Te Hooi en te Wollegras

PaulIk hoorde net dat vandaag de wereld vergaat (alweâh!?!) en om het zekere voor het onzekere te nemen gooi ik dus maar fluks deze deels hemelse text on-line! Ik had ooit een hoogbegaafde Griekse vriendin (Tja, denkt u, wie niet) die in Noorwegen studeerde, maar dat terzijde. In het studentenhuis waar zij destijds verbleef hing een vergeelde tekst op het prikbord (zo’n ouderwetse, niet-electronische, low-tech versie met punaises enzomeer) van de Noorse dichter Hans Børli uit de bundel “Jeg ville fange en fugl” (1960).

Myrulla

Myrulla på Lomtjennmyrene Wollegras op het Lomtjenneveen
Skulle jeg, mot formodning,
bli salig
og komme i de saliges boliger,
da skal jeg si til erkeenglen:
Jeg har sett noe
som var hvitere enn vingene din, Gabriel!

Jeg har sett myrulla blømme
på Lomtjennmyrene

heime på jorda.

Als ik, onvermoed,
zalig zou worden
en in de hemel zou komen,
dan zal ik tegen de aartsengel zeggen:
Ik heb iets gezien
dat witter was dan jouw vleugels, Gabriel

Ik heb het wollegras zien bloeien
op het Lomtjenneveen

thuis op aarde.

Dat gedichtje heeft me altijd aangesproken, ook al had ik zelf het wollegras nog niet aanschouwd. Het is een grassoort verwant aan de zegge, die aan het eind van de zomer bloeit met een vruchtpluis dat witter wit dan wit is. In de afgelopen maand waren de veenmoerassen van Lapland bespikkeld met ontelbare van die kraakwitte wattendotjes. Ze wapperden de zomer uit.

KorstmosEn nu een bloedmaan later (camera vergeten, zul je altijd zien) is het volop herfst. De lanen en paden zijn overdadig van nat blad verzadigd. De zomergasten zijn vertrokken en wintergasten hebben we hier niet, behalve die uit Syrië en Iraq. Alleen de korstmossen leiden onverstoorbaar hun korstmossenbestaan. Ik stel me zo voor dat indien korstmossen een gevoel voor humor hadden, het wel heel erg droog zou zijn…

StruikgewasAan de sappige kant van het leven hangen de struikgewassen weer vol met fruit en struikrovers van het gevederde soort stropen het lover af, want aan een struik zo vol geladen mist men één, twee besjes niet.

KeverstoelVoor de paddestoelen is het seizoen al weer bijna voorbij. Op deze laatbloeier zit nog een kevertje te zonnen (Let op; geen sluikreclame voor Volkswagen!). Nu kan het nog. Deze week begon de nachtvorst. Zodra de wind naar het Noorden draait, komt de sneeuw…

En door de titel die ik gebruikte heb ik nu dit herfstwijsje onwisbaar in mijn hersenen geplant:

Advertisements
This entry was posted in Paul Nijbakker, Standplaats Tornio and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to Te Hooi en te Wollegras

  1. Hanneke Lustig says:

    Prachtig!

  2. Anton Lustig says:

    Wat een mooie foto’s! Nu begrijp ik het: als je woongebied het grootse deel van het jaar door kilometerdikke gletsjers wordt bedekt, dan weet je de levende natuur om je heen wel te waarderen!

    • @Anton,
      Voordeel van zeer wisselende seizoenen: het wordt nooit saai. Dat is nog eens wat anders dan Insulinde waar de natte en de droge moesson zich eigenlijk alleen maar onderscheiden door de windrichting.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s