STANDPLAATS BANGKOK: LIVING IN THE FAST LANE…

Cor“Necessity is the Mother of all Inventions”, zo weet menige uitvinder. File’s of ‘rot tit” horen bij Bangkok net zoals rijst en go-go danseressen. Een tiental jaar geleden kwam een listige Thaise ondernemer op het idee om wegwerp auto-toiletten op de markt te brengen, “Comfort 100” een plasfles die uitkomst moest bieden aan op klappen staande automobilisten die gestrand waren in een van Bangkok’s beruchte file’s. Het is nooit echt een succes geworden, wellicht omdat elke lege water-of Colafles dienst kan doen als geimproviseerd auto-urinoir.

Comfort 100

De "Comfort 100", de sjieke naam voor de mis-marketing van een plastic pisfles...

Motorfiets taxi’s, die al decenna dienst deden om passagiers vanaf de grote weg, door lommerrijke ‘sois’, lanen en stegen die lopen door groene wijken met appartementen en alleenstaande huizen, naar hun huis te rijden, roken een gat in de markt.

Er zijn zo’n honderdduizend motorfiets taxi’s actief in deze stad. Gehuld in oranje en gele vestjes zitten deze motorduivels op geimproviseerde houten banken, rokend, moppen tappend te wachten op klanten en ze zijn bereid om je met soms duizelingwekkende snelheden, zigzaggend door het eeuwig stilstaande autoverkeer te vervoeren naar die belangerijke vergadering, een wachtende echtgenote, een naar kennis hongerende schoolklas of naar een gereserveerde zitplaats in een Koreaans barbeque restaurant.

motorcycle taxis

De meeste motortaxi’s zijn jonge, beoorbelde, langharige “thrillseekers” maar je ziet ook steeds meer vrouwen gehuld in oranje vestjes rondscheuren op 125 cc Honda Dreams, met stoicijnce passagiers achterop, en de vrouwen hebben een minder suicidaal rijgedrag dan hun mannelijke collega’s.

Zelf neem ik alleen motorfietstaxi’s door sois. Ik verdom het om de grote weg op te gaan. De helm die je aangereikt krijgt is van inferieur Chinees plastic en zal ik geval van een aanrijding of valpartij er alleen maar voor zorgen dat je de rest van je aardse bestaan als een kasplant in een rolstoel moet doorbrengen, in plaats van dat je op slag dood bent.

Toen ik net in Bangkok neergestreken was werkte ik als freelance leraar Engels Aan Huis.
Twee van mijn leerlingen waren de kinderen van een schatrijke, door en door corrupte hooggeplaatste politieagent, wiens villa net buiten Bangkok lag. Drie maal per week werd ik door een van zijn ondergeschikten thuis opgehaald en met een snelheid van soms 140 km per uur naar de residentie van mijn werkgever gescheurd. Bij aankomst wist ik nooit in welk stadsdeel we waren omdat ik mijn ogen gedurende de rit stijfdicht had gehouden. Zowel mijn chauffeur (een politieagent) als ik droegen nooit een helm.

Naarmate je ouder wordt lijkt het wel alsof je ook banger wordt. Vreemd is dat, dat wanneer je nog een heel lang leven voor je hebt, roekeloosheid bij je hoort en als je over de heuvel bent durf je haast niks meer. Of ben ik gewoon slimmer geworden?

Muziekje: http://www.youtube.com/watch?v=yBtbAdi__k0

Advertisements
This entry was posted in BKK Calling, Cor Verhoef and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

8 Responses to STANDPLAATS BANGKOK: LIVING IN THE FAST LANE…

  1. Er schijnt een verklaring voor te zijn, namelijk het vermogen van de hersens om de gevolgen op langer termijn te kunnen inschatten. Jongelui kunnen dat nog niet voldoende en dan de testeron nog.

    • Cor Verhoef says:

      Ik denk toch meer dat het een combinatie van roekeloosheid, machismo en de door jou genoemde testosteron is. Daar komt bij dat je je als oudere jongere, zoals ik, niet meer zo nodig hoeft te bewijzen. Het ‘been there, done that’ idee 😉

  2. ceeschamuleau says:

    Dat laatste, denk ik Cor.
    Wederom kun je in blog zonder moeite Thailand vervangen door Cambodja. Al vallen hier de files nog te behappen en dragen de motodops geen oranje vestjes. Dat die gaster daar nog niet opgekomen zijn hier! Nu staan (hangen) of rijden ze schoorvoetend op zoek naar klandizie en zien ze een voetganger dan gaan ze toeteren en een hand opsteken. Toen ik hier voor het eerst was dacht ik sjonge wat zijn die Cambodjanen toch vriendelijk, en ik zwaaide terug. Tot hij hard op me kwam afrijden en waar ik dan wel heen wilde. Van die dingen. Een rood vestje zou ze herkenbaar maken. Gat in de markt. Maar ja, iemand moet ermee beginnen. Zo zijn Jan en ik de uitvinder van de tuk-tuk in Sihanoukville. Ook daar wilde geen motodop aan, want ‘heuvels’ en dat trekt die 150 cc niet. Tot er eentje naar ons luisterde en een ‘tok-tok’ (een gesloten tuk-tuk.) kocht. Groot succes in het regenseizoen. En nu rijden er in iedere staat wel 20. ‘Als er één schaap over de dam is…’ moet een staand Khmer-spreekwoord zijn.
    Hier ook: eierschaal-helmen. Om te plassen is er nog ruimte om te stoppen, ja, misschien is het tijdens de spits in PP een probleem, dat weet ik niet.
    Zo, en nu ga ik zwemmen.

    Ceesgegroetje

  3. Cor Verhoef says:

    De motodops in Bangkok opereren als cooperaties. Er is bij elk clustertje een baas, meestal degene met de meeste dienstjaren en er wordt uitgereden op rotatie. Er wordt een x bedrag van de verdiensten afgestaan om de politie van je lijf te houden -helmen zijn voor de berijder WEL verplicht en voor een oranje vestje moet zo’n 1000 baht betaald worden aan de cooperatie (25 euro) bij toetreding tot de ‘cluster’.
    Het systeem werkt en de meeste motodops verdienen zo’n 300 tot 400 euro per maand, genoeg om een gezin van te onderhouden en de kinderen naar school te laten gaan.
    Ik ben nog nooit een chacherijnige motodop tegen gekomen (maar ik ben dan natuurlijk ook wel een hele vrolijke Frans en een passagier om te zoenen 😉

  4. Ik weet het niet, een colafles heeft een veel te smalle hals wat mij aangaat. Doet u mij maar een Comfort 1000 (XL als ze die hebben…, ik heb nogal een grote blaas).

    • ceeschamuleau says:

      “Blaas” Paul?

    • En kan het per omgaande en expresse, nu dat Osama kassie is gaan zijn kompanen natuurlijk die atoombom in Europa tot ontploffing brengen. Dat hebben ze eerlijk beloofd. Ik heb de hele dag onder de trap gezeten met twee emmers en een blikje ananas.

  5. ceeschamuleau says:

    Cor, hellup! Nou ben ik je telefoonnummer weer kwijt. Ik kom om in de administratie (ben ik nooit goed in geweest) en je Skype staat ook nooit aan. Ik moet je bellen want skypen gaat blijkbaar niet (is echt heel handig, wist je dat?)
    Als je persé niet wilt skypen, mail me dan je nummer.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s