Zomaar een dame (Een waargebeurde kerstvertelling)

PaulWel, dit is een absurd tafereel” denk ik, terwijl ik staar naar het houten dak van het centraal station van Kopenhagen. Ik zit op een bankje met mijn tassen om me heen. Naast me ligt een Groenlandse vrouw in een suikerspinroze anorak en moonboots haar roes uit te snurken. Haar gecapuchoneerde hoofd rust op mijn schoot. En ik weet dat, als ik haar een fles drank bezorg, ze alles zal doen wat ik wil, dat had ik uit haar dubbelgeslagen Deens op kunnen maken. Maar wat ik wil is naar huis voor de Kerst, en verder heb ik trouwens geen rode øre, pfennig of cent op zak, letterlijk…

Het houten dak van station Kopenhagen

Een detail van het houten dak van station Kopenhagen in 2011; de stationshal is veranderd maar het dak is nog als voorheen.

Ik had mijn reis nochtans netjes gepland: Te voet van Tornio naar het busstation van Haparanda, met de streekbus naar Luleå, dan met de nachttrein naar Helsingborg en van daar met de Eurolines bus via Hamburg naar Rotterdam en dan de trein naar Dordrecht waar ik kon worden opgehaald. Een peulenschil, het was 1999 en ik was nog jong en onversaagd. Ik had net mijn Lingua placering in Tornio afgesloten en was gevraagd om na de Kerst terug te komen naar Lapland en mijn werk in het kader van het TraTeLa project voort te zetten. Dus ik verkeerde in een opperbeste stemming, de winter was geweldig in Tornio dat jaar, en ik had mijn bagage volgeladen met souvenirs en lekkers. Robbie Williams had een hit met She’s the One, welke als een alternatieve kerstkraker te horen viel op elk station tijdens de eerste etappes van mijn reis.

De aankomst in Helsingborg was onopmerkelijk. Het is een kopstation aan de haven, een modern gebouw met veel glas. Van hier vertrekken doorgaande treinen naar Kopenhagen en verder. Ze worden in Helsingborg op de veerpont tussen Zweden en Denemarken geladen. Vroeger kon je met de Noord-West Express van Hoek van Holland zonder over te stappen helemaal naar Stockholm treinen en dan ging de trein zelfs twee keer met de boot, eerst van Puttgarden in Duitsland naar Rødby, Denemarken en daarna tussen Helsingør in Denemarken en Helsingborg in Zweden. In 1999 reed de Noord-West express niet verder dan Kopenhagen en was het bovendien goedkoper om de internationale lijnbus te nemen.

Ik was ruim op tijd aangekomen in Helsingborg dus na de bushalte verkend te hebben ging ik rustig lunchen in een Chinees restaurant boven het station. Toen het tijd werd het busstation op te zoeken was ik volledig ontspannen en voldaan. Het busstation lag gelijkvloers met het station maar het was buiten naar drie kanten onbeschut en de gure wind die over het water kwam aanjagen had dan ook bijna vrij spel.

Het was na enige tijd kleumend gewacht te hebben dat het me opviel, dat er wel erg weinig andere passagiers bij de Eurolines halte stonden, of om precies te zijn, er stond er maar 1: ikke. Het tijdstip van vertrek kwam en ging, maar ik hoopte nog dat de bus vertraagd was, totdat ik mijn vertrekstaat nauwkeuriger controleerde…

Gruwelijke, verbijsterende ontzetting! Er reed die dag geen bus, de laatste vóór de Kerst was de dag ervoor vertrokken: Ik had de asterisk en het voetnootje over het hoofd gezien! Mijn maag kromp samen en dook als een stervende zwaan in mijn scrotum. Het was maar goed dat er geen andere wachtenden waren of ze hadden hun krachttermenvocabulaire danig kunnen uitbreiden. Mijn blijmoedige humeur was met een donderslag verdwenen.

Ik begaf mij vol van onheilsvermoedens naar het loket van de Zweedse spoorwegen waar een onopvallende dame van middelbare leeftijd dienstdeed. Ik legde in bibberend Zweeds mijn netelige positie uit en informeerde benauwd naar alternatieve reismogelijkheden (en dan graag de goedkoopste). De dame wist een treinreis uit de computer te trekken van Helsingør via Kopenhagen en Stuttgart naar Rotterdam. Met het maagzuur in de strot informeerde ik naar de prijs.

Die was aanzienlijk hoger dan wat ik aan kronen op zak had, dus ik ging naar de geldwisselaar en wisselde al wat ik aan Finse marken en Nederlandse guldens bij me had om in kronen en daarna plunderde ik mijn Nederlandse Postbankrekening via de ATM. Met lood in de schoen verscheen ik andermaal voor het loket. Het was nét niet genoeg: er mankeerden zo’n 20 kronen (ongeveer 4 gulden toen). Ik verklaarde desperaat dat ik wel geld had, maar dat stond op mijn Finse bank en ik had geen elektronisch bankpasje van die rekening! Waarom, oh waarom, was ik in een restaurant gaan eten! The horror, the horror!

De doorsneedame keek me vriendelijk aan en zag misschien een restje jongensachtige onschuld. “Nou goed dan”, verklaarde ze, “Dan pas ik het verschil wel bij”.

Ik was met stomheid geslagen. Ik durfde met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid te veronderstellen dat dergelijke onbaatzuchtige behulpzaamheid bij Nederlandse ambtenaren zo rond 1970 was uitgestorven. De dame overhandigde de tickets en ik was al helemaal opgelucht, toen ze bedacht: “Oh ja, en dan is er nog het kaartje voor de veerboot”. De schrik sloeg me weerom om het hart en ze moest lachen toen ze het zag. “Nou ja, dat kan ik dan ook nog wel betalen” zei ze en gaf me een biljet van 20 kronen uit haar eigen portemonnaie.

Ik schreef haar naam op en bezwoer dat ik haar zou terugbetalen, maar daarna moest ik me haasten om de boot te halen. Enkele uren later zat ik dus in het fraaie oude station van Kopenhagen, staarde naar het plafond en mijmerde… Ik ging naar huis voor Kerstmis.

Advertisements
This entry was posted in Paul Nijbakker, Reisimpressies and tagged , , , . Bookmark the permalink.

16 Responses to Zomaar een dame (Een waargebeurde kerstvertelling)

  1. Mooi, een mens maakt wat mee op reis. Jij ook een goede kerst toegewenst.

  2. Je had het sterretje over het hoofd gezien Paul, en dat met Kerstmis?
    Mooi verteld. Ik ben benieuwd naar het vervolg want je maakt mij niet wijs dat er niet nog meer gebeurde…

    Zalig Kerstmis,

    Ceesgegroetje

  3. cor verhoef says:

    Geweldig verhaal. Dergelijke barmhartigheid komt niet veel meer voor ben ik bang. Maarre, jij “kleumen”? Jij kleumt toch pas bij min veertig?

    Mooie kerst voor jou en aanhang. Geniet ervan.

  4. @Antoinette,
    Bedankt, een prachtmens was het ook.

    @Z.J.
    En dit zijn to ch de verhalen die je met het meeste plezier verteld.

    @Cees,
    Inderdaad, ik arriveerde in Rotterdam en werd opgehaald door mijn oude moeder en we hadden een prettige Kerst in de familiekring.

    @Cor,
    Ik was al gekleed op Nederlands weer, de wintergarderobe had ik achtergelaten zodat er meer cadeautjes meekonden.
    Natuurlijk heb ik die dame op mijn terugreis ruimschoots terugbetaald en een grote bos bloemen gegeven.

  5. Veel goeds, geluk en gezondheid toegewenst.
    Vriendelijke groet

  6. de stripman says:

    Mooi ! Zie je wel dat de mensheid zo beroerd nog niet is…;o)

  7. de stripman says:

    Doet me denken aan belevenis, veel minder dramatisch, hoor, op fietsvakantie in Wales, ergens halverwege de jaren ’80. Ik was op kastelentocht en kwam ‘s middags aan in Caernarfon. Het liep tegen 5 uur, maar ik wilde, na een campeerplaats te hebben gezocht, toch nog even het prachtige kasteel bezoeken.
    Daar aangekomen meldde ik me aan de kassa. ‘Weet u het wel zeker ?’ vroeg de loketbeambte daar, ‘we gaan over een half uur dicht.’
    ‘Ja, hoor,’ zei ik, ‘geef me maar een kaartje.’
    ‘Okee,’ was de vriendelijke reactie op zoveel enthousiasme, ‘maar dan krijgt u een kinderkaartje, dat kost de helft…’.

  8. @Zinnen,
    Bedankt en de beste wensen ook!

    @Strip,
    Zulke lichtpunten verlichten het levenspad.
    Ik probeer nu ook iets te doen voor anderen (hoewel dat natuurlijk tegen mijn egoïstische en gierige natuur ingaat. Zo hebben we dit jaar een vijftal buitenlandse studenten aan tafel gehad op kerstavond, zodat ze zich vol konden stoppen in een feestelijke atmosfeer i.p.v. alleen op een koud houtje te bijten in het studentenhuis. Het was zeer geslaagd.

  9. Anton Lustig says:

    Heel mooi geschreven. Wat een barmhartigheid van deze Echte Dame. En jij bent ook een Echte Heer.
    Die flashback naar 1984 is ook bijzonder! Wat een hoop flashbacks eigenlijk al met al. Zijn we dus toch in het genre kerstverhaal beland. Maar dan zonder oppervlakkigheid; aan de geestelijke verheffing ging steeds veel diep ervaren schrik, leed en honger vooraf!

  10. @Anton,
    Bedankt voor de muziek, mensen zijn het zout der aarde en compassie is wat er echt aan de wortel van de beschaving ligt, dat begrijp jij dat als geen ander in JingPo-wonderland.

  11. Pingback: Standplaats Haparanda: Een Vieze Man | Het Triumvieraat

  12. Pingback: Zweden, het gemankeerde paradijs… deel 4 | Het Triumvieraat

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s