Bericht uit Zaiwaland 11 – Poppenkast en Drukke kampen – een inhaalslag

door Anton Lustig – 
 
  Wij wonen en werken in het Prop Roots Childrens Activity Center dat wij op eigen houtje hebben gebouwd in een dorpje van de Jǐngpō-minderheid hier in het Chinees-Birmese grensgebied. De Jingpo-kinderen zijn integer en sociaal en spreken meerdere talen. Ze zijn verrekte handig en zitten vol artistiek talent en kennis over de hen omringende natuur. Maar de gevaren van ledigheid en drugs liggen overal op de loer en het onderwijs is benedenmaats. Wij verhogen hun zelfvertrouwen en gevoel voor individualiteit en verlenen hen een platform voor hun creativiteit. Aanleiding voor onze vestiging hier was mijn hechte band met de Jingpo door de jaren heen waarin ik onderzoek deed naar hun Zǎiwà-taal en ons gaandeweg gegroeid besef dat we iets aan de sociale problemen zouden kunnen doen, met name voor de kinderen. Mijn naam is Anton Lustig, 25 jaar Chinees en s werelds Zaiwa-specialist, vandaar de connectie. Bíjna had ik mijn kunstenaarschap voor dit project opgegeven. Mijn vrouw Lǐ Yáng was jarenlang juriste en Communications-expert voor internationale grote NGOs. PROP ROOTS is een kristallisatie van ons beider achtergronden, en het bewijs dat zélfs in China grassroots en non-profit mogelijk zijn.

publiek in Loilung

Het Andere Dorp

Onze invloedssfeer breidt zich uit. Zo zijn we voor het eerst PropRoots-gewijs actief geweest in mijn “oude” dorp Loilung, daar waar ik 23 jaar geleden voor mijn onderzoek naar de Zaiwa-taal verzeild raakte en waar ik me nog steeds het meest thuis voel en waar het Zaiwa mij het meest vertrouwd in de oren klinkt. Het ligt in een heel ander en meer afgelegen deel van onze prefectuur Dehong en het is er heerlijk stil. Loilung heeft een ongewoon laag aantal drugsgebruikers en de algemene sfeer is goed. Ik heb hier vanouds de beste connecties en het is dus vrij eenvoudig om hier activiteiten te organiseren. Zo leuk dat Jingpo uit mijn nieuwe leefgebied, de Westelijke Bergen, nu met ons meekomen naar deze vertrouwde basis.

Poppenkast

In het afgelopen jaar hebben wij – naast zovele andere zaken – een project uitgevoerd waarin we een groep plaatselijke kinderen deden kennismaken met de wereld van de poppenkast. Ze leerden verhalen om te zetten tot scenario’s en zelf poppen te maken en op overtuigende wijze te bespelen. Grote proef op de som was uiteraard een heuse uitvoering voor publiek, met name die in het gemeenschapscentrum van het dorp Loilung. Een evaluatie van dit project verschijnt in het blad “Wereld van de Poppenkast” en zal worden aangekondigd via de onderstaande links.

poppenkast voor “Opa”, Ruili TV ook van de partij

Opa

Een belangrijk onderdeel van dit bezoek aan Loilung was de privé-uitvoering voor de oude Pauzyang Gvadvom, het oude dorpshoofd en degene die de door de kinderen uitgevoerde Jingpo-fabels zo’n 20 jaar geleden aan mij had doorverteld. De kinderen hadden al veel over hem gehoord en waren zeer gemotiveerd om het deze sympathieke oude baas naar de zin te maken. Hij is nu 97 en sinds vorig jaar niet meer zo goed ter been, maar wel volledig helder bij zinnen. Hij heeft duidelijk van de uitvoering genoten.

Personeel

Een grote verandering is dat we sinds enkele maanden drie lokale personeelsleden in dienst hebben (naast vrijwilligers). Met alle kinderen en andere gasten die in ons grote centrum over de vloer komen is er altijd werk aan de winkel en zo ook op het terrein en in de groentetuin. We brengen hen ook dingen bij zoals planning, computervaardigheden en boekhouden.

Lentekamp

In mei is voor het eerst samengewerkt met de Internationale school verbonden aan de Tsinghua Universiteit in Beijing. Voortaan komt er elk jaar een groep naar ons centrum om vrienden te maken met de kinderen. Ik heb een serie foto-blogs hierover gepubliceerd op proproots.tumblr.com. De laatste avond van ieder kamp is altijd een groot feest, waaraan iedereen bijdragen levert, met zang, dans en sketches. Het afscheid was wederom hartverscheurend.

Lentekamp – We maken samen een trap in het dorp

Zomerkampen

Juli en augustus zijn altijd de drukste maanden en dit jaar deden we drie “kampen”. De eerste twee hiervan waren voor Jingpo-kinderen en twee keer zo’n 25 stadskinderen (uit de kustprovincies) samen, één kamp in en rond ons centrum en kort daarop één in Loilung, met andere kinderen maar dezelfde leiding. Wat zijn onze andere kampen toch geweldig …. vergeleken met deze twee kampen. Dat het deze eerste twee tegenvielen lag vooral aan de onbekwaamheid en het gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel van de leiding van deze keer. Wat een verschil met toen de twee oprichters van deze organisatie zelf het zomerkamp van vorig jaar kwamen leiden! We hebben ons beklag gedaan en duidelijk gemaakt dat voor ons alleen het beste goed genoeg is. Ons gaat het om de uitwisselingen en vriendschappen tussen verschillende werelden, niet om simpele pret waarbij wij als oppas mogen fungeren van contactgestoorde, pafferige stadskindertjes.

wel een leuk inkijkje in het centrum

Happy English

Het derde kamp van deze zomer was speciaal voor intimi: Jingpo-kinderen waarvan een groot deel al 5 jaar deelneemt aan onze activiteiten en die nu in de onderbouw van de middelbare school zijn aanbeland. Enerzijds was dit een soort onderdompelingscursus Engels. Hun achterstand in deze taal draagt vaak bij tot vervroegd afhaken van de middelbare school en verhoogde doelloosheid. Zo fantastisch was het om te zien hoe proactief en oplettend deze kinderen (jongeren) bij ons aan de lessen deelnamen, terwijl ze normalerwijze altijd balen of spijbelen. We lieten hen merken dat leren leuk kan zijn en dat ze in een week tijd heel wat voor elkaar konden krijgen. Minstens even belangrijk doel was het aanbieden van allerlei broodnodige voorlichting omtrent eigen lichaam, relaties, drugs, hiv/aids, toekomst en maatschappij.

Happy English camp

Zootje ongeregeld op de laatste dag

Vrouwenhandel

Zoals al eerder beschreven is een slachtoffer van vrouwenhandelaren terug in het dorp en werkt nu in ons centrum. Wij helpen haar met het proberen de politie in actie te krijgen. Dat viel al te lezen in mijn artikel “Vrouwenhandel in je eigen dorp” op China2025 (waar ik vaste blogger ben). Bij deze het vervolg. Enerzijds is er niets veranderd – vrouwenhandel is nu eenmaal een non-issue op het platteland, mede omdat het zoveel voorkomt – en anderzijds léék er iets te gaan veranderen, nadat wij actief in de prefecturale hoofdstad een hoge politiefunctionaris hadden benaderd. Hij drukte in de mooiste bewoordingen zijn vastbeslotenheid uit om iets aan deze zaak te doen. Hij had zelfs, nota bene, een documentaire over Prop Roots gezien, waar hij naar eigen zeggen danig van onder de indruk was. Kortom, alles klonk te mooi om waar te zijn. Het lijkt of dit soort hoger opgeleide en zoetgevooisde functionarissen als een soort bliksemafleiders fungeren. Wellicht zijn zij werkelijk integer maar kunnen zij er ook niet veel aan doen dat hun onderdanen, degenen die het eigenlijke werk opknappen, doorgaans corrupt als de pest zijn, zoals die twee figuren die naar de provincies Guangdong en Henan op onderzoek waren uitgestuurd. Die telefoneerden het arme slachtoffer en ons rechtstreeks, om eventjes te melden dat het allemaal maar verzonnen was, bijna letterlijk de woorden herhalend die de leiders van dit vrouwenhandel-syndicaat hen op de mouw gespeld hadden, ongetwijfeld vergezeld gaand van een dikke envelop met geld. Laatste optie was dus nog de journalisten en filmers (CCTV en zo) in te schakelen die aangegeven hadden deze zaak aan de grote klok te willen hangen. Maar zoiets zou wat te veel voeten in de aarde kunnen hebben en we hebben gezamenlijk besloten daar vanaf te zien. Einde verhaal en geen gerechtigheid, ondanks bijna twee jaar werk. Maar het gaat goed met “Wilma”. Ze bloeit ontzettend op, bij ons thuis in het centrum, waar ze bijna elke dag wat komt meehelpen.

Schande

Wederom vond er in de afgelopen maanden meer dan genoeg persoonlijke communicatie en media-aandacht plaats, maar werd er weinig gedeeld op de sociale media. Ondanks dat blijft het aantal van onze fans op Weibo en Douban schijnbaar automatisch stijgen. Wat zou er gebeuren als we nu eens wél actief werden op dit gebied en ons – zodra we eindelijk fatsoenlijke internetverbinding hebben – zelfs in het immens populaire WeChat stortten…?

Verder?

Mijn vrouw Li Yang, meesterbrein en grote communicator, moet uitkijken voor burnout maar verder gaat het goed met haar. Ik heb trouwens abraham nog gezien. Hij liep daar met die mosterd en had maar weinig tijd voor mij. Maar ik ook niet voor hem! Hoewel ik nog nauwelijks heb kunnen schilderen of musiceren. Maar ik zal uit de as herrijzen en laten zien en horen dat Kunst – met grote K – en Inspiratie het hart van Prop Roots zijn. Zo niet dan mag ik wegzakken in de rode blubber.

Dit stuk was natuurlijk veel te lang. Ik zal de zaken voortaan wat beter doseren.

Anton

site.douban.com/leandong,  facebook.com/PropRoots
Mail to: antonlustig@gmail.com

Advertisements
This entry was posted in Anton Lustig, Bericht uit Zaiwaland, Prop Roots and tagged , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

5 Responses to Bericht uit Zaiwaland 11 – Poppenkast en Drukke kampen – een inhaalslag

  1. Cor Verhoef says:

    Prachtig verslag, Anton. Het gaat hard. Li heeft wellicht wat rust nodig, net als jij. Geloof nooit en te nimmer dat je ergens onmisbaar bent, want dat geeft allerlei nare bijverschijnselen zoals de door jou genoemde “burn-out”. Niet doen.

    Groeten vanuit een langzaam afkoelend Bangkok,

    je bloggenoot,

    Cor

  2. Anton Lustig says:

    Dank je wel, Cor. Groot gelijk ook. Het gaat wel (weer) goed met LiYang. Het is nog een beetje voorbarig maar er zitten wat dingen in de lucht. Ze gaat binnenkort wellicht de waardering en ondersteuning krijgen die ze zozeer waardig is. Wat mijzelf betreft zitten er ook altijd dingetjes in de lucht. Zweetmoleculen bijvoorbeeld, want oktober en mei zijn hier de warmste maanden van het jaar. Zonder gekheid, je hoort gauw nog meer van ons. En van de te gekke groep jongeren waar we al 5 jaar mee optrekken en waar we (toch) nog iets meer voor willen doen. De middelbare school-leeftijd is het gevaarlijkst.
    groetjes, Anton

    • Een warme Oktober, hm, hier is het ietwat frisjes, min drie en zon vandaag, dus ik klaag niet. Alles is beter dan plus drie en regen. Doe het rustig aan in die hitte en die mosterd.

      Ik blijf me erover verbazen dat we alledrie in de educatieve hoek zijn aangespoeld. Ik doe vanavond weer een educatief blogje (niet over pedagogen, die tekst was ik even kwijtgeraakt (op mijn eerbiedwaardige leeftijd gebeurt dat wel eens)).

  3. Rob Alberts says:

    Met bezorgdheid gelezen.
    Ik zie een positief vervolg graag tegemoet.
    Vriendelijke groet,

  4. Marijke Delemarre says:

    Hallo Anton,
    Inderdaad een beetje lang, maar wel heel interessant.
    Die knop krijg ik niet aan de praat dus meld ik het maar zo.
    Groeten, Marijke

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s