OH NOSTALGIE…

DSC02699Soms heb je dat wel eens, het gevoel dat nostalgie -het verlangen naar vroeger, toen alles beter was, lekkerder rook, er aantrekkelijker uitzag en mooier klonk – plotseling een misplaatst sentiment is, omdat je op zo’n moment beseft, dat er eigenlijk, sinds vroeger, niets veranderd is.

Dat moment overkwam mij van de week op het strand van Bang Seray, een Thais vissersdorp onder de rook van de onvolprezen badplaats Pattaya. Hangend in een strandstoel bij een uit wrakhout opgetrokken eet-en-drink-gelegenheid die gerund werd door een uiterst lieve familie, mijmerde ik over de eerste keer dat ik in Thailand kwam en vijf weken bivakkeerde op Railay Beach in de provincie Krabi. Dat was in 1986 en ik sliep elke avond droomloos in een bungalow opgetrokken uit palmbladeren naast een Australisch – Chinees meisje dat ik op Penang had ontmoet en waar ik later mee zou trouwen en, vele jaren later, van zou scheiden.

In die tijd at je gewoon wat de pot schaftte -‘family-style’ heette dat- schreef je alles wat je uit de koelkast trok op in een schriftje met jouw naam erop, en je ging zo nu en dan met de heer des huizes mee uit vissen. Menukaarten waren er niet, net zomin als zeepjes, handdoeken, gevouwen in de vorm van een zwaan -tegenwoordig ben ik ‘s ochtends altijd urenlang bezig om na het douchen die handdoeken weer terug te vouwen in de vorm van een zwaan, zodat ik altijd het bij de prijs inbegrepen ontbijt mis- en zwembaden aan zee was een kolderiek idee.

Op het strand van Bang Seray zijn geen “resorts”met  zwembaden, geen jet-skis, geen parasailmogelijkheden, geen prulariaventers, Bang Seray betekent terug naar de basis en dat hebben ze bij de uitbaters van het strandtentje goed begrepen, hoewel het eten dat door de familie in elkaar gewokt wordt allerminst basisvoedsel is.

Het strand zelf is, zo schatte mijn timmermansoog, zo’n 3 a 5 kilomer lang en nodigt uit tot louterende strandwandelingen en praatjes met vissers die hun krabvangst aan land brengen.

Het enige minpuntje was niet Bang Seray zelf maar de luidruchtige Amerikaan, die zijn aan zijn lippen hangende, zojuist ontmoette Duitse generatiegenoot imponeerde met een verhandeling over Filippijnse vrouwen en hoeveel goedkoper  mooier die wel niet waren.

Een sterke baht is slecht voor het zwakke vlees, zo bleek hier maar een te meer…

Ning en Menne, de dochter van een vriend van ons tijdens een medidatief moment...

Ning en Menne, de dochter van een vriend van ons tijdens een medidatief moment…

Advertisements
This entry was posted in Cor Verhoef and tagged , , , . Bookmark the permalink.

10 Responses to OH NOSTALGIE…

  1. Hans says:

    Mooi gevoel, mooi geschilderd. Een kleine waarschuwing aan het lezerspubliek is op z’n plaats: haastjerepje, over 1 a 2, vooruit 3 jaar is Bang Saray een buitenwijk van List, Lust en Verderf en vallen Cor en ik elkaar op de beschreven plaats wenend in de armen onder de schaduw van torenhoge woonkazernes met uitzicht op zee, volgepropt met Duitse landveroveraars en Amerikaanse motherfuckers. ,,Weet je nog wel oudje, een paar jaar geleden bakten ze hier alleen voor ons nog flinterdunne frietjes”. Ach, Thailand.

  2. cor verhoef says:

    Hans, misschien wordt de enigszins modderige zeebodem, zo pal aan het strand, wel de redding.

    • Hans says:

      Modderig als het regent of net heeft geregend. Maar dat probleem wordt straks ongetwijfeld met hectoliters cement opgelost. Tot die tijd genieten we en blijven de mooie foto’s actueel!

      • Ik vreest dat Hans gelijk gaat krijgen: beton en, oh ironie, plastic palmbomen (dat geeft minder rommel), plastic zitjes onder plastic zonnewering en een KFC om de hoek. PARADIJS!

  3. Richard says:

    Krijg meteen heimwee naar de nostalgie als ik dit lees!

  4. cor verhoef says:

    @Paul, ik blijf voorzichtig optimistisch..
    @Richard, haha, da’s een mysterieuze zin,

  5. Anton Lustig says:

    Een fijne boodschap: nostalgie mag wel – hoeft niet, want het heden is ook mooi. Moeten de reageerders weer zo nodig met betonmolens en drilboren komen aandragen…

    Ik heb ook mijn tragedie te melden, ik die er zo prat op ging afgelegen te wonen. We hadden het nooit gedacht, maar beneden in het dal, langs de rand van ons bergachtige Zaiwaland, wordt hard gewerkt aan een snelweg, een spoorweg en een ondergrondse pijplijn voor aardgas (uit Birma). Gelukkig is de vallei nogal breed zal het voorlopig nog wel dorps blijven in ons dorp en in ons Zaiwa-achterland. Maar toch een duidelijke herinnering dat de wereld in hoog tempo aan het veranderen is.

    Geniet nog maar van het heden, Cor.

  6. P.S. Ik meen mij te herinneren dat van droomloos slapen in dat hutje niet veel kwam, vanwege die jongedame waarmee je later trouwen zou, of vergis ik mij nu?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s