Het mooiste beroep van de wereld…

CorIk heb het mooiste beroep van de wereld. Lekker puh… Weet U, oh lezer, waarom? Omdat ik werk met de Toekomst. Lekker daarom…

one slash fourAfgelopen vrijdag was de laatste lesdag voor de gisteren uitgebroken examenveldslag die elk klaslokaal vult met de  bitterzoete geur van angst en zenuwen. De laatste lesdag, het laatste uur met 13-jarige kinderen, is voor mij elk jaar weer een dag die mij vult met gemengde gevoelens van droefheid en opluchting. Droefheid vanwege de onbarmhartige schaar die in de band gaat die in het schooljaar met de klas is ontstaan, vanwege het afscheid van de inmiddels zo vertrouwde gezichten van kinderen die een jaar eerder volstrekte vreemden waren. De binding ontbonden. Opluchting ook, omdat er altijd wel een klas tussen zit, waar de magie niet alleen ontbreekt, maar waar een aantal mini-terroristen met de regelmaat van de klok sabotageacties uitvoeren. Of een klas gevuld  met de braafste braverikken (nerds, geeks), een klas zo stil dat ik tijdens het lesgeven mijn eigen cellen kan horen delen.

1/1, de klas waar ik dit jaar klassenleraar van was, viel in de laatste categorie. Een klas waar iedereen alleen maar tienen haalt voor grammatica, maar wanneer je vraagt “wat vinden jullie van….” een gestaar in het niets het enige antwoord is.

Op zich is het niet zo vreemd dat de kinderen in 1/1 niets vinden en nergens een mening over hebben. Op dertien-jarige leeftijd hebben zij niets anders gezien dan het huis waar ze geboren zijn, de achterbank van de auto van pa en de school waar ze op aansporing van hun ouders zoveel mogelijk tienen bij elkaar sprokkelen. Er zitten kinderen in 1/1 die nog nooit in de bus hebben gezeten, of een bedelaar hebben gezien. Ze hebben nergens een mening over omdat ze ook nergens een mening over kunnen hebben omdat ze nog nooit iets hebben meegemaakt. Ze zijn de dupe van een “overprotective upbringing” Het kroost van de rijke Thais. Probleem is hier dat deze kinderen later vaak in het parlement komen.

Hoe anders is 1/3. Een klas met een smoel. Tijdens de lessen wordt druk gepraat, gebaard, sommigen rollen met hun ogen wanneer ik een domme vraag stel, er is solidariteit, de klas is een uit haar voegen springend levend organisme, er wordt tijdens klasdiscussies (girls are smarter than boys -controversial statements) gewezen, handen gaan in de lucht, een leerling staat op om, met de handen in de zij, haar argumentatie kracht bij te zetten, een jongen wijst op zijn voorhoofd richting een meisje die daarop een wegwerp gebaar maakt, het leeft, het springt, het vonkt….. het is 1/3…

Een andere klas is de ‘arme’ klas, 1/6. De ouders van deze leerlingen leven in de marge van de Thaise maatschappij. Veel kinderen wonen bij een tante of hun grootouders, omdat pa en ma om wat voor reden dat ook, niet voor hun kinderen willen of kunnen zorgen. Deze tieners doen niets liever dan naar school gaan waar ze zich wentelen in een warm bad van aandacht.

Liefdesbrief van hele klas

Afscheidsbrief van 1/6. Ik hield het net droog.

Het Engels van deze schatten is doorgaans niet om over naar huis te schrijven, maar het leerplezier spat er van af. Alweer die solidariteit, dat gevoel onder de leerlingen van “wij zijn 1/6 en we zijn niet dom, we zijn alleen armlastig”.

Nee, de nerds van 1/1 hebben nog een hoop te leren. Ondanks dat woud van tienen…

Advertisements
This entry was posted in BKK Calling, Cor Verhoef and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

9 Responses to Het mooiste beroep van de wereld…

  1. Leuk blog, alleen een beetje gehaast. Het is inderdaad opmerkelijk hoe verschillend groepen kunnen zijn. Onze eigen brugklas was tamelijk rommelig, maar wel zo divers.
    Ontroerend die “liefdesbrief” van je leerlingen, heb ik nooit gehad, maar ja, ik werk dan ook in Finland (en in een andere schoolsoort). Je richt wat aan in die levens en hopelijk hebben ze er heel hun leven nut van, denk je dan. Zeker wanneer je, zoals jij, met dertienjarigen werkt. Wie weet praten zij over dertig jaar in een feisboek versie 2040 over jou, zoals wij nu in dit blog het over onze leraren van weleer hebben, af en toe.

  2. Anton Lustig says:

    Mooi geschreven Cor, ontroerend gewoon.
    Kinderen zijn toch geweldig, zolang ze kinderen mogen zijn inderdaad. De tienen-sprokkelaars van 1/1 vallen enigszins buiten mijn definitie van kind-zijn.

  3. cor verhoef says:

    @Paul, het leek inderdaad een beetje gehaast -dank voor het scheppen van orde- maar ik was toen ik het schreef verschrikkelijk aan het multietasken. De “liefdesbrief” was inderdaad ontroerend. Ik liep door een van de gangen op school toen ik ineens “Mister Cooooooor!!” achter me hoorde. Drie leerlingen van 1/6 kwamen aangerend en gaven me hun dankbetuiging. Ik heb me goed gehouden…

    @Anton, wanneer je erover nadenkt hebben we alle vier een vreemd leven. Werken met kinderen is het mooiste wat er is, al vind ik lesgeven aan 18-jarigen ook wel weer erg interessant. Heb ik ook gedaan, maar de laatste jaren zijn de brugpiepers onder mijn hoede.

  4. Richard says:

    Hulde voor iedereen die de gave heeft om te onderwijzen, en de bezieling die uit dit stuk spreekt. Respect hoor.

  5. cor says:

    Dank je Richard. En dan te bedenken dat ik er ook nog goed voor betaald wordt. Iemand zei ooit “als je van je werk houdt, hoef je nooit te werken’. Was dat mijn pa?

  6. landheha says:

    🙂
    toch doe je denk ik in je schets 1/1 iets te kort. Er zijn ook mensen die de vele verschillende mogelijkheden van een situatie proberen te doorgronden. Dan is het niet makkelijk om te kiezen, want elke keuze heeft zijn nadelen. Jij noemt het nerds. Er zijn ook mensen die denken dat een medaille slechts twee kanten heeft. Makkelijk om dat uit te spreken en dat doen ze dan ook.

    • cor verhoef says:

      @Landheha,

      Ik wou dat wat je hierboven oppert voor 1/1 gold, maar helaas. Deze klas betrof dit jaar een zeer gepriviligeerd clubje overbeschermde kinderen uit de ivoren torens van Bangkok. Hele lieve kinderen, maar man, wat een ravage richt een opvoeder aan die zich tot doel stelt zijn kind zoveel mogelijk, of liever gezegd, totaal af te schermen van de grote boze buitenwereld.
      Ik ken de meeste ouders ook, doordat ik klasseleraar was van 1/1 en de bezorgdheid om hun kroost was voor mij niet aandoenlijk meer.

      Overigens heb je wel gelijk. Er zijn ook kinderen die zo genuanceerd over dingen denken dat er nooit een eenduidig antwoord van te verwachten valt.

  7. Apiedapie says:

    Mooi hoor. Ik zie die klassen gewoon voor me. 1/3 lijkt me inderdaad de spannendste!

  8. Pingback: EEN WEEK IN HET LEVEN VAN ME EIGEN… | Het Triumvieraat

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s