De stripmannen… eh, -jongens

PaulTijdens hun jonge jaren waren de leden van het Triumviraat nog vrije jongens, die bij ontstentenis van Internet, spelcomputers en kabeltelevisie zichzelf moesten vermaken. Avonturen moesten er beleefd worden, voetstappen gezet en achtergelaten (in mijn geval vooral in de modder), slootjes gesprongen en boompjes geklommen. Wat het ook was, je moest het allemaal zelf doen, er kwam geen enkele muisklik aan te pas!

Zo vonden wij in die dagen stripverhalen vermakelijk, maar stripboeken kreeg je hooguit voor je verjaardag, dus als je er eentje uit had moest je vaak een jaar wachten op de volgende. De oplossing was om zelf strips te maken. Lollig waren we van onszelf al en sommigen van ons hadden ook enig tekentalent (eigenlijk iedereen behalve ondergetekende). De onderwerpen haalden wij uit onze directe omgeving: in het geval van Cor en moi was dat de onvolprezen Rembrandtschool in Papendrecht. In onze laatste leerjaren, geïnspireerd door onze leraren Clijsen (6de) en van Reeven (5de) maakten wij strips voor de schoolkrant, het Rembrandtpalet.

Dat was iets nieuws. Het jonge schoolhoofd van Reeven had nieuwe ideeën over creatieve bijdragen van leerlingen, die tot uiting konden worden gebracht in weeksluitingen en via de schoolradio, die beiden door hem opgezet waren, en dus ook via de schoolkrant. Voorheen een gortdroog informatieblaadje voor ouders, werd het een kanaal waarin scholieren van alle jaren zich ongecensureerd konden uiten, jawel!

Ik herinner me nog hoe iedereen meewerkte om het blaadje in elkaar te zetten. De pagina’s lagen in stapels op de lerarentafel en wij liepen rondjes om de tafel en pakten van elke stapel 1 blaadje om aan het eind van elk rondje twee nietjes door het pakketje te jassen; zelf doen sprak als het ware vanzelf.

Nu, in dit jaar, waarin de leden van het Triumviraat een monumentale leeftijd zullen passeren, past het om even terug te kijken op die tijd. Daarom publiceer ik hier een fragment uit het doorlopende stripverhaal dat Cor en ik ooit gezamelijk tekenden en schreven voor het Rembrandtpalet. We hadden ieder een eigen stripheld. Die van Cor was een krachtpatser die qua uiterlijk wat leek op Hoefnix de smid uit de Asterix strips. Mijn figuurtje was een soort kruising tussen Superman en Robin Hood. Deze twee helden lieten wij de zes klassen van de Rembrandtschool bezoeken (tja, leerjaren heetten toen nog klassen i.p.v. groepen). En in elke klas misdroegen onze helden zich dusdanig dat ze het lokaal uitgestuurd werden, spannend! Het was een onschuldig soort plaatsvervangende rebellie. No onderwijzers were hurt in the making of this stripverhaal!

Enfin, het fragment beneden komt uit de aflevering over de vierde klas. Ik was een beetje beperkt in mijn keuze, want de printkwaliteit van die gestencilde strips was nogal mager. (Ja, jongens en meisjes, een stencilmachine was iets uit de tijd toen nog niet ieder huishouden een fotokopieerder bezat). Klik op het plaatje voor een grotere versie.

Vierde klasNaast deze strip verzorgden Cor en ik ook een strip over de Kat en de Muis (bron van inspiratie Hanna & Barbera). En het werkte aanstekelijk. Op een bepaald moment tekenden ook onze klasgenoten Fred Roubos en Henry Asselman stripjes. Those were the days.

Enige jaren later kwam meneer van Reeven bij mij aan de deur met het verzoek een stripje te maken, om aan de nieuwe lichtingen scholieren te laten zien hoe of dat het gaat/moet/kan. Er zat toen al de klad in het zelf doen, schijnt…

Wordt vervolgd 😉

Advertisements
This entry was posted in Cor Verhoef, Paul Nijbakker and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

9 Responses to De stripmannen… eh, -jongens

  1. stripman says:

    Heel mooi ! Het heeft wel wat weg van mijn eigen, eerste strip-begin, hoewel ik dat samen met mijn oudere broer maakte. Hij schreef een stuk spannender dan ik, maar ik kon beter tekenen. Later ontmoette ik een andere Stripman en de gevolgen zijn bekend…

    • @Stripman,
      Jullie schreven (en tekenden) geschiedenis… Tja, onze brilliante carrière in spé werd gesmoord tijdens de middelbare school, zoals een volgend blogje zal vertellen.

  2. cor verhoef says:

    Wat een formidabel geheugen heb jij toch. Ik was dit allemaal al lang vergeten.

    • Formidabel geheugen, hmpf, zeg dat nog eens wanneer ik zonder broek mijn schoenen aan wil trekken!
      Ik had misschien ook nog een verklaring toe moeten voegen voor jonge lezertjes wat een inktpotje was. Niemand die vandaag de dag nog gelooft dat wij ooit schreven met kroontjespennen en gekleurde inkt, ecoline, weet je nog? Hoe lang nog voordat we moeten uitleggen wat “schrijven” ook alweer was.

  3. Johan says:

    Denk erover na ook een cartoon te gaan tekenen. Eén probleem: heb het nooit gekund. Veel oefenen aldus.

    • Übung macht den Meister, zeij mijn leraar Duits altijd. Nou, ik heb flink ge-übt, maar een striptekenaar is er helaas nooit uit mij gegroeid. Net zoals ik ook nooit musicus, romanschrijver of dichter ben geworden. Nja, leraar is een vak waarin je veel van zulke aspiraties kwijt kunt.

  4. Pingback: Fata Banana | Het Triumvieraat

  5. Pingback: De (foute) Kapiteins Christiansen | Het Triumvieraat

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s