Reizend atelier (1)

bijdrage van Anton Lustig (China) ~~~  

Regelmatig schrijf ik een stukje voor het blad ‘De Leeuw’, van de Nederlandse Vereniging Peking. Omdat Nederlanders die Chinees spreken in de minderheid zijn, heb ik de taak op me genomen om interviews te doen met interessante Chinezen. Vaak schrijf ik over kunstenaarsvrienden, en zo ook in het onderstaande stukje dat ik ‘gewoon maar even’ in ons blog heb geplakt. Dat is toch gelijk twee vliegen in één klap? Bovendien heeft het blad maar een kleine oplage.

Even uitleggen. De plaatsnaam Songzhuang verwijst naar een dorpsachtige buitenwijk van Beijing (ook wel Peking genoemd), waar de grootste concentratie kunstenaars ter wereld gevestigd is. Rijke kunstenaars in prachtige grote ateliers naar eigen ontwerp en ook hele arme en daartussen nog een hele hoop andere interessante types. Sommige zijn wat conformistisch, anderen zoeken of volgen vooral hun eigen weg. Ik ken daar een hoop mensen en ik verklap nu al dat de volgende blog over nóg een (gezamenlijke) schildervriend gaat, dat is dan het stuk wat ik nu voor ‘de Leeuw’ aan het schrijven ben. Aan beide kunstenaars ben ik veel verschuldigd omdat ze hun ateliers aan mij beschikbaar gesteld hebben. Dankzij hen ben ik nu bezig aan een nieuwe serie schilderijen. Beide vrienden zijn niet bepaald vermogend en ikzelf schaam me ook geheel niet om te zeggen dat ik financieel gezien zeer laag bij de grond leef. Maar inspiratie is er genoeg en de samenwerking en uitwisseling floreren.

De ‘Leeuwen’ zijn hier trouwens te downloaden: http://www.nvpeking.org/index.php?page=algemeen/. (Hyperlinken lukt even niet, weet niet waarom.)

links: Wang Yun’s huisje destijds in Songzhuang
rechts: ik daar lekker aan het schilderen

Interview met een Chinees

In deze rubriek stelt Anton Lustig, ouwe rot in China, u telkens voor aan een Chinees die u nog niet kende. Als eerste van de nieuwe cyclus ‘het reizend atelier’: de schilder en weldoener Wang Yun.

Mijn grote groene koffer met schilderspullen en ik verhuizen in deze serie interviews telkens van atelier van atelier, behorend aan bijzondere Chinese schildervrienden, ieder met bijzondere verhalen. Omdat ik zelf geen goede plek heb om te schilderen, maar ook in het belang van de vriendschap en de uitwisseling. Mijn atelier begon vorig jaar met zwerven, toen het gastvrij werd ontvangen in het huisje van Wang Yun, in een zeer dorpse uithoek van Songzhuang. Ik heb me daar heerlijk kunnen uitleven en dit was het begin van een nieuwe reeks schilderijen, die ik nu bij andere vrienden aan het afmaken ben. Met elk van hen voer ik interessante en genoeglijke gesprekken, zonder oppervlakkige plichtplegingen. Het gaat om de daadwerkelijke uitwisseling, tussen de makers onderling en ook tussen hun werken, want samen in één ruimte schilderen is anders dan alleen. Maar nu Wang Yun dus, die zijn huisje in Songzhuang heeft opgezegd en is begonnen aan een nieuw traject in zijn leven.

schilderij: Idool in Tranen 

Wang is degelijk opgeleid tot olieverfschilder, aan de beste kunstacademies van het land, maar laakt de overdreven nadruk die daar wordt gelegd op techniek en realistische weegave. Over het ‘creatieve’ onderwijs in China als geheel zegt hij dat het “de fantasie en creativiteit van de kinderen vermoordt. Als ik zelf een kind zou hebben zou ik het heel anders doen.” Verder kan hij er wel mee leven en hij heeft zelfs veel ervaring in het lesgeven aan scholieren, zoals die van de speciale middelbare school verbonden aan de Central Academy of Fine Arts. Regelmatig leidde hij grote groepen van deze scholieren op schilderexcursies, naar mooie plekken overal in het land, zoals naar Yunnan waar ik hem heb ontmoet. Ik heb veel bewondering voor hoe hij om kan gaan met pubers: heel gevat en rechtstreeks, met veel grapjes en vooral recht vanuit het hart, zodat het niet eens in ze opkomt om dwars te liggen. “Niet als vanaf een voetstuk” noemt hij het zelf.

Wang Yun is pas écht de man van het ‘reizend atelier’, dus dit is een mooi begin van deze mini-serie. Met zijn schilderdoos heeft hij door heel het land gereisd, met name door Xinjiang en Tibet; de langste periode was twee jaar aan één stuk. Vaak gaf hij gratis tekenles aan arme dorpskinderen, “om ze blijde ervaringen mee te geven, hoe kort die ook maar waren”.

Vorig jaar overleed zijn vader en niet lang daarna besloot hij zich in zijn geboorteplaats te vestigen, om voor zijn moeder te zorgen, in een klein oud stadje in Bazhong, in de bergen op de grens tussen Sichuan en Shaanxi. Hij leeft daar als schilder-weldoener, of liefdadige schilder. Om zichzelf en zijn atelier eenvoudigjes te kunnen bedruipen geeft hij ’s avonds, in de weekenden en vakanties lessen. Voor degenen die het niet te breed hebben doet hij het voor half geld of gratis. Het geld wat hij overhoudt gebruikt hij voor goede doelen, vooral in de naaste omgeving. Ook probeert hij hulp te arrangeren via zijn connecties en via het internet.

Wang Yun (r) bij een nogal onfortuinlijke familie in zijn omgeving, met allerlei lichamelijke gebreken

“Het is misschien maar beperkt wat ik doe, maar ik doe wat ik kan.” Toen ik hem belde was het juist filmavond bij hem thuis, voor de mensen uit de buurt. Wang wil ook een zgn. plattelandsbibliotheek openen.

Net als toen hij nog in Songzhuang woonde zet hij vaak ondeugende dingen op zijn blog, waarvan je zeker kunt zijn dat ze verwijderd worden. “Maar je moet toch de samenleving blijven proberen op gang te helpen” zegt hij. “Je moet proberen de mensen een positieve en vrijheidslievende instelling bij te brengen. Dat ze leren echt gelukkig te worden en niet denken dat het leven maar een wedstrijd is, van wie de mooiste auto heeft, of wie het meest kan drinken”.

Wang Yun’s blog (in Chinees): blog.sina.com.cn/fanrenart
email: wangyun92@gmail.com

Wang Yun tekent vaak karakteristieke koppen van plattelanders die hij op zijn reizen heeft ontmoet.


Advertisements
This entry was posted in Anton Lustig, Kunst / Muziek and tagged . Bookmark the permalink.

10 Responses to Reizend atelier (1)

  1. heel interessant blog, hij maakt mooie schilderijen en tekeningen.

  2. PACO PAINTER says:

    Prachtige bijdrage

  3. de stripman says:

    Dat ziet er erg goed uit !

  4. Cor Verhoef says:

    Prachtig blog in een verrukkelijke, ongedwongen schrijfstijl.
    Als Wang niet in de hemel komt weet ik het niet meer. Of ie er zelf zo graag zou willen komen, betwijfel ik, aangezien er bij mijn weten geen schilderateliers in de hemel zijn.

    groet,

    cor

  5. Anton Lustig says:

    Hee, wat een leuke reacties!
    Ik ga het aan Wang Yun doorgeven. Eens kijken wat hij zegt over dat naar de hemel gaan…
    Heb net Reizend atelier Deel 2 ingestuurd naar De Leeuw. Ik zal dat anders over een paar dagen ook maar op deze blog zetten. Wang Yun is dus vertrokken naar verre oorden en ik schilder nu bij onze wederzijdse vriend Gao Yuan. Daar gaat deel 2 over.

  6. Een reizend atelier, zou een goede titel zijn voor een boek. Wang Yun kom je misschien weer tegen ergens op een bergtop. Kijk al uit naar deel twee.

  7. Anton Lustig says:

    Ha Paul, Hoe gaat het met het Kritisch Denken? Kijk uit naar een nieuw stuk van jou.

  8. ceeschamuleau says:

    Wat een sympathieke Chinees, Anton!

    Ceesgegroetje

  9. Pingback: Bericht uit Zaiwaland (1) | Het Triumvieraat

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s