STANDPLAATS BANGKOK: STARFUCKS…

CorOmdat we nog steeds geen internet hebben in ons appartement, de technicus schijnt te zijn weggespoeld, ben ik dagelijks genoodzaakt om naar de door mij intens gehate “shoppingmall” Central Pin Klao te wandelen en on-line te gaan in een etablishement met wi-fi.

“Wie heeft er wi-fi, Ning?”, vroeg ik, terwijl ik de krant opvouwde en een slok koffie uit mijn “Hello Kitty” mok nam, “Starbucks”, definitely”, antwoordde Ning.  Ik spoog een mondvol koffie terug in mijn mok en keek mijn vrouw verbijsterd aan. “Starfucks?”

Nu weet ik dat mijn vaderland slechts 1 Starbucks rijk is en dat feit doet mij gloeien van nieuw hervonden vaderlandsliefde. Waarom Nederland geen markt is voor het bedrijf dat de godendrank koffie heeft getransformeerd in een peperdure, suikerige slagroomhap, geserveerd in potsierlijke plastic bekers, dat verkocht wordt onder namen van Italiaanse gangsters uit B-movies, weet ik niet, maar ik weet zeker dat het niet is vanwege het ontbreken van een mini-stroopwafel bij de koffie. Misschien hebben Nedelanders niets met die infantiele, nieuwerwetse geplastificeerde koffiecultuur die ons door het bedrijf door de strot geduwd wordt. Ze zullen wel een marktonderzoekje gedaan hebben waar uitkwam: ‘DE NEDERLANDER SCHIJT OP ONZE FRAPPUCHINO MOCHA ROYALE”.

Zo niet de Bangkokian. In Bangkok alleen zijn zo’n 150 Starbucks vestigingen en ze zitten vol. Ik heb nooit begrepen hoe ze het Thaise personeel hebben kunnen opleiden tot het stellen van dit soort vragen:

Klant: “Mag ik een dubbele cappuchino?”

Starbucks chick: Wilt U een Tall, Grande of Venti?”

Wtf, waar heeft dat mens het over? Welke planeet is dit?

Als Starbuckshater kan ik echter onmogelijk ontkennen dat het bedrijf een uitgekiende marketingstrategie heeft uittgestippeld in de laatste twee decennia. Een strategie die lijkt gebaseerd op dat psychologische trekje van de mens waar alle marketingtechnieken voor massaprodukten lijken te zijn gebaseerd: kuddegeest.

Afijn, ik toog met mijn laptop naar Starbucks en bestelde een muffin. Dan weet je tenminste zeker dat je geen moeilijke wedervraag krijgt zoals: “Half Double Decaf Tall or Venti?” Twee uur internetten bleek 150 baht (4.40 euro) te kosten en een lange puisterige employee moest me helpen met inloggen omdat ik de codes die haast onzichtbaar waren verborgen onder de afgekraste kraslaag niet kon lezen en er nog twee codes moesten worden ingevoerd. “What is this place. Headquarters of the CIA?” vroeg ik de jongen, terwijl ik mijn Starbuckshaat tot het kookpunt voelde komen.

De verbinding was net zo traag als de koffiemaker achter de machine en na twintig minuten hield ik het voor gezien. Ik beende de zaak uit en zwoer nooit meer een voet in dit idiote koffiecircus te zetten. De muffin was ook zo voos als een okselspons. Nu ben ik on-line bij Au Bon Pain, de Franse broodjeszaak. Ze hebben daar heerlijke Green Tea Latte…

Advertisements
This entry was posted in BKK Calling, Cor Verhoef and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

22 Responses to STANDPLAATS BANGKOK: STARFUCKS…

  1. Nicholas says:

    Tall, grande of venti?

  2. Kheb bij mijn recentelijkste bezoek aan de Oost een enkel maal in zo’n etablissement plaatsgenomen, moet ik toegeven, om hun stroopwafel uit te proberen. De S(o)B stroopwafel kost in Insulinde volgens mij een modaal maandloon, maar de smaak haalt het ondanks de Neerlandsche naam en delftsblauwe molentjes op de verpakking niet bij een modale stroopwafel van Bas van der Heikneuter.

    • Cor Verhoef says:

      Bas van der Heikneuter…(zucht) *pinkt een vette traan weg*. Stroopwafels. Ik heb een klein marktonderzoek gedaan hier in het Siam, door gewoon door familieleden meegenomen stroopwafels van de markt uit te delen onder mijn collega’s. De resultaten waren verbluffend. Ik ruik zaken. En zaken zijn zaken…

  3. Richard says:

    Ach, wat zo’n overstroming allemaal teweeg kan brengen… Daar staan we niet bij stil, hè.

    • Cor says:

      Richard, er zijn zoveel dingen waar we niet bij stil staan. Het kleine leed bijvoorbeeld, zoals radeloze bloggers die met een oude laptop onder hun arm door bloedhete, stinkende straten lopen op zoek naar wi-fi en een sympathiek, luisterend oor…;-)

  4. Anton Lustig says:

    Ben er ook weleens geweest. Inderdaad erg moeilijk om iets te bestellen…. (“Wilt u een Grote, Supergrote, or Reusachtige”, zoiets moeten die woorden betekenen. Belachelijk!)

    Hoop dat je gauw weer lekker thuis on-line kan, Cor. Met je favoriete koffiekop erbij.

    Over on-line gaan gesproken: het is er helaas niet meer van gekomen om nog een bijdragetje te schrijven, want morgennacht vertrek ik al naar ons dorp in “Zaiwa-land”. Weet nog niet hoe de internetverbinding zal zijn deze keer. Is de laatste weken toch al moeilijk om op WordPress te komen. Moet met een VPN (een soort betaalde virtuele omleiding via een land zonder internetcensuur).

    • Cor Verhoef says:

      Anton, Ik hoop, en Paul ook, dat we ondanks de cyberlogistieke problemen in Yunnan, toch wel het een en ander van je mogen horen.

      Censuur? Jij schrijft toch geen porno of artikelen waarin de “Flying Pigeon” door jou afgekraakt wordt?
      Ik wil een Flying Pigeon. Ik had er vroeger in Rotterdam een. De enige fiets ter wereld die lacht naar een atoomaanval. Zwaar in het trapwerk, maar als ie eenmaal gaat, dan gaat ie. Ik ga deze week naar China Town op jacht naar de beste fiets ter wereld.

      groet,
      cor

      • Anton Lustig says:

        Bericht komt eraan. Ben al in “Zaiwaland” maar heb hier VPN! (WordPress is geblokkeerd in China.)
        Alles goed hier.
        De “flying pigeon” inderdaad! Ik had er ooit ook een in Nederland. Lekker zwaar en stevig.

  5. Mo says:

    oke, gezinsverpakking stroopwafels komt op de inpaklijst voor mijn reis naar Thailand, komende januari.

  6. Cor Verhoef says:

    Mo, dat is geweldig. Zelf ben ik niet weg van SW maar wellicht heb je zin in een rondleiding op de school waar ik werk. Wat uitdeelwerk van deze onvolprezen Hollandse stroopwafels maakt je vrienden voor het leven onder mijn collega’s die allemaal hooked zijn en al een jaar wachten op hun fix 😉

  7. Mo says:

    Lijkt me wel leuk, maar moet ik even met mijn reisgenoot afstemmen; laat ik je nog weten!

    groet

  8. Glaswerk says:

    Klontje bij?

    Je voelt als lezer de diepgewortelde Starbuckshaat in de tekst zinderen waarin de woorden dus allesbehalve als een voze okselspons klinken.

  9. Tante Til says:

    Vervelend dat je nog geen internet hebt.

    Wij hebben al reizend door Thailand (nu op Ko Lanta) ook regelmatig behoefte aan wifi. Bij Starbucks moet je betalen. Gratis wifi heb je vaak bij McDonalds of Black Canyon Coffee.

    Maar ik ben wel fan van Starbucks…

  10. Hanneke Lustig says:

    “Nu weet ik dat mijn vaderland slechts 1 Starbucks rijk is” schreef je… Hoe zal ik het voorzichtig zeggen… eh… Er is er inderdaad één op Schiphol, maarre als je ooit op Utrecht CS komt.. de stationshal telt nu twee SB’s! Ik kan er nu nooit meer langslopen zonder aan deze blog te denken. Houd je taai daar!

  11. Who the hell is Starfucks? Ken ik niet. Kom ook nooit in Amerikaanse multinationals, al geven ze me een miljoen Bath toe.
    O, maar van kuddegeest houden ze in Nederland ook hoor Cor. Ik kan geen huis binnenstappen of ze hebben zo’n futuristisch kromme en dure senseo-koffiemachien op de aanrecht staan. Ik schenk mijn waterketeltje nog op de Khmer-manier uit op de grove maling, zonder fratsen.

    Ceesgegroetje

  12. , says:

    Jammer van je internet ,maar wij maken de hollandse stroopwafel al in pattaya dus kom op de markt de wafel proeven gr martin

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s