Bericht uit Zaiwaland 12 – My life, my decision

door: Anton Lustig

Een update over ons project Prop Roots – de meer persoonlijke verhalen kunnen wel in een ander blog. Alles in en rond dorpjes van het Jǐngpō-volk hier in het Chinees-Birmese grensgebied en ons eigen Prop Roots Huis.

Een aanzienlijk deel van de kinderen hier komen al vijf jaar naar onze activiteiten en zijn vaak nog maar net ‘kinderen’ te noemen. Tijdens ons eerste zomerkamp in 2009, toen nog geheel op de lokale lagere school gehouden, waren de meeste deelnemers zo’n 8 of 9 jaar, nu zijn ze 13 of 14 en gaan ze naar de middelbare school. (Nóg wel althans, want velen beëindigen niet eens de onderbouw.)

Zo’n 25 van deze grotendeels oude bekenden, nu middelbare scholieren, hebben we bijeen weten te brengen voor een “Happy English” cursus, in een nieuwe formule. (Dit was het derde “kamp” van afgelopen zomer. Kort genoemd in het vorige bericht, maar daarna gebeurde er zoveel dat het er niet van gekomen is om uitgebreider te schrijven.) Naar de buitenwereld en de ouders/verzorgers toe was dit puur bedoeld om Engels in te lepelen. We vroegen van de ouders/verzorgers zelfs een (kleine) vergoeding, om de maaltijden te bekostigen maar vooral ook als stok achter de deur, zodat de kinderen het niet op zouden kunnen geven. Het was dan ook een besloten aangelegenheid: een week lang niet naar huis of op brommers sjezen, logerend in het Prop Roots Huis, met activiteiten zowel binnen als buitenshuis, met veel afwisseling, actie en muziek. De kinderen leerden meer Engels dan zij ooit hadden durven geloven, maar toch had deze cursus een breder doel: te laten zien hoeveel je kunt bereiken met wat inspanning en een positieve instelling, én zelfvertrouwen en een goede groepssfeer natuurlijk. Kinderen die al jarenlang veel spijbelden of in de klas zaten te niksen en door de docenten allang opgegeven waren (zoals zij bij meer dan de helft van hun leerlingen doen) zagen wij intensief studeren en ijverig notities maken. Aan het eind van de week hadden ze een (letterlijk) ongelofelijke hoeveelheid Engelse woorden en zinnen geleerd en konden ze 6 liedjes zingen, sommige zelfs uit het hoofd. Zij konden zichzelf in het Engels uitgebreid introduceren. Ook de instructies voor de op de laatste dag gehouden speurtocht waren dit keer in het Engels, maar door middel van de hen geschonken woordenboeken werden die met succes ontcijferd en tot uitvoering gebracht.

Natuurlijk kon een uitbundig slotfeest weer niet ontbreken. Iedereen liet zien wat hij/zij in huis had en er was een heuse modeshow op muziek, met allerlei theatrale fratsen, gehuld in outfits die zij binnen enkele uren eigenhandig in elkaar hadden genaaid. Zeven nachten in het projectcentrum – naar hun gevoel hun eigen Huis – was voor velen nog niet genoeg, dus die gingen de volgende ochtend pas naar huis.

Tijdens deze cursus en de grote reünie in de oktobervakantie zijn ook gevoelige, voor hun leeftijd zeer toepasselijke onderwerpen aangeroerd. Li Yang bracht voorlichting over contraceptie, hiv/aids en zeggenschap over het eigen lichaam, in een eerste aanzet voor het vullen van enkele grote leemtes in hun educatie. Via rollenspelen lieten we zien hoe je ruzies en vechtpartijen kunt vermijden met vervelende groepjes op school. Of je ondervond hoe dat gaat als, op zo’n dag waarop precies alles tegenzit, je “vrienden” je lekkere of coole drugs proberen aan te bieden (zie foto…)

En zo merkt u dus dat er zekere verschuiving heeft plaatsgevonden qua leeftijd van onze doelgroep. Li Yang is in onderhandeling over het aanbieden van meer van zulke seksuele en maatschappelijke voorlichting aan middelbare scholen in de omgeving, waar uiteraard eerst nog een hoop bureaucratie bij komt kijken. En zo zijn er nog een aantal dingetjes gaande. Een aantal jongens uit onze omgeving komt, in plaats van rond te hangen en gevaarlijke dingen te doen, nu elk weekend naar het Huis om te oefenen met street dance.

Tevens wij zijn bezig aan een toekomstplan, om ons project te kunnen bedruipen én een aantal van “onze” jongeren werk en perspectief te verschaffen. Toekomstmuziek nog, maar eigenlijk staat het al vast dat dit gaat gebeuren.

Wij wonen en werken in het Prop Roots Children’s Activity Center dat wij op eigen houtje hebben laten bouwen in een dorpje van de Jǐngpō-minderheid hier in het Chinees-Birmese grensgebied. De Jingpo-kinderen zijn integer en sociaal en spreken meerdere talen. Ze zijn verrekte handig en zitten vol artistiek talent en kennis over de hen omringende natuur. Maar de gevaren van ledigheid en drugs liggen overal op de loer en het onderwijs is benedenmaats. Wij verhogen hun zelfvertrouwen en gevoel voor individualiteit en verlenen hen een platform voor hun creativiteit. Aanleiding voor onze vestiging hier was mijn hechte band met de Jingpo door de jaren heen waarin ik onderzoek deed naar hun Zǎiwà-taal, en dat we wisten dat we iets aan de sociale problemen zouden kunnen doen, met name voor de kinderen. Ikzelf ben al 25 jaar “Chinees”, sinoloog en ’s werelds Zaiwa-specialist, maar verder vooral kunstenaar gebleven (ik schilder en maak muziek). Zonder mijn vrouw Lǐ Yáng was er geen Prop Roots. Zij was jarenlang juriste en Communications-expert voor internationale grote NGO’s. PROP ROOTS is een kristallisatie van ons beider achtergronden, en het bewijs dat zélfs in China grassroots en non-profit mogelijk zijn! Mijn persoonlijke blog heet trouwens “Planet Zaiwa”.

Meer info hier
Stuur gerust een email

Advertisements
This entry was posted in Anton Lustig, Bericht uit Zaiwaland, Prop Roots and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Bericht uit Zaiwaland 12 – My life, my decision

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s