Terug naar Wat Dao…

CorDe eerste vijf jaar van mijn leven in Bangkok woonde ik in ‘n krottenwijk. Een shantytown. Een bidonville. Een slum. Een prachtwijk.

Mijn wijk, waar ik mij na een aantal jaar de onvolprezen burgemeester waande, lag op een steenworp afstand van de oevers van de Chao Praya rivier. Ik bewoonde er een klein, teakhouten huisje op palen. De bevolking van Chum Chon Wat Dao – zo heette mijn wijk- bestond uit mensen die niet ver van de rand van de Thaise maatschappij leefden. In mijn eerste jaar had ik dat niet door. Ik woonde in het paradijs. De oneindige zomer, de oneindig vriendelijke wijkgenoten en mijn roze bril duwden me in een onophoudelijke euforie.

Later verschenen er donkere wolken boven het idylische zomerse landschap dat zich in mijn hoofd gevestigd had. Mijn eigen leven had ik keurig op de rails, maar van buurtgenoten kreeg ik steeds vaker triest nieuws te horen…

De graatmagere man die dagelijks in zijn schommelstoel aan de oever van de rivier in het niets tuurde, was opeens verdwenen. Aids. De vier tieners die achter het politiebureau elke middag “tak kreau”-Thais volleybal met je voeten- speelden, waren ook ineens spoorloos. Opgepakt wegens handel in “yaa baametamphitamine, een uiterst onvriendelijke chemische drug waar veel van mijn buurtbewoners aan verslaafd waren. Ik heb die jongens nooit meer terug gezien. De jonge kapster waar ik altijd mijn haar liet knippen, hing zich op in haar kapsalon en liet twee kinderen achter. Gokschulden.

Veel van de bewoners van mijn wijk zijn afhankelijk van Indiase woekeraars, ‘Kheg‘, die geld lenen aan radeloze mensen tegen rentes die oplopen tot honderd procent. Je kunt de Indiase incassoboys zien rondrijden op dure motoren met honkbalknuppels verborgen in wat lijkt op een krantentas. Op een dag kwam ik bij de lieve vrouw die mijn was deed en mijn overhemden streek en tot mijn ontzetting was haar hele huisraad aan gruzelementen geslagen door de “KhegZe was niet in staat geweest om haar lening van 50 euro, die inmiddels door de krankzinnige rente was opgelopen tot 300 euro terug te betalen. Ze vreesde voor haar leven.

Vanmiddag ben ik weer eens wezen kijken in mijn prachtwijk en heb er een aantal plaatjes geschoten…

De dames

Deze dames dreigden met geweld wanneer ik geen foto van ze zou nemen...

Collega

Deze man was ooit onderwijzer. Hij is nu ondernemer; zijn school brandde af in een buurtbrand..

Prime real estate

Real Estate Developers "Orkney and Bluefields" jagen al jaren op plekjes zoals deze...

Home ex home

Mijn huisje. Ning en ik hokten er een jaar voordat we op last van de omwoners trouwden...

Heerlijk helder

diverse klongs doorkruisen Wat Dao, die verassenderwijs lekkerder ruiken dan dat ze eruit zien...

Oom agent als huisbaas?

Een huis dat we ooit wilden huren. We zijn er nooit aan begonnen omdat de verhuurder een politieagent was en het bouwsel vervaarlijk scheef over een klong helde...

Giethoorn is er niks bij...

Het dorpse karakter van de wijk is niet uniek in Bangkok. Er zijn honderden plekken zoals deze in de Thaise megapool...

Bird

"Bird", ooit een leerling van me op de school waar ik destijds les gaf, is er helaas nooit in geslaagd de armoedecirkel in zijn familie te doorbreken...

Spookhuis

Het huis van de Portugese consul die in 1913 stikte in zijn eigen braaksel tijdens een port-orgie. Het huis is onbewoond omdat het er stikt van de geesten; volgens de Thais althans

De doorgaande weg

Chronisch claustrofoben doen er goed aan weg te blijven. Degenen met pleinvrees hebben hier niets te vrezen...

Papageno thai-style

Dit is "Au" (spreek uit "Oee") de echtgenoot van de wasvrouw wiens huisraad aan gort is geslagen door de Indiase woekeraars. Au is visser en zangvogelhandelaar.

De rivier

Alle wegen leiden naar de Chao Praya...

Foto’s: Ikke

PS; Alle Thais hebben vanaf hun geboorte een bijnaam, zoals “Au” en “Bird”.

Advertisements
This entry was posted in BKK Calling, Cor Verhoef and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

27 Responses to Terug naar Wat Dao…

  1. De tegenstellingen liggen vaak dicht tegen elkaar, het ondraaglijke lijden en watdao raakt elkaar bijna.
    Waar het mooiste geluk is te vinden is duidelijk.
    Bezorgde groet

  2. Johan says:

    Toch moed voor nodig om daar te wonen …

  3. Glaswerk says:

    Met de foto’s erbij gaat het verhaal nog sterker leven.

    Moest je echt van de omwonenden na een jaar hokken met Ning trouwen of is dat een “dichterlijke vrijheid”?

    • Cor Verhoef says:

      De omwonenden waren nogal onvriendelijk tegenover Ning nadat ze bij me ingetrokken was (ze waren niet onvriendelijk tegen mij). Volgens Ning was dat omdat we ongetrouwd samenwoonden. Omdat we allebei wel van een feestje houden trouwden we met een hoop spektakel in de wijk. De bewoners waren in de jaren daarop poeslief tegen Ning. Ik denk dat ze gewoon een feestje wilden.

  4. HansDeZwans says:

    Mooie foto’s die in feite geen woorden nodig hebben.

  5. Rene says:

    Cor,

    Leuk verhaal. Met belangstelling en plezier gelezen!!!

    Rene

  6. assyke says:

    mooie foto´s
    vooral die van de vrouw op de rug
    inderdaad heel dorps ogend, zo´n soort van hofje
    heb je hier in nederland ook wel
    dat soort mini eilandjes midden in een drukke wijk

  7. Richard says:

    Gelukkig, je bent er weer – had je verhalen gemist 😉
    En ondanks de treurigheid die je beschrijt doet het wel heel goed om je foto’s te zien, er zit veel herkenbaars in. De twee kanten van de medaille van het leven in Thailand en zo.

    • Cor Verhoef says:

      Veel ellende, veroorzaakt door strukturele armoede,is verborgen. Je komt er pas achter waneer je je een jaar of wat woont in zo’n wijk en de verhalen hoort. Alcoholisme, gebroken gezinnen, tienerzwangerschappen, drugsverslaving, torenhoge schulden, etc. zijn endemisch in Wat Dao. Toch zou ik er zo terug willen…Maar ja, om nu weer te gaan verhuizen. De meeste huizen zijn in vergaande staat van verval.

  8. CEES CHAMULEAU says:

    Alweer een herkenbaar verslag Cor.
    Het aids- en het yaba-verhaal vooral. Ik zat een tijdje noodgedwongen tussen de jogeren is die jij miste op je wandeling.
    Gisteren was je niet op skype Cor, of vergis ik me?

    Fijne dag.

    • Cor Verhoef says:

      Ha Cees. Ja, moet zeker herkenbaar zijn voor jou. Nee, ik was niet op skype, zat in een stortbui vast in het verkeer en toen ik thuis was bleek de woonkamer bezet te zijn door mijn lieve nichtjes en drieduizend vriendinnnen. Ik stuur je wel een mail binnenkort.

  9. Heer C. uwens is een zwakke poging ons lijden te bagatelliseren.
    Heb ik niet ooit nog eens een nacht in uw luxe teakhouten villa mogen logeren?

  10. Cor Verhoef says:

    Ik begrijp er ook geen snars van. Op school openden er maar een paar, maar thuis openen er een paar niet. Computerrot denk ik…

  11. Anton Lustig says:

    Prachtstuk, Cor!
    Bij mij ook: op de ene computer zie ik deze foto’s wel, op de andere niet.

  12. het verhaal klinkt intrigerend,
    de foto’s zijn helaas niet groter dan een een klein rood kruisje…..

  13. @Anton en Catherina,

    Ik heb geen idee waar het aan ligt. Ik kan nu alles zien, behalve de fot van “Bird” Toen ik het blog plaatste was er niets aan de hand. Pas na twee dagen begon er computerrot op te treden…

  14. DeniseM says:

    Heel herkenbaar, omdat ik er zelf gewoond heb natuurlijk, zij het vooral nog met die roze bril zoals jij dat eerste jaar had. Natuurlijk zag ik de matrassen op de grond en de golfplaten daken, maar iedereen leek altijd zo vrolijk ja, zoals je dat vaak over landen zegt waar de mensen het veel minder hebben dan bij ons. Natuurlijk is er meer aan de hand; je verhalen vertellen genoeg.
    Jammer dat de foto’s niet meer te zien zijn, ik had ze dolgraag willen zien, al was het alleen maar om te zien hoe het er nu, ruim 9 jaar nadat ik er vertrokken ben uitziet…

    • Cor Verhoef says:

      Heel vreemd, die foto’s. Zeven van de twaalf foto’s zijn nu niet zichtbaar. Jammer.
      Wat Dao is eigenlijk niets veranderd. Alleen het pontje vaart al jaren niet meer. En mensen zijn natuurlijk, net als wij, allemaal ouder geworden. De dikke dame die een paar deuren verderop altijd aan het koken was, iets voorbij de Chinese winkel, je weet wel, die goedlachse man die altijd ALLES op voorraad had, is inmiddels ook niet dik meer. Ook zij heeft AIDS, kadootje van haar hoerenlopende echtgenoot. Het politieburo staat er nog, met dezelfde politieagenten en “ons” huisje wordt nu bewoond door Mick, een vriend van me die de houten muur eruit heeft gesloopt waardoor het nu een groot huis is.
      Zo, ben je weer een beetje op de hoogte 😉

      cor

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s