Roodkapje, en dergelijke

PaulLezers, het zal u schokken te vernemen dat tenminste twee leden des triumviraats ooit  een rol speelden in het eeuwenoude drama Roodkapje, en dat wel voordat ener hunnen ooit gewaarwerd van de seksuele boodschap welke dat sprookje onmiskenbaar behelst, voor eenieder die Louis Paul Boon gelezen heeft…

Maar daar staat die ongenaakbare waarheid: één lid van voornoemd bloggenootschap speelde ooit de rol van, welgewapende, weerbare, Roodkapje (als mijn feminsitische klasgenoten op de Willem de Zwijger dát geweten hadden was mijn leven anders verlopen) en de ander de even edele rol der wolf. En dat was voordat beiden gewaar werden van het feit dat zij zich in het verkeerde sprookje bevonden (gezien de hordes biggetjes, danwel geitjes, die alom dartelden in diverse onroerende goederen). Jawel, de weeksluiting van de Rembrandtschool  was een niet te missen evenement in de annalen van werelddorp Papendrecht.

Red Ridinghood wallpaperDe film Red Ridinghhood scoort bij de alom gerespecteerde filmcriticus Robert Ebert slechts één ster (en deze door alcoholica belemmerde blogger constateert in dit onthullende moment dat zijn toetsenbord niet die toetsen weergeeft welke hij in gedachten heeft, awel, het is tenslotte Vrijdag…)

Persoonlijk vind ik de film met één ster een weinig ondergewaardeerd. OK, het dorp, evenals het woud, dat wordt weergegeven in de film, zijn van het soort dat enkel in Hollywood uitgevonden kan worden, met een windmolen die enkel één richting op wijst, en dergelijke. Maar de seksuele strekking van het sprookje is zeer wel begrepen en wordt zelfs tot incestueuze lengtes uitgebreid. Neen, ik verraad niks aangaande de verhaallijn…

Wij, die het sprookje innig kennen, kunnen dit Amerikaans-verwrongen product evenwel waarderen. Een Grimm sprookje laat zich niet gemakkelijk vangen. Op de één of andere manier moet ik nu denken aan mijn andere goede vrind, Kees, die in Oost-Drenthe verkeert (bijna buitenland, voor wie de leden des triumviraats kent). Enfin, voor weerwolfliefhebbers is deze rolprent best te verteren, afgezien van de te grote ogen van Amanda Seyfried (Grootmoeder, wat heeft u grote ogen).

Ooit werd mijn jeugd geterroriseerd door beelden van een weerwolf, zoals beschreven in Annie M.G. Schmidt’s gedicht in de bundel “Het Beest met de Achternaam”. Sindsdien behelst mij een ongekende fascinatie met het concept weerwolf, een oud-germaans gegeven dat niet nalaat mij te boeien. Al is het een film à la “Le Pacte des Loups”, waarin Monica Belluci heel erg afleidt van het centrale gegeven van de film, ik blijf geboeid.

Red Ridinghood levert, waar het suspense betreft, goed genoeg (vooral voor een door wekelijkse besognes afgestompte leraar), dus Amanda Seyfried krijgt voor deze rolprent, wat dit “Triumviraatlid” betreft, een voldoende, al zullen andere leden, vooral voornoemd aspirantlid, de film minder waarderen… maar goed die zijn nooit een week in Stockholm geweest; niet dat dat ook maar enige relevantie heeft met betrekking op het onderwerp van dit blog…

Opeens is ik mij gewaar: voorwaar een nieuw blog, en dat terwijl ik geheel geen tijd heb voor zulkse frivoliteiten! Studenten: Ik keer nu geheel terug tot de cursus Cultural Awareness. Lever jullie huiswerk in!!!

Advertisements
This entry was posted in Filmbeschouwing, Paul Nijbakker and tagged , , . Bookmark the permalink.

6 Responses to Roodkapje, en dergelijke

  1. Glaswerk says:

    @Paul:
    één lid van voornoemd bloggenootschap speelde ooit de rol van, welgewapende, weerbare, Roodkapje

    Eh, *kuch*, wat dien ik in dit geval te verstaan onder “welgewapend”?

    Ik ben overigens tegen de verkrachting van sprookjes en al helemaal als dat door Amerikanen gebeurt.

  2. In haar mandje had zij geen koekjes en bloemen, dat was voor mietjes, in plaats daarvan had zij automatische wapens (wij kenden ons publiek en het doorbreken van een stereotype was altijd goed voor een lach :-D)

    De beste Amerikaanse weergave van Roodkapje was de film “Freeway” (1996) van Oliver Stone, met een geheel verrassende Reese Witherspoon in de hoofdrol.

  3. Cor Verhoef says:

    Paul, wiens idee was dat ook alweer, om sprookjes door elkaar te husselen en zodoende een licht schyzofrene sfeer te creeren?

    Reese Witherspoon was ook geweldig in de Johnny Cash bio “Walk The Line”.

    • Wiens idee het was weet ik niet meer, maar wel dat zoiets alleen werkt bij een publiek dat die sprookjes kent. Ik herinner me levendig hoe we diverse sprookjesboeken hadden thuis en hoe die mij altijd fascineerden, dat moet voor vele kinderen gelden, die wereld zonder limieten. Of de jeugd van vandaag nog de oude sprookjes leest (afgezien van de voorgekauwde versie die ze van Disney krijgen tegenwoordig) durf ik te betwijfelen.

  4. Anton Lustig says:

    Heeft onze Paul in Vrije Vlucht toch nog een solide en diepgaand blogstuk in elkaar gezet!

    Succes met het werk!

    Voor de duidelijkheid: bij dit Freudiaans-Grimmiaans-ofwatookiaans spektakelstuk was IK niet aanwezig hoor. Ik zat als enige van het Trium4aat niet op die Rembrandtschool.
    Hoe gaat het met Kees eigenlijk?

  5. Pingback: Fins Filmblogje: Zomeroogst 2009 | Het Triumviraat

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s