Een Dappere Dame

De Dappere Dame

Met een glimlach de wereld rond…

PaulOnlangs keerde ik met de bus terug uit Rovaniemi na een trainingssessie voor uitwisselingsstudenten (waaronder een hele meute Nederlanders). Zes uur onderweg voor vier uur onderwijs; het is in Lapland geen uitzondering. Op het busstation had ik een oudere buitenlandse dame opgemerkt. Ik versleet haar aanvankelijk voor een net gearriveerde asielzoekster en dacht er verder niet over na.

Het toeval wilde echter dat we in dezelfde bus terecht kwamen en dezelfde bestemming hadden. Dat kon de dame mij zelf niet vertellen want het bleek dat ze geen Engels of andere Europese taal sprak, alleen Chinees. Maar ik kon het aflezen van haar biljet. Bij de overstap op de bust naar Tornio nam ik haar dan maar al gebarend op sleeptouw om te zorgen dat ze op de bestemming aankwam.

Op het busstation van Tornio-Haparanda bleek evenwel, zoals ik al vermoed had, dat er geen bussen meer vertrokken die avond. Het probleem was om dat de dame duidelijk te maken. Gelukkig herinnerde ik mij een Chinese studente in ons internationale on-line Master’s programma, die ik de dag ervoor onderwezen had. En toevallig wist ik ook waar die studente die avond zou zijn, want ik was zelf onderweg naar die cocktailparty in het lokale kunstmuseum (Wij hebben namelijk een kunstmuseum in Tornio; dat u niet denkt dat we hier geen beschaving kennen). Om die reden (en omdat ik niet wilde dat een dame op leeftijd noodgedwongen de nacht moest doorbrengen op het busstation) sleepte ik haar (figuurlijk) mee naar het museum.

Na een druk gesprek met de dame kon onze studente mij vertellen dat de dame gepensioeneerd was en haar pensioen spendeerde aan reizen. Haar doel was de Noordkaap, maar die was vanuit Rovaniemi niet meer bereikbaar na het hoogseizoen. Vanuit Kemi-Tornio is er ook geen verbinding met de kaap anders dan per auto. Haar alternatieve bestemming was Stockholm. Tijdens het gezellig samenzijn wist de dame ons voorts duidelijk te maken dat ze de halve wereld al had afgereisd. Haar paspoort stond vol visa, van Rusland tot aan Nieuw Zeeland (Dat moet wel een imponerend pensioen zijn dat ze geniet). En dat alles had ze dus geklaard zonder Engels te spreken! De Master studenten waren erg onder de indruk.

Ik bood aan dat de dame de nacht kon doorbrengen in mijn gastenverblijf (gewoon de kamer van de uitgevlogen dochter) om dan de volgende dag de bus te nemen. Dat aanbod werd gaarne aanvaard. Dus zat ik even later op de bank met een wildvreemde met wie ik geen woord kon wisselen. Gelukkig bood Google Translate een uitweg. Met haar kaart en wat tekeningetjes vroeg de dame of er een alternatieve route naar de Noordkaap was, per boot. En die is er: de Noorse veerdienst Hurtigruten vaart op en neer van Bergen naar Kirkenes en terug. Het is een prachtige, hoewel zeer prijzige, cruise.

Ik zocht voor de dame uit hoe ze vanuit Tornio, via Luleå en Narvik in Harstad kon komen om daar op de boot te stappen en ik schreef een briefje dat ze aan buschauffeurs en dergelijke kon laten zien, waarop ik in het Zweeds en Noors de reisplannen van de dame uit de doeken deed. Aldus uitgerust en wel stapte de dame de volgende ochtend bepakt en ge(rug)zakt weer op de bus, na vele sie sie.

Zoiets geeft toch wel te denken. Net nu ik midden in een ietwat weemoedig verhaal zit over hoe onbevangen de Triumviraatleden vroeger op reis gingen, kom ik iemand tegen die zo mogelijk nog vrijmoediger de wijde wereld intrekt. Ook op leeftijd, zolang je nog en rugzak dragen kunt, is the sky, of in dit geval de Noordkaap, the limit! Ik hoop dat deze dappere dame de kaap bereikt en tevens dat ze mooi weer heeft onderweg. 🙂

Advertisements
This entry was posted in Paul Nijbakker, Standplaats Tornio and tagged , , , . Bookmark the permalink.

12 Responses to Een Dappere Dame

  1. Anton Lustig says:

    Dat heb je goed gedaan. Erg gastvrij van jullie.

    • @Anton,
      In onze contreiën heb je niet zo vaak de gelegenheid gastvrij te zijn, in tegenstelling tot jullie projectcentrum.

      • Anton Lustig says:

        Je had er vast plezier aan om iets heel ongebruikelijks te doen. Ze is je vast oprecht dankbaar.

        Ach ja, vannacht weer zo’n 20 slapers. De helft woont eigenlijk vlakbij maar deze kinderen vinden het gewoon leuk om hier te zijn. Gistermiddag brak vakantie uit, herdenking 70 jaar overwinning. Ons staflid grapte dat de kinderen de Japanners maar dankbaar moeten zijn voor zomaar extra vrije dagen.

      • @Anton,
        Helpen de slapers nou ook om het pand schoon te houden? Als dat zo is, mogen ze ook een keer bij mij langskomen. 😀

        Tja, denk ik nu, met de wereld krimpende als ze is, kan ik niet eens uitsluiten dat één van de Jingpo kids uit jouw programma ooit terecht komt op mijn HBO!

      • Anton Lustig says:

        De kinderen zien het Prop Roots Center min of meer als hun eigen thuis. Dat betekent dat zij zelfs af en toe de handen uit de mouwen steken. (Eigenlijk doen ze zonder meer alles, alleen moet je ze wel even op de noodzaak wijzen.)

        Als ze op jouw HBO willen komen dan mag het aller-puikste puikje van de zalm hier alvast heel hard gaan blokken! Het niveau van het onderwijs hier is namelijk zeer belabberd. Maarreh, fijn dat je voor ze gaat lobbyen.

      • @Anton,
        Ik kan je op een presenteerblaadje geven dat als en indien eén van die kids zich weet op te werken tot HBO niveau, ik me persoonlijk garant zal stellen als die in Lapland wil komen studeren (‘s wel iets kouder dan in Jingpoland, maar het onderwijs is nog onbelabberd).

  2. Als puber in de jaren 70 in die streken gelift. Was een bijzondere ervaring.

    • @Anne Mieke,
      En je had geen probleem vervoer te krijgen met die drie auto’s en een boekenkar die er toen hier rondreden? Zelfs in de jaren 80 toen ik hier voor het eerst kwam, zag je op de E4 gemiddeld 1 voertuig per 15 minuten.

      • Jawel, we waren met z’n tweeën en omdat we niet wegkwamen zijn we daar gescheiden verder gegaan. Dat ging beter. Onderdak gekregen bij Lapse mensen en Finnen. Als je eenmaal een lift kreeg was het ook ver. Uiteindelijk heelhuids en een bijzonder ervaring rijker weer thuisgekomen. Overigens was liften door Duitsland lastiger, maar dat om heel andere redenen.

      • @Anne Mieke,
        Dat laat zich raden: Een blonde deerne langs de Autobahn in de jaren 70 van “vrijheid en blijheid”…

  3. Rob Alberts says:

    Respect voor deze dame!
    Door jou en anderen gastvrij opgevangen en op weg geholpen.
    Wat kan de wereld toch mooi zijn ….

    Vreemd dat ik meer en meer nieuwsberichten krijg over grenzen sluiten, buitenlanders tegen houden en buitenlanders terugsturen.

    Verbaasde groet,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s