Sex & Violence

Tweede en laatste deel uit Anton Lustig’s miniserie “Terug naar Puberdrecht”

anton kop

Ik over vandalisme? Wat is in mij gevaren? Wat heeft de etnologische navel van Azië, het kleuren- en talenparadijs waar ik woon tussen volkeren als de Jingpo, Lisu, Dai enzovoort, te maken met een zo platvloers Hollands onderwerp als kapotte bushokjes en graffiti? Komt dit stuk van Anton, de brave, de liefhebber van schoonheid? Heeft de verveling toegeslagen? Malaria?

Toch is het echt waar: in reactie op Paul Nijbakker’s Over Vandalisme nu mijn bijdrage over dit onderwerp. In plaats van commentaar te leveren vanaf de zijlijn, zoals Paul, doe ik mijn verhaal vanaf het midden van het veld. Wat weten jullie nou van vandalisme, stelletje burgers en worstenbroodjes! Luister liever naar mij en zweet!

Twee vroege uurtjes van een zomernacht – het werd al gauw weer licht – zo’n 30 jaar geleden, bracht ik door achter slot en grendel. Wij, een samenraapsel jongere jongens, waren opgepikt toen we buiten aan het nachtbraken waren. Nooit gedacht dat we het ooit tot in dit hol van de leeuw zouden brengen, het bolwerk der verdedigers van burgerlijkheid en saaiheid: het oude politiebureau op de Veerdam te Papendrecht. Geen kans om met mijn kornuiten van gedachten te wisselen, want we werden in aparte kamers opgesloten. Voelde me toch al niet erg saamhorig met hen, want ik begreep weinig van wat er plaatsgevonden had en ik was moe en had slaap. Grappig dat het politiebureau meer leek op een oud woonhuis, compleet met keukendeur en achtertuin, in een rustige oude straat met veel grote bomen, niet ver van de pont. ‘s Morgens vroeg werden we één voor één tegen een muur gezet met een nummerbordje voor de borst en werden er foto’s gemaakt. Agenten legden allerlei informatie vast. Over mij was één notitie wel op z’n plaats geweest: “beetje sullig type, doet geen vlieg kwaad”. Het duurde al met al niet lang. Eén Oom agent bracht mij in een politieauto naar huis.

NOOTJE: Omdat het hier toch om semi-criminele activiteiten gaat is het toch wel op z’n plaats om te zeggen dat geen van de personen beschreven in mijn vorige terug-naar-puberdrecht-artikel betrokken waren bij het betreffende verhaal.

Mijn herinneringen zien er soms een beetje uit als in een kubistisch schilderij, met eenvoudige anekdotes en tafereeltjes als los aaneengeschakelde blokjes. Waarbij het goed mogelijk is dat ik per ongeluk stukjes uit zeer verschillende tijdsvakken door elkaar haal. Dat feestje en die nacht erna vormden op zich niet bepaald een boeiende episode. Maar dat in de hersenen, die rare soep bij ons boven, miljoenen neuronen vanuit zeer verschillende plekken en in los verband met elkaar samenspannen om losse fragmentjes van losse herinneringetjes te doen voortleven, dat vind ik dan weer wél interessant! Die hersencellen en vooral de complexe verbindingen ertussen zijn hiertoe in staat zónder dat individuele hersencellen op wat voor manier dan ook verantwoordelijk zijn voor specifieke herinneringen of hoe kleine details dan ook; het resultaat zoals wij dat ervaren heeft in de eerste plaats te maken met de enormheid van het aantal aantal hersencellen.  Zie eventueel verder in Douglas Hofstadter’s “I am a Strange Loop“, mijn favoriete boek.  Zie voetnoot.

strange loop

uit Douglas Hofstadter's boek 'I am a Strange Loop'

De avond ervoor was dus dat feestje. Bier, fris en chips, muziek draaien en geklets. De meeste feestgangers kende ik vrij goed, voornamelijk van de ‘Willem de Zwijger’, de grootste leverancier van middelbaar onderwijs in het Papendrechtse. In een vorig stuk heb ik al eens geschreven wat voor iemand ik was in die tijd: zó soft, zó passief en zó verlegen. ‘s Avonds bij mensen thuis, of ik het nu naar mijn zin had of niet, soms bleef ik er toch gewoon hangen en dan kon het best laat worden. Wat maakte het ook uit, en ik was in ieder geval onder de mensen, want de rest van de tijd bracht ik grotendeels alleen door. Mijn productiefste uren besteedde ik aan het grootste schilderij dat ik ooit gemaakt heb. Eenmaal op gang met schilderen was ik vrij goed in staat de rest zoveel mogelijk te vergeten. Blijkbaar had ik daar behoefte aan.

Het werd wat later en het clubje feestgangers kleiner. Het punk-gehalte onder hen liep geleidelijk omhoog en de muziek werd ruiger, het repertoire aan gespreksonderwerpen wat beperkter (NOOT: ook toen vond ik punk-muziek al lelijk), hoewel er nog steeds één of twee meisjes aanwezig waren die een zekere verzachtende invloed uitoefenden. Erg precies weet ik het allemaal ook niet meer, want ik ging er maar gedeeltelijk in op. Hoe dan ook, een stuk of zes van de overgeblevenen ging de deur uit om een stukje te lopen. En, ach, ik ging ook maar mee.

En zo hieven de punk-jongens die nacht het nu volgende gezang aan:

Sex and violence!  Sex and violence!  SEX! AND! VIOLENCE!
Sex and violence!  Sex and violence!  SEX! AND! VIOLENCE!
Sex and violence!  Sex and violence!  SEX! AND! VIOLENCE!
Enzovoort…

Violence? Echt gewelddadig kon je hen niet noemen. Op relschoppen en auto’s in de fik steken zou je hen nooit kunnen betrappen. En het is moeilijk om aan seks te denken te midden van de saaiheid van Papendrecht, en dan nog wel midden in de nacht als er sowieso niets gebeurt. Fuck the system. Maar geen systeem te bekennen, want alles sliep en niemand hoorde jou. Wellicht dat een enkele saaie rijtjeshuis-bewoner het hoofd kortstondig van het kussen heeft getild, om vervolgens snel maar weer naar dromenland terug te keren. En wat hadden die levenloze metalen palen met dit alles te maken? Kort na datum heeft een verzekeringsdeskundige even wat minder tijd gehad om koffie te drinken en de gemeente heeft transacties gemaakt en nieuwe palen laten plaatsen, terwijl het gewone leven gewoon verder ging.

Ik liep daar maar en vond geen enkele aanleiding om gedag te zeggen en naar huis te gaan. Ik observeerde slechts, met een slaperig hoofd. Behalve te schreeuwen begon men dus ook aan lantarenpalen te sjorren, op ritmische wijze zodat deze behoorlijk gingen zwiepen. Misschien mompelde ik wel iets, in de trant van “zullen jullie dat nou wel doen?” of misschien mompelde ik ook wel niets, maar hoe dan ook: verschillende lantarenpalen sneuvelden op deze manier en ik verwonderde me over het relatieve gemak waarmee dit gebeurde. Het gebeuk moest toch vroeg of laat opvallen, maar het duurde nog betrekkelijk lang voor de politieauto’s kwamen…

Die ochtend kwam mijn moeder gehaast het huis uit gelopen, mij en de agent tegemoet, met de meest geschokte en verontruste uitdrukking die ik mij van haar kan herinneren. Logisch, want zij kon toch ook niet weten wat er die nacht gebeurd kon zijn, en op deze manier door de politie naar huis gebracht te worden was geen goed teken.

strook uit schilderij

een strook uit mijn oude schilderij

Vergeleken met alles waar ik haar in de loop der jaren mee heb geconfronteerd, was dit het meest verontrustende ogenblik van allen. Vandaar dus dat ik me dit scherper herinner dan de rest van het verhaal. En: terugdenkend aan die nachtelijke gebeurtenissen en de ochtend erop, schoot me onlangs te binnen hoe weinig tijd ik sindsdien met haar nog samen hebben gehad. Dat was niet alleen omdat ik meestal mijn eigen dingen deed en ook nog eens op mezelf ging wonen; hooguit drie jaar daarop kreeg ze kanker, waaraan ze binnen een jaar overleed.

Vandalisme: een stadje als Papendrecht met al haar collectieve saaiheid vráágt er natuurlijk om. Maar reken maar dat mijn moeder zich tijdens de laatste maanden van haar leven weinig druk gemaakt heeft over die zinloze punk-perikelen, waarin ik, haar zoon, per ongeluk verzeild geraakt was, dat gedoe met die paar geknakte lantarenpalen, die werden opgeofferd ten behoeve van de hormonale kwesties van een aantal opgefokte jongeren, kinderen eigenlijk nog. Wij hadden onze tijd nodig voor belangrijkere zaken. Sinds de laatste gesprekken en het indrukwekkende dagboek dat mijn moeder die laatste maanden voor mijn zus en mij heeft geschreven, terugblikkend op haar en ons gehele leven en met de prachtigste levenslessen en aanmoedigingen, zijn we hechter met elkaar verbonden en tevens op een mooie manier vrijer van elkaar dan ooit.

Papendrecht, ex-Puberdrecht: ik kwam er vanaf mijn elfde. Het is nooit écht mijn plek geweest, want ik kwam uit de Vogelbuurt, onder de Noordendijk in Dordrecht, en misschien wel eigenlijk uit China, of uit de bergen…. Hoe dan ook, in die laatste weken van haar leven was ik er sterker aanwezig dan ooit. Mijn moeder’s overlijden was tevens ons afscheid van het Papendrechtse ouderlijk huis, waar een zo groot deel van onze wereld om draaide. De kamers waarin ik mij terugtrok om te urenlang te schilderden, waar ik experimenteerde met muziek. De kamers waar mijn moeder haar sterfbed doormaakte, in een rustig, klein universum vol goede smaak, waar de zon warm naar binnen scheen. Bij Papendrecht denk ik nu vooral aan tijdloze dingen, aan tjilpende vogeltjes op stille momenten, aan fietsende groepjes kinderen, jongeren, met vast pubers daartussen, van steeds maar weer nieuwere generaties, tussen de wuivende veldbloemen in het hoge wilde gras. Maar vooral aan de warme en bemoedigende woorden van mijn moeder.

De eerste aflevering van “Terug naar Puberdrecht” is hier te lezen. Voorlopig vind ik het wel weer genoeg geweest met mijn herinneringen aan Pape City, één van de voornaamste bestaansredenen van ons blog.

Anton Lustig
Yingpan lagere school, Uithoek, China, April 2012

VOETNOOT:
Bij nadere beschouwing bevatten de oudere plaatjes in mijn hoofd niet veel kleur, ze zijn bijna zwart-wit. Volgens mij worden ze ingekleurd en anderszins aangevuld vanuit andere “sferen” in de hersenen – dat zíe ik als het ware voor mijn geestesoog gebeuren – via andere herinneringen die min of meer gekoppeld zijn aan algemene waarheden zoals “gras is groen” of “de hemel is blauw”. Er is dus een massa aan fragmentarische informatie nodig om ook maar de onbenulligste kleine herinneringen betekenisvol te doen lijken, voor bepaalde hogere sferen (min of meer) toebehorend aan het ‘ik’. Hoe de hersenen zouden kunnen functioneren en hoe bewustzijn tot stand komt vind ik één van de boeiendste terreinen van de wetenschap. Ik snuffel graag aan dit soort dingen, ik cultiveer de autistische kant van mezelf om dit alles beter te kunnen ontdekken. Maar dit allemaal even terzijde. 

Advertisements
This entry was posted in Anton Lustig, Jeremiades and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

9 Responses to Sex & Violence

  1. Bij nader inzien gaat dit blog niet over sex, noch over violence, maar over liefde…

  2. Johan says:

    Papendrecht even in het middelpunt van de belangstelling.

  3. assyke says:

    misschien keerden je partners in crime zich wel juist tegen het systeem van slaperigheid:))
    veel dorpen en buitenwijken hebben daar last van en niet alleen maar s´nachts

    verder ben ik het met Paul´s reactie eens

    Off Topic:
    als het Triumvieraar op mijn blog reageert,
    weet ik nooit met welke heer ik te maken heb
    niet dat ik geheimzinnigheid zo nu en dan niet op waarde weet te schatten,
    maar zouden jullie tussen nu en dan ook kunnen ondertekenen met je naam?

    dank u!

    • Anton Lustig says:

      Ik zet altijd mijn naam eronder, tenzij ik het vergeet.
      Bij de andere triumvieraters zit dat beslist anders. Die laten zomaar na hun naam te zetten en denken niet na over wat voor consequenties dit kan hebben. ‘t Is tuig namelijk, moet je weten. Ze komen allemaal uit Papendrecht.

  4. Ik wist trouwens niet dat jij nog vóór mij de binnenkant van een Papendrechtse politiecel had gezien. Nu zijn er dus drie Triumviraatleden met criminele antecedenten. We hebben daarmee bij uitstek de kwalificaties om PVV kamerlid te worden!
    Nu ik erover heb nagedacht herinner ik me die episode. De slachtoffers waren die lantaarnpaaltjes bij het schoolplein, nietwaar? Ik denk dat ik me ook nog één van je “medeplichtigen” herinner, onze klassedrugsdealer… nomina sunt odiosa.

  5. cor verhoef says:

    Anton, ik heb nooit geweten dat jij bij nacht en ontij met je criminele vriendjes gemeenschapgoederen sloopte tijdens zwoele zomeravonden. Hoe ben jij in godsnaam door de strenge ballotage van Het Triumviraat geslopen? Had je een list verzonnen? Altijd dezelfde…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s