Historieherschrijving, les 1

PaulOnder de kop “Nederland moet excuses maken aan Molukkers“ viel in de Telegrief te lezen*: “De Molukkers riepen in 1950 op het eiland Ambon hun eigen republiek uit. Maar het Indonesische leger accepteerde dit niet en zette de aanval in. Hierdoor vluchtten in 1951 ongeveer 12.500 Molukkers hun land en kwamen naar Nederland.”.
Goh”, denkt Henk, “Wat goed van ons” en trekt nog een blikje pils open.
Jamaar”, zegt Ingrid, met een diepe frons in haar ondiepe voorhoofd. “Waarom moete we dan eskuzes aanbiede? We hebbe ze toch gehollepe?
Se moste gewoon alle asielsoekers trugsture”, zegt Henk en boert wijsgerig.
Ingrid zapt weer terug naar de Voiz of Hollant.

Als een heer van het goede leven, de totok-afstammeling van het Triumvieraat, meen ik met Henk en Ingrid en hun lijfblad van mening te moeten verschillen op basis van zulke onachtbare zaken als, pakweg, de historische feiten:

De Nederlandse regering erkende in 1949 de onafhankelijkheid van “De Verenigde Staten van Indonesië”, een federatie van min of meer autonome deelstaten waarin Nederlandsch Indië min of meer kunstmatig was opgedeeld. Het Nederlandse doel was een te grote gecentraliseerde macht te voorkomen, om zo de inwoners van de buitengewesten (die in sommige gevallen pro-Nederlands waren) te beschermen. De nationalisten van Soekarno die op grote delen van Java en Sumatra de macht in handen hadden waren met deze constructie akkoord gegaan om van de Nederlanders af te komen. Zodra de onafhankelijkheid een feit was werd de federatie echter in sneltreinvaart ontmanteld en was de eenheidsstaat Indonesië een feit. De enige kink in de kabel vormde de deelprovincie der Zuid Molukken die geen deel uit wilde maken van een door Javaanse nationalisten overheerste natiestaat. Op Ambon werd de onafhankelijkheid uitgeroepen als Republik Maluku Selatan (RMS, 25 april 1950). De Nederlandse regering durfde niet voor de belangen van de Molukkers op te komen, ook niet toen het Indonesische leger, deels bewapend met materieel dat door de Nederlanders overgedragen was, de Molukse Republiek naar goed koloniaal voorbeeld binnenviel. Dat viel trouwens nog niet mee. Alhoewel Ambon een klein eiland is, duurde het toch nog een maand voordat de troepen van Soekarno de hoofdstad bereikten.

De Molukkers waaraan de Nederlandse Staat excuses verschuldigd is waren niet de Molukken ontvlucht, in tegendeel ze wilden er juist heen! Het betrof ruim 4000 Ambonese KNIL soldaten met hun familie, die gedemobiliseerd moesten worden. Volgens hun contract met de Nederlandse overheid was het Nederlandse gezag verplicht om deze militairen na het afzwaaien met hun familie te transporteren naar een haven van hun keuze. De Ambonezen hadden logischerwijs Ambon, hun thuis, gekozen (en toen Ambon veroverd werd wilden ze naar het grotere Zuid-Molukse eiland Ceram) en dat bracht de Nederlansche overheid in verlegenheid. De Indonesische nationalistische regering vond het helemaal geen goed idee dat 4000 man Ambonese elitetroepen, veteranen van de oorlog tegen Japan en tegen diezelfde Indonesische nationalisten, zouden worden neergezet op een opstandig eiland en verbood het transport, dat haalt je de koekoek. De Nederlandse overheid besloot de Ambonese militairen en hun familie “voor hun eigen veiligheid” tijdelijk naar Nederland te halen tot een oplossing gevonden kon worden (d.w.z. wanneer het Indonesische leger de Republiek der Zuid Molukken met geweld had ingelijfd).

Dat laatste duurde nog tot 1963 en tegen die tijd waren de Nederlandse en de Indonesische regeringen “not on speaking terms” vanwege de kwestie Nieuw-Guinea. Maar al in 1957 beschouwde de Nederlandse regering de repatriëring van de Ambonese (nu Molukse) militairen  van de baan en het is op dat moment dat de radicalisering van de Molukse jongeren in Nederland een aanvang nam.

Waar de Nederlandse regering excuses voor dient aan te bieden is contractbreuk jegens loyale onderdanen die voor de koningin en het Nederlandse gezag door het vuur waren gegaan en voor het niet nakomen van de toezegging dat het verblijf in Nederland van tijdelijke aard zou zijn.

* Noot: De tekst van het Telegraaf artikel is inmiddels aangepast. Ik ben vast niet de enige geweest die erover gevallen was.

Advertisements
This entry was posted in Paul Nijbakker and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

10 Responses to Historieherschrijving, les 1

  1. @Antoinette,
    Het was klaarblijkelijk nodig. Een of ander journaille kent de recente geschiedenis niet. Een beetje de omgekeerde wereld van het allochtonendebat. De Molukse militairen wilden helemaal niet naar Nederland. Om ze zover te krijgen, werden ze ingelijfd bij het Nederlandse leger en kregen een dienstbevel (Het koloniale leger kon bij wet niet naar Nederland gecommandeerd worden).

  2. de stripman says:

    Duidelijk verteld ! Het is vaak schokkend hoe slecht men de geschiedenis kent, zelfs de recente…

  3. @Strip,
    De teneur van het stuk in originele vorm was de conclusie die Ingrid trekt. Nu hebben ze het veranderd. Er had zeker iemand gebeld van Satudara 🙂

  4. Ik ben benieuwd naar les 2.

  5. Anton Lustig says:

    Goed gedaan! Laten we er even van uitgaan dat het door jou komt dat de Telegrief haar artikel heeft aangepast.
    We leven in een zap-cultuur. Geen tijd voor de zogenaamde details.
    Ja, als dit Les 1 was, betekent dat dan dat je ons nog meer gaat leren?

  6. @Meneer,
    Het lijdt geen twijfel dat de Telegrief ons die les gaat leren, of anders de Telegraaf site Geenstijl wel.

    @Anton,
    Die illusie heb ik niet. Het zal misschien die burgermeester of een Molukse organisatie zijn geweest die aan de bel gehangen hebben.

  7. pheirman says:

    In ieder geval mooi stukje historische duiding, of hoe ons koloniale verleden ons nog decennia later blijft achtervolgen.

  8. cor verhoef says:

    Zo kennen we de Telegrief weer, de krant van wakker Nederland dat zich niet gek laat maken door onbenullige historische feiten.

  9. @Heirman,
    Het verleden in het algemeen is te vaak met de mantel der liefde danwel het deksel van de doofpot bedekt. Ik las vandaag een verbijsterend opinieartikel in de VK over de houding van de Nederlandse regering in ballingschap en het Nederlandse Rode Kruis jegens Nederlanders die in Duitse concentratiekampen zaten tijdens de Tweede wereldoorlog.

    @Cor,
    Het begrip “historisch feit” is sowieso aan ernstige erosie onderheving door de Dan Browns van deze wereld. Voeg daar een Murdoch aan toe en je krijgt Henken en Ingridden.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s