NING HOUDT VAN HOLLAND. EN IK OOK…

CorIk schreef een blog of wat geleden dat Nederland een land is waar ik nog niet dood aangetroffen zou willen worden. Niet waar natuurlijk. Zwaar overdreven. Ik zal U, lieve lezer, vertellen waarom.

Vijf jaar geleden moesten, Ning, mijn vrouw, en ik, ineens halsoverkop naar Nederland wegens een familiedrama. Ik was al vijf jaar niet meer in Nederland geweest en had Ning een nogal angstaanjagend en grauw beeld gegeven van Nederland: mensen zijn vaak bot, luidruchtig. Zelfzuchtig. Overal betaal je teveel. Het regent er altijd en de zomers duren vaak niet langer dan vier dagen. Politieagenten zeggen altijd ‘wat zijn we hier aan het doen meneertje?” en een proces verbaal zit altijd vol met taalfouten. Steden stinken naar hondenstront en op elke straathoek hangen hangjongeren rond die je schunnigheden toesissen bij oogkontakt…

Het is dan ook niet verwonderlijk dat Ning enigszins ongemakkelijk uit de auto stapte voor het appartement van mijn moeder waar we de daaropvolgende dagen zouden logeren. Het was eind maart en de temperatuur laag genoeg om waterdampwolkjes te doen ontstaan bij elke uitademing. Tot grote verwondering van Ning.

“Cor, look, Harry Potter trees!!” Ning wees op een aantal stokoude, grillige platanen die bladerloos de parkeerplaats trachten op te luisteren. Ik realiseerde mij ineens dat dit soort observaties de ultieme vorm is van exotisme. Ning’s verwondering en de openbaring die dit kikkerland voor haar betekende, was voor haar hetzelfde als wanneer wij voor het eerst een strand zien bezaaid met overhellende kokospalmen.

Mijn moeder had een nieuwe keuken aangeschaft die ik nog nooit eerder bewonderd had. Inductie kookplaten op een kookeiland. Ning staarde niet-begrijpend naar de glanzende zwarte tegels, die na een aanraking van een tiptoets, binnen luttele seconden een pan met water doen koken. “How does this work?” vroeg Ning. “No idea, ask mom”, mompelde ik terwijl ik nadacht over de term “kookeiland”. De bedenker van deze marketing gimmick moet ongetwijfeld ooit eens op het kookeiland geweest zijn waar ik ook veelvuldig rondhing, te weten Caye Caulker, een piepklein eiland in de Caribische zee voor de kust van Belize. Vijf dollar voor een gram.

Nadat mijn moeder had aangekondigd om mijn lievelingsgerecht te koken, krootjes met een speklapje, bloemige aardappelen en vette jus, was het voor Ning tijd om de plaatselijke Chinees te gaan ontdekken voor een aantal afhaalgerechten. De aanblik van de krootjes, rode bloederige lappen, deden haar ineenkrimpen, terwijl je haar voor een een soep, met klonten geronnen bloed, middenin de nacht kan wakker maken.

De wandeling naar de plaatselijke Chinees was voor Ning een wandeling op de maan. Ze verwonderde zich over de keurige huizen met griezelig goed onderhouden tuintjes. Ze bukte zelfs even om na te gaan of een steentje in het kiezelpad dat een van de bewoners van het slaapdorp aangelegd had, niet vastgelijmd zat. Zelfs de bordjes met de huisnummers waren kraakhelder, de vitragegordijnen hingen onberispelijk in hun verleidelijke pose en de straten waren waterpas gelegd. Ning genoot. Ik rilde.

De Chinees was een echte Chinees, in die zin dat geen van de gerechten ooit de bedoeling geweest konden zijn van elke rechtgeaarde Chinees. De rode lampionnen en de draken  op het behang waren een indicatie dat ik die avond niet alleen krootjes zou eten, maar dat Ning en ik ons de daarovolgende dag tegoed zouden doen aan platte witte bami met pindasaus, babi pangang en andere Hollands-Chinese gerechten.

“Wat is het pittigste gerecht op de kaart?” vroeg ik de miniscule Chinese dame met het trieste, uitgegroeide permanentje. “Sambal bij?” was haar begripvolle wedervraag.

Een paar dagen later liepen Ning en ik rond op de Voorstraat in de goede stad Dordrecht. We hadden die vragende blikken in onze ogen die voor de goede medestraatbewandelaar betekenen; ‘die zijn verdwaald’ Een man met een hond aan de lijn liep op ons af en vroeg: “Volgens mij zijn jullie verdwaald. Waar moeten jullie zijn?” Hij had iets weg van de leraar Duits uit de onnavolgbare Koot en Bie  zondagavondserie “Keek op de Week”, compleet met ringbaard en geruite overjas. “Eh, we willen naar de markt” antwoordde ik, terwijl Ning de hond aaide. “Volg mij, jongelui, ik moet die richting uit. Niets is erger dan rondlopen in circels, geloof mij!” Terwijl we deze man volgden die met ferme tred door de straat beende,  keek Ning mij enigszins verwijtend aan: wat nou ‘zelfzuchtig?’

De volgende dag liepen we doelloos rond op het winkelcentrum van mijn groeikern toen we tot onze grote opluchting een ‘Deli France’ vestiging onwaarden. Ning is dol op croissants en ik ook. We duwden de loodzware glazen deur open en werden verwelkomd door een blozende blonde tiener met een hartelijk “hallo, hebben jullie trek. Koffie?” Weer die verwijtende blik van Ning. We bestelden cappuchino met croissants en ik vertelde de jonge spring-in-het-veld, dat er ook vestigingen van Deli France in Bangkok waren. “Niet te geloven. In Bangkok. Nou, daar zou ik wel willen werken. Altijd lekker weer. Volgend jaar ga ik naar de full moon party op dat eiland. Wat waanzinnig dat jullie helemaal hier zijn!”

We hoefden niets af te rekenen van Carina. Van het huis. Er waren geen barsten gekomen in het plaatje wat ik van Nederland geschetst had, dit waren scheuren. Er klopte volgens Ning helemaal niets van wat ik Ning had doen geloven. De vriendelijke flatgenoten van mijn moeder, de aandacht van mijn vrienden die ze had genoten, het ontbreken van de hangjongeren op de Nieuwe Binnenweg in Rotterdam. De stoere tieners in overalls achter de werkbank op de Technische school die we na een barre fietstocht (13 graden) bezochten op uitnodiging van de buurman van mijn moeder… Ning hield van Nederland. En ik, bij nader inzien, ook.

Advertisements
This entry was posted in BKK Calling, Cor Verhoef and tagged , . Bookmark the permalink.

16 Responses to NING HOUDT VAN HOLLAND. EN IK OOK…

  1. Anton Lustig says:

    Dit is een mooi stukkie. Jij die ook van Holland houdt…. Buitengewoon milde ervaringen middenin het hol van de leeuw. Kankeren is fijn en goed en kan best gerechtvaardigd zijn, maar het is toch mooi als een bestemming tegen alle verwachtingen goed bevalt, ook, of zelfs destemeer, als het je geboortestreek is.

    Volgens mij komen deze goede ervaringen voort uit je eigen positieve levenshouding.

    ‘k Vraag me af of ik zelf al aan zulke dingen toe zal zijn, als ik over een stuk of wat jaren weer eens een bezoek aan Nederland breng…

  2. Nickyboy says:

    Nou Cor….
    Doe ff normaal!
    Doe zelf ff normaal!!

  3. Prachtig….moet je het van een ‘buitenlander’ horen…zo zie je maar dat een objectieve blik soms nodig is! Mijn hart blijft trouwens steeds opengaan als ik Rotterdam binnenrijd…’thuis’ denk ik dan terwijl ik al bijna dertig jaar weg ben.

  4. Cor Verhoef says:

    @Anton,

    Ik denk het wel. Het dagelijkse Nederland heeft niets van doen met de shit die we dagelijks in de kranten over ons kikkerlandje lezen.

    @Ray,

    De PVV heeft haar zin gekregen. Henk en Ingrid in de 2e kamer 😉

    @Annelies,

    Ik heb dat hele bezoek aan NL door Ning’s brilletje gekeken. Er ging een wereld voor me open…

  5. Heerlijk Cor! Ik heb weer genoten.

    Ceesgegroetje.
    (We bellen.)

  6. Rob Alberts says:

    Een prachtblog.
    Een geweldige Lief heb jij naast je.
    Fijn als zij jouw sombere blik weet bij te kleuren.
    Vrolijke groet

    • Cor Verhoef says:

      Rob, Ning verstaat inderdaad de kunst om dingen te bezien zonder meteen te oordelen, iets waar ik me nogal eens aan bezondig. Ze roddelt wel graag, iets wat ik weer minder doe (zegt men). Mooie balans wellicht 😉

      Zwoeleavondgroet

  7. Zo slecht is Nederland nog niet:-)

  8. jan de jongh says:

    Nederland is een paradijs en ik blijf verliefd op Rotterdam maar na een week gaat het weer kriebelen en moet ik naar “huis” en dat is toch echt Azie. Voor mij dus Sihanoukville /Cambodia.

  9. Ik houd van Finland en mijn ega van mij. ‘T is niet helemaal hetzelfde, maar het werkt.

  10. Richard says:

    Klinkt niet slecht, Nederland. Moet ik ook eens heen.

    • Cor Verhoef says:

      Richard, dan moet je niet te lang meer wachten want na het verschijnen van dit blog zal Nederland zo populair worden (als vakantieland) dat alle prijzen de lucht in zullen schieten…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s