STRONGER THAN A MILLION SOLDIERS…

In de Zuid-Chinese Zee ligt een stipje waar twintig jaar geleden de roemruchte “Full Moon Party” werd geboren.

Het onschuldige feestje op het Thaise eiland Koh Pa Ngan –zo heet het stipje- is in de loop der jaren uitgegroeid tot een maandelijks terugkerend giga-feest waar dertigduizend feestbeesten uit alle uithoeken van de wereld naartoe vliegen om getuige te zijn van een uitputtende dansnacht op het strand. De muzikale omlijsting wordt verzorgd door “wereldberoemde” deejays die pompende techno-trance uit de luidsprekers laten knallen en de meute laat zich verder vermaken door vuurvreters, vuurjongleurs en om de pret nog een beetje aan te dikken worden er volop pillen geslikt en emmers tot aan de rand gevuld met een mengsel van Red Bull, vage Thaise whiskey en cola, naar binnen geslurpt. Elke zichzelf respecterende jonge twintiger heeft zijn rechterarm er voor over om dit feest minstens eenmaal in het toch al zo korte leven mee te maken.

Aangezien mijn vrouw, mijn moeder en ik geen jonge twintigers meer zijn kon dat hele klotefeest ons gestolen worden en arriveerden we op de veilige datum van 10 april, vier dagen na de volle maan…

In de periode tussen de vollemaansfeesten ontpopt het eiland zich als een ware parel van tropische schoonheid en bovenal van haast griezelig serene rust. De enige aanwijzingen naar het feit dat hier weleens een feestje wordt gegeven zijn de twee onbemande “Emergency Clinics” pal aan het strand, waar bewusteloze, comatoze partypeople voor wie het allemaal een beetje teveel is geworden, naar toe gesleept worden tijdens het feestgedruis en de kleurige plastic emmers in de vitrine van de supermarkt, reeds gevuld met een flesje Thaise whiskey, een flesje Red Bull en een flesje cola. Verder zijn er geen getuigen…

Elke middag, wanneer de zon loodrecht boven je kruin staat,snelwandelt een graatmagere, diep-bruinverbrande Westerse vrouw van vergevorderde leeftijd in bikini langs de vloedlijn. Voor de lijn. We noemen haar Miss S, omdat ze altijd met haar tieten – of wat daar voor door mag gaan – zover mogelijk naar voren loopt en haar reet –of wat daar van over is– zover mogelijk naar achter steekt. Een snelwandelende S. Vermoedelijk bestelt ze elke dag, na haar dagelijkse snelwandeling van een uur, een bord low fat wortelen in het vriendelijke restaurantje waar Ning en ik dagelijks de Birmezen uithoren over hun dromen en plannen…

“De Birmezen?” hoor ik U, oplettende lezer, verbaast vragen. Inderdaad. De afgelopen dagen hebben we alleen maar kontakt gehad met jonge Birmezen, die op Koh Pa Ngan werken als ober, serveerster, kok, schoonmaakster, jet-ski verhuurder, cassiere en in allerlei andere hoedanigheden. “Birmezen zijn goedkoper, betrouwbaarder en niet vies van werken”, is het antwoord van Tommy, de Thaise eigenaar van “Tommy’s Resort” op mijn vraag waarom hij uitsluitend Birmees personeel heeft.

Nwin, die als ‘caretaker’ werkt in ‘Moon House’, een eettentje aan het strand, weet nog niet wanneer hij definitief terugkeert naar zijn moederland. Ik vraag hem of hij optimistisch is over de toekomst van Birma, dat nu door een periode lijkt te gaan van stabilisering en een aanzet tot demokratisering. “I’m not sure. The by-elections were meaningless. The next general elections will be the real test. Until then, we’ll just wait and see”. Ik vraag hem wat hij vindt van Aung San Suu Kyi, de ikonische voorvechtser voor een demokratisch Birma. Nwin’s ogen beginnen te glinsteren. Hij kijkt heel even opzij, dan kijkt hij me diep in de ogen. “She’s the Lady, she’s more powerful than a million soldiers. She’ll defeat the generals, but no one knows when”

The fighter

The Lady

De Birmezen hebben een wrang woordgrapje:

“In Burma there’s a lot of general discontent, but there are no discontent generals”

Ik schrijf dit in de tuin van ons huisje. Daar speelt de acht-jarige dochter van de Birmese schoonmaakster een toneelstukje met haar denkbeeldige vriendinnetje. Ik loop op het meisje af en vraag met wie ze aan het spelen is. Ze kijkt me verschrikt aan. Dan hervindt ze zich en zegt, terwijl ze me strak aankijkt, “With Aung San Suu Kyi…”

Advertisements
This entry was posted in Cor Verhoef, Reisimpressies and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

5 Responses to STRONGER THAN A MILLION SOLDIERS…

  1. Ik kan meepraten over die Thaise whiskey, die, zelfs gemengd met het überbocht dat bekend staat onder de beschermde naam Coca Cola, smaakte naar nagellakremover (Red Bull bestond toen nog niet, maar ik betwijfel of dat verschil maakt). Ik krijg hoofdpijn als ik lees dat menselijke wezens zo’n brouwsel met emmers tegelijk naar binnen gieten en dan nog een pilletje poppen, buhwèèrrk!

  2. Richard says:

    Voor zover ik weet kúnnen de meeste Birmezen nog helemaal niet naar huis, omdat ze hun geboorteland ontvlucht zijn en ze altijd allerlei vormen van ‘ontmoediging’ te wachten staan wanneer ze toch teruggaan en daar tegen de lamp lopen.

    Waardoor het b.v. kan gebeuren dat illegale Birmese vrouwen die in Thailand worden opgepakt en voor repatriëring naar Ranong gestuurd worden daar door de Thaise politie niet naar de grens begeleid worden maar de prostitutie in geduwd worden, met als dreigement dat ze anders alsnog de grens over gaan (de Bangkok Post berichtte daar een poos geleden over, je hebt dat vast gezien). En dat boten vol Rohingya die door de Thaise marine worden onderschept terug de zee op gesleept en daar aan hun lot overgelaten worden.

    De Birmezen die ik sprak op de Thaise eilanden waren altijd nogal vaag over hun redenen Birma te verlaten en de mate van zekerheid die ze in Thailand hadden. Ik heb me ook altijd verbaasd over hun aantal op de eilanden. En ik blijf me verbazen over hoe ingewikkeld de etnische lappendeken in ZO-Azië is…

  3. Johan says:

    Dat feestje klinkt toch als eenmaal in je leven moeten hebben meegemaakt. Wat de Birmezen betreft: het lijkt de goede kant op te gaan met Myanmar, maar echte democratie is nog ver weg.

  4. Ik ben 21 jaar geleden drie weken in Birma geweest. Heel indrukwekkend. Vooral de censuur en de controle. Toen ik aankwam moest ik mijn counterpart direct vertellen waar ik heen wilde als ik buiten Yangon (Rangoon) wilde rondkijken, want hij moest de gewone politie, de vreemdelingenpolitie, de geheime politie, de militaire politie, de politieke politie en nog 25 instanties op de hoogte brengen van mijn reisplannen. En of ik ook vooral maar mijn mond wilde houden over politiek, de VS, Thailand en nog zo wat gevoelige onderwerpen.

    Daar stond tegenover dat de pers zo weinig onderwerpen had waar ze over mocht schrijven, dat mijn cursus over het gebruik van computermodellen voor de landbouw voorpaginanieuws was!

  5. Anton Lustig says:

    Eén ding is zeker, deze dame beschikt in ieder geval over een uitstraling die werkelijk past bij de positieve verhalen.

    Verder kan ik niet veel meer over Birma zeggen dan dat het vast heel ingewikkeld in elkaar zit. Ben verplicht aan de Jingpo te vermelden dat, terwijl de Birmese overheid druk bezig is met haar imagoverbetering, de oorlog tegen de etnische minderheden in Birma (waar ik zo’n honderd km vanaf woon) nog steeds doorgaat, onzichtbaar in de media en tot nu nog niet aangeroerd door deze Lady. Hetgeen geen insinuatie is; de politiek zit nu eenmaal ingewikkeld in elkaar.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s