BADPLAATS BANGKOK: VRAGEN, VRAGEN, VRAGEN…

CorHoe heeft het allemaal zover kunnen komen? Die vraag spookt al een tijdje door mijn hoofd. Hoe is het mogelijk dat een land  verrast wordt door een vloedgolf die zich in slow motion, met een grimmige vastberadenheid, op de hoofdstad en de daar bovenliggende provincies stort, zonder aanziens des persoons of politieke kleur van de slachtoffers. Een land dat al sinds het begin der tijden leeft met moessonregens en de daaruit voortvloeiende overstromingen.

Dat het een vraag is die niet zomaar achteloos te beantwoorden is, is een gegeven. De blame-game die zich afspeelt in de pers, maakt zelfs de meest verstokte geheelonthouder dronken van verwarring en woede. Wat als een paal boven water staat is dat de ramp het gevolg is van gebrekkige planning in het verleden en blind handelen in het heden.

“Thais kijken nooit verder dan een dag vooruit”. Deze ietwat generalizeurende opmerking hoor je tot in den treure rondzoemen op diverse fora, bemand door mannen van stavast uit alle delen van de wereld, in mijn voorstellingsvermogen altijd bestaande uit wijze heren met bolle buiken, vette portefeuille’s en zeeen van vrije tijd.

Is dat zo? En zo ja, waar komt die karaktertrek vandaan, dat met de dag leven? Waarom vluchtten de Thais niet hun huis uit, zodra ze zien dat er een enorme massa water op hun afkomt? Waarom zegt mijn zwager “we gaan nog niet weg, het is hier nog droog”. Waarom komt hier alles altijd op het laatste moment aan, waardoor een doorsnee probleem dat bij de wortel aangepakt had moeten worden, uitgroeit tot een catastrofe?

Een aantal jaar geleden las ik een theorie dat de  volksaard van elk volk ingemetseld zit in de landbouwcultuur. Boeren in de gematigde klimaten hebben altijd rekening moeten houden met de beperkte duur van het groeiseizoen en werden daardoor gedwongen om een planning te maken. Louter om te kunnen overleven. Er werden aardappelen en suikerbieten opgeslagen voor de lange winter, waarin niets groeide. Landbouwers werden gedwongen aan de toekomst te denken.

In landen die de evenaar omhelzen, is het altijd zo geweest dat het groeiseizoen 12 maanden duurt. De bananen, papaya’s en jackfruits vielen eeuwenlang in je mond. Een rijstoogst per jaar was altijd voldoende om de monden te voeden van deze schaars bevolkte landen. Niet alleen in Thailand denkt men op “korte termijn”, in alle landen binnen de keerkringen met forse regenval is het credo ” wie dan leeft, wie dan zorgt” een motto waarop in Nederland in vele Calvinistische huiskamers, eeuwenlang de doodstraf heeft gestaan.

Thailand lijkt aan de buitenkant, zeker in de grote steden, westers. Veel bezoekers menen dat Thais die zich op Croc’s – die afzichtelijke klompvormige plastic schoenen met gaten-door de straat begeven, verwesterd zijn. Niets is minder waar, zeker wanneer je het aantal Croc’s aanschouwd die voor de ingang van de tempel uitgetrokken zijn. Het blijft een westers vernis.

Heeft dat vernis misschien ook te maken met de weigering van (een deel van) de Thaise overheid om een Amerikaans vliegdekschip afgeladen met hulpgoederen en helicopters, om deze ramp enigszins het hoofd te bieden?  Of zijn Thais juist wel verwesterd en denken ze zoals wij omdat ze een televisieprogramma hebben dat griezelig veel overeenkomsten vertoont met “The Voice of Holland”?

Nee, Thais zijn op geen enkele manier verwesterd. De Thaise psyche is nog steeds zoals ze was ten tijde van Rama I. Een psyche met zware ankers in het feodalisme en een sterke hierarchische politieke struktuur. Een verandering daarin maken wij wijze mannen met dikke buiken en volle portemonee’s, niet meer mee. Althans niet in dit leven…

Advertisements
This entry was posted in BKK Calling, Cor Verhoef and tagged , , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to BADPLAATS BANGKOK: VRAGEN, VRAGEN, VRAGEN…

  1. Goed beschreven, ik denk dat elk volk zichzelf blijft, ondanks veranderingen aan de buitenkant.
    De problemen nu in Europa zijn daar ook een gevolg van. Je kunt hele volkeren niet dwingen zich binnen een generatie aan te passen [Ik zou nog meer voorbeelden kunnen noemen]

  2. Rob Alberts says:

    Ik merk bij mij zelf dat ik mij in andere landschappen nog steeds niet thuis kan voelen. Alleen in een stad waar ik mij verstaanbaar kan maken lukt dat weer wel.
    Maar het buiten landschap moet ik kunnen herkennen. Anders voel ik mij koud of ongemakkelijk.

    Misschien heb je gelijk en is het klimaat ook en belangrijke factor.

    Wel wens ik de Thai heel veel voorspoed met deze watersnoodramp!
    Bezorgde groet

  3. Rob, Thailand is voor mij thuis. Het gaat allemaal weer goed komen. Ik hoop dat deze ramp de hopeloos verdeelde bevolking wat dichter tot elkaar brengt.

    Dank je,

    opgewekte groet terug

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s