Oh moeder, wat is het heet…

Nu Februari ten einde loopt, komt de heetste tijd van het jaar in het vizier; de maanden maart, april en mei. Daarna komen de regens en daarna de overstromingen, tenminste als alles gaat zoals het vorig jaar ging.

Op dit moment is het 35 graden. Buiten. Ik zit dit in mijn baas zijn tijd te tikken in de lerarenkamer, die, dankzij die Uitvinding der Uitvindingen, de airconditioner, kunstmatig op een konstante temperatuur van 25 graden gehouden wordt. Tegenover mijn bureau zit mijn Filippijnse collega Carla. Carla heeft een sjaal omgeslagen en zit met verkleumde vingers iets te typen.

Tien jaar geleden werkte ik op eeen school waar helemaal geen airconditioning was. Razendsnel draaiende plafondventilatoren brachten nauwelijks verkoeling. Ze joegen de hete lucht alleen maar allerlei richtingen uit. In Hollywoodfilms draaien die ‘ceiling fans’ altijd idioot traag. Geloof me beste lezer, in de echte wereld draaien die dingen bijna net zo snel als de rotorbladen van een helicopter, anders zouden ze natuurlijk geen nut hebben.

Solving-Discipline-and-Classroom-Management-Problems-Wolfgang-Charles

Ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat dit boekje van mijnheer Wolfgang grondig herzien zou moeten worden, wanneer mijn klassen model hadden gestaan voor zijn theorien...

Op die school, waar ik klassen had met soms wel 50 leerlingen, was ik na een les helemaal doorweekt. Alsof ik, in plaats van Engels, zwemles had gegeven met mijn kleren aan. Mijn Thaise collega’s gaven me het advies om zittend les te geven en zo weinig mogelijk te bewegen. Het beste was om helemaal niet te bewegen en, gezeten onder een fan, voor te lezen uit het tekstboek. Dat deden zij ook. Ik heb dat toen een minuut geprobeerd, maar concludeerde dat dat het meest zinloze werk was dat er bestaat. Die leerlingen kunnen immers zelf ook wel lezen wat er in dat tekstboek staat. Ik nam die enorme transpiratie tijdens mijn energieverslindende manier van lesgeven, gewoon voor lief. Want 50 op hol geslagen leerlingen in bedwang houden bij een temperatuur van 40 graden is niet iets om lichtzinnig over te doen. De meeste leerlingen kwamen uit de kansarme lagen van de Thaise maatschappij en waren… hoe zal ik het zeggen… enigszins verwilderd(?). Vooral de jongens natuurlijk.

Het feit dat de school gebouwd was naast een achtbaansweg waar het razende verkeer een apocalyptische pokkeherrie produceerde die door de wijdopenstaande ramen het klaslokaal binnendrong en er voor zorgde dat ik mezelf niet eens kon verstaan, maakte het lesgeven en het orde houden er bepaald niet eenvoudiger op. Mijn Thaise collega’s dachten dat probleem opgelost te hebben door gebruik te maken van een microfoon met een klein versterkertje. Probleem was dat het wattage van die versterkertjes niet voldoende was om boven het door het verkeer en de leerlingen geproduceerde lawaai uit te komen. Veel van mijn collega’s schreeuwden dan in hun microfoon waardoor  er ineens sprake was van drie bronnen van teringherrie; het verkeer, de leerlingen en de leraar.

Op een dag liep ik een lokaal binnen en daar bleek dat alle jongens op het idee waren gekomen om een soort menselijke pyramide te bouwen. Ze lagen in zeven lagen bovenop elkaar en lieten zich, vanaf hun halfverotte lessenaars met gespreide armen in vrije val bovenop hun mede-leerlingen vallen, wat nogal wat kneuzingen en botbreuken veroorzaakte bij sommige ongelukkigen die wat teerder gebouwd waren.

In plaats van les te geven, bracht ik die middag met de gewonde leerlingen door op de Eerste Hulp. Je kunt dan natuurlijk kwaad worden op die leerlingen maar, geloof me lieve lezer, dat helpt allemaal geen zier.

Ik heb het drie jaar volgehouden op die school. Toen ik ontslag nam, waren mijn collega’s van het Departement Buitenlandse Talen verbijsterd. “Hoe kunt U nu weg gaan?”. Het was ook geen gemakkelijke beslissing, maar ik voelde dat er iets cruciaals onbrak in mijn leraarschap op die school. Waarschijnlijk was dat “lesgeven”, iets waar ik eigenlijk zelden of nooit aan toekwam, doordat er altijd zo idioot veel gebeurde. En wanneer de omstandigheden eindelijk ideaal leken voor een echte les, was het krijtje weer zoek.

Het was een leerzame tijd, dat wel. Ik kwam er later ook achter waarom mijn collega’s zo ontzet waren toen ik mijn vertrek aankondigde. Geen van mijn Westerse voorgangers had het langer dan 6 weken volgehouden. Sinds mijn vertrek heeft de school meer dan zestig buitenlandse leraren versleten.

Mijn record van drie jaar zal nooit meer verbroken worden… Althans niet in dit leven.

Advertisements
This entry was posted in BKK Calling, Cor Verhoef and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

17 Responses to Oh moeder, wat is het heet…

  1. jan de jongh says:

    Hallo Cor,
    ik weet nog een leuk schooltje in Sihanoukville. Alle klassen met airco en maximaal 20 leerlingen. De dagtemperatuur hier aan zee is rond de 30 graden. Meestal heb je in de klas zelfs geen airco nodig.
    Groeten vanuit Sihanoukville

    Jan de Jongh

  2. Tjongejonge, die school klinkt bijna net zo erg als die in een voorstad van R’dam waar ik ooit een blauwe Maandag moest invallen. Dragen die Thaise leerlingen ook wapens, of hebben ze aan muay thai genoeg?

    Airco in de klas? Kennen we hier in Tornio niet, verwarming wel. De gemiddelde sneeuwdiepte rijkt tot boven de knie nu, heerlijk weer met andere woorden.

  3. Anton Lustig says:

    Leest als een trein 🙂
    Drie jaar lesgegeven aan die school! Je bent wel een taaie!
    Grappig toch dat we nu allemaal met Ongewoon Onderwijs bezig zijn. Kunnen we dan mooi aan onze Definitie van Triumvieraters toevoegen.

  4. cor verhoef says:

    @Jan, bedankt voor het aanbod, maar mijn huidige school waar ik alweer bijne acht jaar werk, is een beetje onderdeel van me geworden. Ik heb het hier uitstekend naar mijn zin, ondanks de enorme cultuurverschillen tussen de westerlingen en de Thais (het botst zo nu en dan).

    groet

    @Paul, nee de leerlingen droegen geen wapens, ze waren slechts een beetje losgeslagen. Veel van die knullen deden inderdaad aan Muay Thai en waren spijkerhard. Sommige Thaise leraren deelden nog lijfstraffen uit. Ze lachten die lui gewoon uit wanneer het rietje zwiepend op het achterwerk van die jongens belande.

    @Anton,

    Precies! Echte reguliere banen kun je ons werk niet noemen. Via Facebook kwam ik weer in kontakt met Eric Wasbauer, een vriend van de lagere school. Die dacht dat ik keurslager was geworden, omdat er een Cor Verhoef van mijn leeftijd in Almere woont die al dertig jaar een slagerij heeft. Vlug stuurde ik hem een mail waarin ik hem gerust stelde dat het nu ook al weer niet ZO slecht met me is afgelopen.

  5. Richard says:

    Achteraf had je dat allemaal niet willen missen, hè.

    Las trouwens net op asiancorrespondent.com een stuk van een Thaise blogster over de Thaise o-net schoolonderzoeken. Wel interessante lectuur. Ze schreef b.v. dat in 2011 de landelijke gemiddelde resultaten voor Engels en wiskunde onder de 20% lagen, en aangezien alles uit multiple choice vragen met vijf antwoorden bestond zou je niet minder, maar meer dan 20% verwachten.

    Ze legt de schuld hoofdzakelijk bij de ontwerpers van de onderzoeken. Eén van de vragen over health education die M6-leerlingen kregen voorgelegd:
    Q2: If you have a sexual urge, what must you do?
    a) Call friends to go play football.
    b) Talk to your family.
    c) Try to sleep.
    d) Go out with a friend of the opposite sex.
    e) Invite a close friend to see a movie.
    Wat is het juiste antwoord? En hoe blijkt daaruit dat je iets geleerd hebt op school?

  6. Pingback: Standplaats Tornio: Sneu voor de Sneeuwschuiver | Het Triumvieraat

  7. cor verhoef says:

    Richard,

    Absoluut.

    Wat ik zo mooi vond aan de column van Khun Kong was de link die hij legde naar de rol van vrouwen die hier in dit land door bij de bevolking de strot geduwd wordt; de figurantenrol. De vraag was gesteld zonder in het achterhoofd te hebben dat meiden ook wel eens geil zijn. Volgens de vragensteller was dat helemaal geen issue. Het “correcte” antwoord was overigens antwoord A.

    Bijna zeventig procent van de studenten aan de top universiteiten is vrouw. Over vijf jaar is het pay back time voor de Thaise heren. (gna, gna)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s