lach! En ik dacht weer: jij hebt iets, je hebt inhoud. Of een vrouw vanwege haar uiterlijk mee mag spelen in Bolly-, Holly- of Snollywood was niet belangrijk; ik wilde ínnerlijke schoonheid zien. Ik dacht bij mezelf: als die overtuigend naar buiten komt, ondanks wat dan ook, dan kan het niet anders dan dat ik met een bijzonder iemand te maken heb. Dat klinkt wat analytisch, maar vooral ben ik ook blij: wat een geluk dus eigenlijk dat haar buitenkant die dag minder fraai was dan gewoonlijk…! Nog helemaal afgezien van de geruststellende blijdschap dat ze eigenlijk veel knapper is dan hoe ze er toen uitzag, want móói is ze!

Na nog de noodzakelijke uitwisseling van visitekaartjes liep ik tenslotte het park uit, de rest van de dag voorvoelend dat dit verhaal nog een staartje zou krijgen. De weken daarop ging ik vrij nuchter en stap voor stap tewerk: eerst een mailtje, dan een telefoontje en na nog wat mailtjes een uitnodiging voor het eerste etentje.

Haar reacties tijdens de eerste dagen na deze ontmoeting manifesteerden zich vooral op een onbewuste manier, wat een heel verhaal apart is dat moeilijk na te vertellen valt. Pas toen ik die tent daar in dat park al lang en breed verlaten had merkte ze aan zichzelf dat de ontmoeting indruk had gemaakt. En dan is er nog het incident met het schilderwerk van mij dat ik enkele dagen nadien in electronische vorm aan haar mailde. Het was een nogal groot en vooral complex schilderij en ze zei dat het haar tien minuten lang al het andere deed vergeten, zo zeer nam wat ze zag en wat ze erachter meende waar te nemen haar in beslag, een ervaring die ze nog niet eerder had gehad. Een week na de ontmoeting was ons eerste etentje. Ons onbekommerde en openhartige gekeuvel – zo ongeforceerd, zo als vanzelf! – versnelde alleen nog maar de koers van onze correspondentie van de week erop. Ik sliep elke nacht nog als een roos, maar zij niet bepaald meer. Dat is niet eerlijk natuurlijk, maar wat is nu nog eerlijk… Zij was verwikkeld in één van de grootste omwentelingen van haar leven, die haar nog weldra nog heel veel moed zou gaan kosten. Vooral sinds we afspraken in nog een ánder park, op een zonnige herfstachtige dag…

Ik heb het hier natuurlijk over Mijn Ega, Li Yang, en ik ga nog even door met haar te eren: zij met die uitzonderlijke combinatie van fijngevoeligheid, warmhartigheid, puurheid, goede smaak, openheid en ook nog eens wilskracht en heel veel moed, groot genoeg om moeilijke en ongewone uitdagingen aan te gaan.

Haar uiterlijk heeft iets elfachtigs. Daaronder zou je kunnen verstaan: “tenger, ietwat frêle, mooi en ongewoon”. Als ze praat, denkt of lacht passeert een oneindig scala aan gezichtsuitdrukkingen. Ik zou haar beslist fijnbesnaard willen noemen. Maar ze is dan ook mijn eigen elfje, mijn raafje, mijn meisje, mijn meest vrouwelijke vrouw.

En wat een snel en flexibel brein! Ze begrijpt zélfs mijn rare hersenkronkels. En wat een organisatietalent! Ik loop een beetje te ver vooruit om nu al te zeggen dat ze mij in haar ‘organisatie’ heeft opgenomen. (Want dat is het ‘Prop Roots’-verhaal.) Mijn goede vader maakte altijd grapjes over het aangename van bestuurd te worden door een ‘goede directrice’, hoewel dit volgens mij subtiele uitingen van tevredenheid waren over wederzijds respect. Maar in plaats van te zeggen dat ze de ‘baas’ zou zijn, moet ik toch vooral benadrukken dat wij tweeën een perfect team vormen, elkaar heel goed aanvullen op heel veel vlakken.

Ze is enigskind, zoals de meeste Beijingse kinderen van haar generatie. Haar kinderfoto’s liggen op een oud adres en heb ik nog steeds niet gezien. Naar eigen zeggen zag ze er als kind heel onbeduidend uit, met een bloempotkapsel en een grote bril. Ikzelf verwacht op die foto’s vooral schattigheid aan te treffen. Een huilebalk was ze ook. Als kind was ze gek op dieren en ze las veel, besteedde ook veel tijd aan huiswerk. Vandaar dat ze al vroeg rugklachten had, die door de dokter destijds niet serieus genomen werden. Door mij wel; ik masseer haar rug bijna elke avond. Een opstandige puber is ze ook geweest; ze zette zich erg af tegen haar vader, die het haar moeder in die tijd niet gemakkelijk maakte. Nog steeds vindt ze het moeilijk om een ontspannen gesprek met hem te houden. Door dit alles, maar sowieso ook door haar algehele karakter, doet zij vooral gewoon wat zij zelf vindt dat goed is, ongeacht wat haar ouders vinden, hoewel die uiteindelijk toch weinig over haar te mopperen hebben.

Zij studeerde Internationaal Recht en vervolgens kon zij kiezen uit ofwel de rest van haar leven saaie contracten te gaan opstellen, ofwel te gaan meedraaien in een corrupt rechtssysteem. Om eventjes aan de eerste van de twee te ontkomen nam zij ontslag en werd zij vrijwilliger bij het Wereldnatuurfonds. Daar is zij niet lang daarna aangesteld voor de communicatieafdeling. (Die tent waar ik haar voor het eerst zag was dus ook van deze organisatie.) Ze raakte goed thuis in de Chinese en internationale NGO-wereld, zodat ze een hoop weet van wat daar achter de schermen gebeurt, wat journalisten zoal doen of nalaten, hoe media-events georganiseerd woren en wat al niet meer. Hoewel ze zelf geen onderzoek doet, weet ze heel veel over milieu- en andere problematiek, aangezien ze immers veelvuldig als doorgeefluik fungeert. Vaak werkt ze heel lang keihard door, soms stelt ze ook dingen uit. Ze is beslist een ijverig iemand, maar gelukkig vindt ze ontspanning ook belangrijk.

Li Yang en ik, samen werken we aan een bijzondere en gedurfde projecten, ons zeer tegendraadse levenswerk (kijk maar bij mijn vorige blog bijvoorbeeld). Ik weet nu al dat we de rest van ons leven bij elkaar zullen zijn. Dat is geen sentimenteel geladen opmerking. Het is gewoon iets waarvan ik weet dat het al vaststaat. Alles wat we doen is ernaar gevormd en ik vind het goed zo.

Advertisements
This entry was posted in Anton Lustig, Bericht uit Zaiwaland, Biografie, Egaode, Kunst / Muziek, Prop Roots. Bookmark the permalink.

16 Responses to Ontdekking in het park – een Egaode

  1. Een pracht blog. Veel geluk samen.

  2. Loes Konings says:

    Ik ben erg blij voor je dat je je levenspartner hebt gevonden. Samen ondernemen jullie iets, waar je beiden van houdt. Ik wens jullie een heel gelukkige toekomst.

    Een mooie foto van jullie beiden.

  3. cor verhoef says:

    Prachtblog. Ik geloof dat ik nog nooit een treffendere beschrijving van opkomende verliefdheid gelezen heb. Ik heb het driemaal gelezen en zit nog steeds met mijn ogen te knipperen.

  4. Een elf, tja, dat is natuurlijk een onweerstaanbaar gegeven. Hoera voor Li Yang Tinúviel!

    • Anton Lustig says:

      Haha, Tolkienees of niet, inderdaad onweerstaanbaar.

      Ik hoop dat ik het door jou in het leven geroepen genre van de Egaode eer heb aangedaan. Eén van de regels is dat de schrijver hoofdletters gebruikt voor ‘Zij’ en ‘Haar’. Belangrijker is dat hij alle ruimte geeft aan warme en groeizame gevoelens.

      Zij zegt overigens dat ik wel erg jeugdige foto’s van Haar heb uitgekozen. Men zou immers kunnen denken dat ik een soort ‘Bleker’ was. Ik zei dus dat Ze zich geen zorgen moest maken. De volgende keer kies ik foto’s waarop Zij er veel ouder uitziet…

  5. sonja says:

    mooi!!! , heel veel geluk samen… het begin van je verhaal klinkt me heel erg bekend…misschien is het ook wel zo gegaan bij mij…. veel liefs voor jullie samen.x

  6. Rens Metaal says:

    Ik sluit me aan bij het voorgaande commentaar: prachtig epistel en inderdaad: een bijzondere vrouw. Het vinden van je soulmate is toch wel een van de belangrijkste momenten in je leven. Naast schilder, linguist, docent en muzikant kunnen we nu ook schrijver aan het rijtje toevoegen.

    • Anton Lustig says:

      Dank je, Rens. Belangrijke momenten inderdaad en dus had ik maar gedacht hier iets goeds mee te gaan doen.
      Over dat complimenteuze ‘rijtje’ gesproken: je schijnt goed aan te voelen dat ik meer zorg aan het schrijven besteed dan eerst. Om niet in wanhoop te geraken, omdat ik deze maanden in Yunnan niets aan schilderen of muziek kan doen, ben ik maar aan het schrijven geslagen. Maar ook heb ik daar tegenwoordig werkelijk meer behoefte aan. Schrijf dus elke dag een paar uurtjes en zie wel waar het uitkomt.

  7. Pingback: Bericht uit Zaiwaland (1) | Het Triumvieraat

  8. Pingback: Wat de Manau nou is | Het Triumvieraat

  9. Johng191 says:

    I loved your post.Much thanks again. gfekkcabggdb

  10. Johnb305 says:

    This is a great blog, would you be involved in doing an interview about how you created it? If so email me! ckekeaecfgdd

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s