Zij die niet kunnen lesgeven

Paul“Zij die niet kunnen lesgeven, geven les in didactiek.” Deze wijsheid stond ooit op de deur van een toilet in mijn Alma Mater te Groningen. Niet in steen gehouwen dus, maar evengoed een waarheid welke, zo niet onder professoren, toch op zijn minst onder leerkrachten gemeengoed is. Ik zou u dan ook de namen van mijn leerboeken in didactiek en pedagogie niet kunnen vertellen, want die tomen heb ik na het behalen van het tentamen direct, als nutteloos zijnde, in de uitverkoop gedaan. Eenieder met enige ervaring in het lesgeven aan leerlingen van vleesch ende bloet, zal ten eerste onderschrijven dat lesgeven niet uit een boek valt te leren en ten tweede beamen dat de meeste leerboeken op dat studiegebied volledig van de werkelijkheid los zijn.

Ik deed als scholier al ervaring op met een verdoolde onderwijzer die zijn lessen pedagogie op arme ik wilde uitproberen. Dat werd een drama en die onderwijzer staat bij mij tot op de dag van vandaag op de zwarte lijst. Alhoewel, hij is geen onderwijzer meer; hij werd geloof ik al spoedig wethouder van onderwijs, of zoiets. Ziedaar het schoolvoorbeeld van een onderwijskracht die door zijn didactiekleraar zonder kiezelsteentjes het bos in was gestuurd en er niet meer uitkwam, figuurlijk.

Ziet u, volgens pedagogen is het bos een geordende plaats waar alle bomen netjes in rijen opgesteld staan met rechte takken en waar elk blaadje dezelfde afmetingen heeft. Echte leskrachten weten dat een school geen netjes aangeharkt perkje met plastic rozen is, maar een oerwoud vol verscheurende wilde dieren. Een klas met leerlingen is geen voorspelbare omgeving met voorgeprogrammeerde resultaten bij methodische handelingen. Driewerf neen! Dierentemmer is het beroep van leraar eerder dan systeem analyst! Pedagogieleerboeken zijn als Microsofthandleidingen, vol met instructies dat indien handeling X uitgevoerd wordt, daar automatisch reactie B op volgt. Er staat nooit en te nimmer in wat je moet doen als B niet volgt, laat staan wat te doen als in plaats daarvan % gebeurd. En in een klas met levende leerlingen gebeurd % altijd!

Pedagogieleerboeken zijn dus irreëel, maar behalve dat zijn ze ook incompleet. Eén van die dingen die niet vermeld staan in die boeken is dat je als docent geen naaktfoto’s van jezelf aan je leerlingen moet sturen. Klaarblijkelijk is dat een grote omissie, want met grote regelmaat kunnen we in de pers lezen over leerkrachten die dat pedagogisch wel vonden kunnen. De enige uitvlucht die je hoort als ze erop aangesproken worden, is dat ze op het “verkeerde knopje” hadden gedrukt. Dus niet: “Ik had helemaal niks te zoeken op de sociale media van mijn leerlingen”, en niet: “Het was fout van me om naaktfoto’s van mijzelf te versturen”. Neen, het knopje was verkeerd. Wat mankeert mensen toch?

Mag ik even een intieme bekentenis afleggen, lezer? Ik heb nog nooit iemand een naaktfoto gestuurd. Sterker nog, ik kan met grote stelligheid beweren dat dat er überhaupt geen afbeeldingen van mijn geslachtsdelen bestaan, noch op papier, noch in electronisch formaat. Ben ik nu zo uitzonderlijk, of gewoon heel erg ouderwets? Schrik alom in de rangen der pedagogen: zou gezond verstand wellicht een betere leiddraad zijn dan hun leerboeken vol van perfect voorspelbare studenten? Vlucht naar voren medepedacollega’s…

Nu dus, weten de dames en heren pedagogen ons te vertellen dat een zich misdragende scholier afzonderen van de groep te klassificeren valt als kindermishandeling. Tjeemig de peemig; het uit het veld sturen van een voetballertje dat een overtreding heeft begaan zal dus binnenkort ook wel niet meer door de beugel kunnen. Geen wonder dat voornoemd voetballertje de scheidsrechter invalide schopt; dat is in de optiek van de pedagogen niet meer dan zelfverdediging tegen een vuige kindermishandelaar! Ik zeg u lezer, sinds de opkomst van pedagogie is het leraarschap van roeping verworden tot de hedendaagse treurnis. Iedere pedagoog in opleiding zou als afstudeertaak zes maanden les moeten geven op een VMBO school in willekeurig welke voorstad. Dat zou het aantal pedagogieboeken danig inperken en een driewerf hoera opleveren op de lerarenopleidingen! En medetriumvirater C. Verhoef kan dat volmondig beamen…

Advertisements
This entry was posted in Jeremiades, Paul Nijbakker and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to Zij die niet kunnen lesgeven

  1. En dat de pedagogen en didactici niet hebben stilgezeten sinds mijn tijd blijkt wel uit dit artikeltje van vandaag: http://www.volkskrant.nl/opinie/lerarenopleiding-doodt-alle-talent-en-motivatie~a3774756/

  2. Cor Verhoef says:

    Helemaal eens. Ik kan niet zeggen dat ik me ook maar iets herinner van die didaktieklessen op de lerarenopleiding. Fonetiek vond ik ook al zo’n zinloos vak, gelet op het aantal verschillende accenten dat het Engels telt wereldwijd.

    • Nja, fonetiek had nog wel nut om het lezen van woordenboeken te vergemakkelijken en uitspraken te begrijpen zonder ze gehoord te hebben. Maar bij mijn beste weten heb ik van de didactiek/pedagogielessen helemaal niets nuttigs overgehouden. En blijkens het artikel dat ik hierboven aanhaalde is er wat dat betreft niets veranderd op dat terrein. Hoe een vakgebied te omschrijven dat volledig van de werkelijkheid los is? Scientology?

  3. Anton Lustig says:

    Uit je kanonnades spreekt een uitgebreide praktijkervaring.
    Gelukkig voor je, Scientology is geen vakgebied maar gewoon een sekte, dus je zult er beroepsmatig nooit mee te maken hoeven hebben. (Hoewel, voor het vak Kritisch Denken?)
    En die Zeudi Araya is inderdaad bloedmooi – oeps, dat ging over een ander stuk van jou…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s