Reizend atelier (2)

door Anton Lustig (China) ~~~ 

Moet eigenlijk druk bezig zijn met het schrijven van andere dingen, zoals een introductie tot mijn schilderwerk en muziek voor een galerijhouder en een plan van aanpak van ons Prop Roots project, voor een belangrijke partner. Dan is het toch makkelijker om het nieuwste stukje voor het blaadje ‘De Leeuw’ van de Nederlandse Vereniging Peking eerst hier in dit blog te zetten. Dan zie ik morgen wel verder….

O ja, ik heb nu Twitter, mijn twitternaam is @Anton_Lustig. Dat je het maar weet. Ik ga viral. Dat je dat ook maar vast weet.

Over Gao Yuan

Aan Gao Yuan heb ik veel te danken en we zijn hechte schildervrienden. We zijn een soort stelletje, zo hecht, ware het niet dat we allebei zo geobserveerd zijn voor ons eigen schilderwerk. Dat was een geintje, maar wel geldt dat wij beiden even goed beseffen hoe belangrijk de uitwisseling van ideeën tussen kunstenaars is. Vandaar ook dat Chinese kunstenaars uit aangrenzende ateliers graag met ons komen buurten. Met ‘ons’ ja, maar het is wel ZIJN atelier, waar ik gratis en voor niks mag komen werken.

Songzhuang
De kunstenaarswijk Songzhuang, aan de uiterst oostelijke rand van Beijing, is een bijzondere plek. Enerzijds is dit rommelige, stoffige, en tamelijk rustige oord nog een dorp, maar anderzijds herbergt het ’s werelds grootste concentratie aan kunstenaars: hele rijke in prachtige grote ateliers naar eigen ontwerp, maar ook straatarme en daar tussenin nog een hele hoop andere interessante types. De geïnterviewde van dit tweede deel van de cyclus ‘het reizend atelier’ is de schilder Gao Yuan, ook in Songzhuang. Ik heb hem leren kennen in het huis van Wang Yun, geïnterviewd in deel 1. Even kort herhalen. Omdat ik een arme kunstenaar ben en mijn bamboe atelier in het Jingpo-dorp nog niet gebouwd is, ben ik de afgelopen maanden afhankelijk geweest van deze twee vrienden, die mij zonder enige voorwaarde ruimte aanboden in hun ateliers.

In de staal
Gao Yuan draagt alle kenmerken van de mensen uit noordwesten: gul, eerlijk en rechtstreeks. Daarnaast heeft hij iets bescheidens. Hij heeft geen grote mond, maar wat hij zegt doet er altijd echt toe. Gao’s ouders werkten in de staalindustrie en verlieten hun geboorteprovincie Liaoning in het noordoosten om hun ervaring in te zetten in Gansu in het noordwesten, waar Gao Yuan niet lang daarna in 1967 geboren werd. Hij begon met schilderen na een cursus op de middelbare school en heeft deze passie nooit meer losgelaten. Zelfs niet gedurende de 13 jaar dat hij zelf ook in de staalindustrie werkzaam was, als monteur. Toen het mogelijk werd om een oprotpremie te krijgen greep hij zijn kans om deze wereld achter zich te laten, want hij voelde zich daar niet gelukkig. Hij volgde een jaar schilderlessen aan de hoofdstedelijke kunstacademie en is sindsdien in Beijing gebleven.

Je moet er wat voor over hebben
“Ik heb het bepaald niet makkelijk gehad” zegt hij. “Mijn vrouw en ik hadden weinig te verteren en hadden ook een kind om voor te zorgen” en hij voelt er wel enige spijt van dat hij het zijn gezin zo moeilijk heeft gemaakt. Maar door deze ervaringen weet hij als geen ander wat het waard is om “te volharden in het schildersbestaan, met die knagende verantwoordelijkheden en onzekerheid maar ook dat heerlijke gevoel echt je ‘eigen ding’ te doen.”
Wel of geen werk te kunnen verkopen kan hem niet zoveel schelen. Belangrijker vindt hij zich zo ver mogelijk in de eigen materie te kunnen verdiepen. Ook denkt hij, zoals de meeste Chinezen, veel na over de ontwikkelingen in zijn land. Jarenlang schilderde hij…: puinhopen, vaak op enorme doeken. Puinhopen, van gesloopte bouwwerken ja. Maar zijn meest typerende werk vind ik dat grote doek vol met vage terracotta en grijze streken, als een heftige en langdurige brainstorm, met ietsje terzijde: een gammelig stoeltje. Die stoel staat symbool voor het tijd en ruimte nemen voor reflectie, teneinde tot nieuwe inzichten te kunnen komen. Deze zaken heeft Gao Yuan dan ook erg serieus genomen.

Botten
Vorig jaar fotografeerde hij hoopjes karkassen die op straat lagen uitgestald in de buurt van slachthuizen en deze nogal rechtstreekse inblik in de wonderen der natuur verblufte hem. Hij verwerkte deze beelden in een nieuwe serie schilderen, rond het thema ‘botten’. De eerste doeken waren nog vrij bloederig en bevatten een aanklacht tegen het materialisme en de vraatzucht van de moderne mensheid, maar ook een verwijzing naar de cyclus van geboorte en dood. Gaandeweg werden de ‘botten’ steeds meer symbool voor geestkracht en geestelijke verheffing, omdat ze zo sterk zijn. De serie culmineerde in een “Botten”-Stonehenge en een “Botten”-Egyptische piramide. “Ik heb veel geleerd van deze serie” zegt hij. “Ik ben dingen op een nieuwe manier gaan zien en heb een helderdere manier van denken gekregen. Ik schilder nu subjectiever en met meer genot; maak er minder iets zwaars van.”

We hadden een vruchtbare samenwerking, want zo kun je het zeker wel noemen wat wij in de afgelopen paar maanden hadden. Het voelde als een gezamenlijke expeditie naar het onbekende, met meer dan enkele geheimzinnige vondsten. We moedigden elkaar aan, schonken elkaar thee en becommentarieerden de vormen, kleuren, contrasten, dimensies en wat al niet meer in elkaars werk. Vooral een belangrijk gegeven was het op tijd te stoppen, niet te veel te verbeteren, met name iets waarin ikzelf vooruitgang nodig had. Gao zegt dat ik hem positief beïnvloed heb wat betreft kleurgebruik. Ieder zijn we blij met een nieuwe serie schilderijen, met nog een hoop meer in het verschiet.

Gao Yuan’s blog: blog.artintern.net/blogs/index/wali
Email: gaoyuan6711@sina.com.cn

Advertisements
This entry was posted in Anton Lustig, Kunst / Muziek and tagged . Bookmark the permalink.

10 Responses to Reizend atelier (2)

  1. Zoiets moet je in het echt zien, hier komt het niet goed genoeg over. Maar met plezier gelezen.

  2. Cor Verhoef says:

    Het zijn interessante mensen waar je mee omgaat die minstens even interesante blogs opleveren. Ik denk dat ik er zondag weer een blog uitpers.

    cor

  3. Anton Lustig says:

    Bedankt voor de reacties. De vraag is wanneer mijn ‘atelier’ weer gaat ‘reizen’ omdat ik het bij Gao Yuan zo naar mijn zin heb. ‘Excursies’ van een daagje naar het atelier van andere vrienden gaan ook meetellen, denk ik. Het summum wordt dat mijn eigen bamboe atelier in het Jingpo-dorp zelf niet reist maar dat andere kunstenaars daar naartoe reizen.

    @Cor
    Jochem Myer twitterde: Hoor net een meisje die naar de wc gaat zeggen: ‘ik ga even mijn citroen uitknijpen’
    Ben ik niet hip, met mijn twitter en alles?

    • Cor Verhoef says:

      Ultra hip. Ik doe niet aan twitteren. Bellen wel. En bloggen natuurlijk. Ben dus best wel een beetje hip…;-)

      “Even mijn citroen uitknijpen”. Wat dacht je van: “ik ga even uit mijn gat gieren”, “uit mijn kut klateren”, “een drol uit mijn schijtschacht schuiven”. Als het maar allitereert 😉

      • Anton Lustig says:

        Vergat te zeggen dat ik eigenlijk verwees naar dat door jou aangekondigde uitpersen van een nieuwe blog. Dus – gatverdamme zeg, ik zie de damp al voor me – schiet nou maar op!

  4. Weer een kwaliteitsblog, verluchtigd met kleurenplaten. Ik heb het zelf niet zo op Fecesbeuk en (upperclass) Twitter (of the year) en zelfs het bloggen gaat de laatste tijd traag. Kwou da’k verbetering kon beloven, maar ik moet op reis…

  5. Anton Lustig says:

    Hee, daar is Paul!
    Ach, die social media hebben zo hun plussen en hun minnen. Aan Chinese zijde doen we nu ook mee met een hele reeks. We moeten wel, vanwege onze goede doelen zeg maar, dus we proberen er wat leuks van te maken.
    We kijken uit naar je blogs, maar geniet eerst maar eens van je welverdiende vakantie!

  6. Anton Lustig says:

    PS

    Ik schreef hierboven: “ik ga viral”. Toch maar niet, want dat is toch wat te banaal. Het moet een beetje bijzonder blijven.

    Hoewel we toch een stuk of 8 microblogs tot onze beschikking hebben! (Dat zijn dingen zoals Twitter.) Maar wij beheren deze dan ook als team, niet individueel. Behalve Twitter zijn de andere in het Chinees trouwens. Twitteren doe ik zelf ( @Anton_Lustig ) maar aan de andere ben ik nog niet eens toegekomen.
    Microblogs zijn momenteel enorm hot hier in China en wij hebben ze nodig als organisatie (Prop Roots).

    Ben al meer dan een week niet bij Gao Yuan geweest! Het wordt wel tijd!

  7. Pingback: Bericht uit Zaiwaland (1) | Het Triumvieraat

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s