STANDPLAATS BANGKOK: WAAR ZOUDEN WE ZIJN, ZONDER DE TREIN?

CorIk ga, als het even kan, met de trein. Nu hoop ik dat U, trouwe lezer, als geplaagde forens, die dagelijks de rit Zoetermeer-Amsterdam lijdzaam ondergaat, bij het lezen van deze provocerende zin, niet meteen zult afhaken en Uw toevlucht zoekt in Uw ochtendkrant, want, beste lezer, er zijn treinen en treinen…

Laat ik voorop stellen dat Thailand landschappelijk gezien een saai land is. Het landschap doet op sommige plaatsen denken aan het Midden Westen van de Verenigde Staten. Langs de doorgaande autowegen bedoel ik natuurlijk. Pompstations, fastfoodketens, motels, gigantische reklameborden, auto showrooms en een heel scala aan andere geestdodende commerciele gebouwen en gebouwtjes omzomen de meeste doorgaande wegen en geven de reiziger bepaald niet de indruk op reis te zijn in een van de meest exotische landen ter wereld.

Om een of andere reden nemen de meeste bezoekers aan dit land de bus, wanneer zij een afstand van zeg, duizend kilometer moeten overbruggen. Veertien landerige uren knikkebollend in een krappe stoel. Om de zeven minuten wordt je weer wakker van de ijselijke gil die de kung fu-held op het televisiescherm produceert, wanneer hij elf tegenstanders tegen de grond schopt en de hazeslaapjes maken je alleen maar vermoeider en de smaak in je mond is het dooie ratten-stadium allang voorbij…Dames en heren,”this is where the State Railway of Thailand comes in”.

GE4010Mijn vrouw en ik namen nog niet zolang geleden de trein naar Nong Kai, een slaperig stadje aan de Mehkong rivier. De “veertigtien” is een “poor man’s train” met slechts 2 eerste klas wagons die zijn uitgerust met bedden en airco, zes tweede klas wagons met comfortabele stoelen en airco, en veertien derde-klas wagons met beklede houten banken en ventilatoren. Een beest van een trein.

We namen de ochtend trein want ‘s nachts zie je niet veel en we hadden kaartjes voor de tweede klas gekocht voor 12 euro voor een rit van 600 km.

Onmiddelijk wanneer de trein Bangkok uitboemelt, bevind je je omringt door rijstvelden, suikerietplantages, slaperige dorpjes, garnaalvijvers, lome waterbuffels en op elk station waar de trein piepend, hortend, stotend en zuchtend stopt, worden de wagons belaagt door verkopers van fruit, kip met rijst, ijskoude kokosnoten, bier, sigaretten, stripboekjes, bamboe gevuld met kleefrijst en bruine suiker en duizend ander zaken die bungelend in twee manden bevestigd aan een bamboe draagstokken die over de schouder worden gedragen door lenige, pezige boeren met een soepele zwaai de coupe in gehesen worden. De handel kan beginnen.

Voor wie dit culinaire delivery feest niet genoeg is, is er natuurlijk de restauratie wagen. Hier wordt niet alleen a la carte gegeten aan formica tafels, waar door jonge obers en serveersters de halve keuken van Thailand in dampende schalen voor je neus kletteren -de trein schommelt nogal- gerechten die in het treinkombuis uit de pannen getoverd door een kok die op zijn minst als maniakaal bestempeld kan worden, nee, er wordt ook keiharde Isaan muziek gedraaid, Thaise Country and Eastern. En er wordt gedanst.

Als de trein, twaalf uur later Nong Kai binnen tuft, zijn veel passagiers uitgeput van het eten en drinken, verliefd geworden op een mede-passagier, hebben over de mobiel te horen gekregen dat we weer de loterij niet gewonnen hebben, of hebben gewoon, domweg, de hele rit geslapen.

Mochten er bonusbankiers bevinden onder U, trouwe lezers, dan is dit plebejersvervoer misschien teveel gevraagd voor een simpel vervoer van A naar B.

That’s where the one and only “Eastern and Oriental Express” comes in, ladies and gentlemen…

De roemruchte Orient Express werd in 1993 nieuw leven ingeblazen. De Agatha Christie-trein waar koude oorlog spionnen, gestoken in katoenen maatpakken  met gekruiste benen over kranten heen loerden naar mogelijke vijanden. Waar Hollywoodsterren, kauwend op ivoren sigarettenhouders hun scripten doornamen. De trein van London naar Istanboel, de drempel van het mistieke Oosten. Nu rijdt deze trein in drie dagen van Singapore naar Bangkok . Voor tussen de rweeduizend en vierduizend dollar peepee. Voor een bonusbankier is dat een koopje.

Oriental-Eastern-Express

De 'lounge'. Voor een goed gesprek na de migraine...

eastern-oriental-express slaapcoupé

De slaapkamer, favoriete verblijfplaats van Hercule Poirot...

Eastern Oriental boemel“Kijk ze toch eens werken, die mensjes. Zullen we ze een fles champagne toeslingeren Adele?”

Advertisements
This entry was posted in BKK Calling, Cor Verhoef and tagged , . Bookmark the permalink.

15 Responses to STANDPLAATS BANGKOK: WAAR ZOUDEN WE ZIJN, ZONDER DE TREIN?

  1. de stripman says:

    Prachtig ! Al ben ik bang dat de laatste optie net boven mijn budget is…;o)

    • Cor Verhoef says:

      Stripman, vergeet niet, komende december is het weer bonustijd. Kunnen we zeker 20 km meerijden 😉

      • de stripman says:

        Bij mijn inkomen zitten helaas geen bonussen. Dat vertellen ze je er niet bij als je in de WAO komt. 70% van het laatst verdiende salaris is in werkelijkheid eerder 50%. Maar misschien is er invalidenkorting…?

  2. De trein zou mijn voorkeur hebben, maar de hele luxe, nee zo veel geld zou ik er niet voor over hebben. Dan maar de gewone trein;-)

    • Cor Verhoef says:

      Mijn idee, Antoinette. Als zou het geld mijn neusgaten uitkomen, dan nog de gewone trein. Op de Orient Express gebeurt nooit wat. Agatha Cristie is allang dood…

  3. Treinen is de meest edele vorm van vervoer mijns inziens (Per pakketboot of zeilschip heeft ook cachet maar dan is het uitzicht wat minder interessant tussen de havens terwijl als je de trein neemt er juist tussen de stations het meest te zien valt.

    Overigens rijdt er ook een gewone trein tussen Bangkok en S’pore, zoeentje als Cor net beschreef.

    • Paul, de stations zijn vaak ook interessant juist. Wat een spektakel. De geur van stations alleen al; knoflook, diesel, rook, smeerolie. kokos en chot weet wat al niet meer. Daarbij op geteld het kabaal van fluitjes, knarsende remmen, het gejoel van verkopers om aandacht voor hun gebarbequede kip…Vijf zintuigen komen schromelijk tekort.

  4. Anton Lustig says:

    Ontzettend leuk geschreven, Cor, net als je vorige over het eten op straat! Een hoop leven in de brouwerij!

  5. Rob Alberts says:

    Kan ik ook mijn NS-Kortingskaart gebruiken?
    Mooi blog en mooi geschreven.
    Vrolijke groet

  6. ceeschamuleau says:

    A damned nice story James. Cheers.

    Kijk, en dit verhaal past dan weer niet op Cambodja. Ikzelf ben ook een treinliefhebber. In 1990 ben ik gestopt met autorijden en heb alle afstanden in NL op de fiets, de bus en de trein afgelegd, dus ik kan mezelf best een ervaringsdeskundige noemen. Jouw beschrijving van de ondragelijke saaiheid van autowegen past ook op NL, evenals het uitzicht vanuit de trein.

    Ceesgegroetje

  7. ceeschamuleau says:

    Baizewee Cor. Bezoek jij wel eens iemand op Blogspot?
    Hoe doe je dat? Welk profiel? En werkt dat bij jou wel? Bij mij niet dus…

    Frustreergroetje

  8. Wat een luxe. Voor een keertje dan

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s