Blije Bloedbadgasten

PaulU heeft ze gezien in het nieuws, de aanhangers van Laurent Gbagbo, de man die zich president van Ivoorkust noemt. Hun grote leider belooft hen een Ivoorkust voor de Ivorianen, moslimimmigranten moeten opkrassen, goedschiks of kwaadschiks, bij voorkeur kwaadschiks. De domme massa juicht bij het vooruitzicht van een bloedbad. Het volk wil plunderen en brandschatten en de leider vindt het goed. Hoe kwam het zo ver?

Ivoorkust werd onafhankelijk onder de leiding van een door de Fransen aangestelde koloniaal heerser, Félix Houphouët-Boigny, die met Franse steun 33 jaar aan de macht bleef. Hij was een typisch Afrikaanse president-voor-het-leven die gul de al te uitgesproken oppositieleden liet zwemmen in zijn grote krokodillenvijver openluchtzwembad dat in de voortuin van zijn paleis lag. Aan het eind van zijn leven liet Houphouët-Boigny in zijn geboorteplaats, het dorp Yamoussoukro, de grootste katholieke kerk van de wereld bouwen, om absolutie te krijgen voor zijn zonden, en de paus JP1 was graag bereid om het megalomane bouwwerk, dat de de staatsschuld van Ivoorkust in één klap verdubbelde, in te komen wijden.

Afrikaanse leiders oude stijl zijn corrupt tot op moleculair niveau voorspelbaar, maar desondanks (of misschien wel juist daarom) werden ze door de oude koloniale heersers ondersteund. De Fransen hadden een heel scala aan zakkenvullers-voor-het-leven idealistische filantropen die stabiliteit schiepen in de voormalige koloniën. Franstalig Afrika is dan ook goeddeels ontsnapt aan de bloederige burgeroorlogen die vele voormalige Engelse en Portugese koloniën geteisterd hebben. Het voordeel van een Afrikaanse president-voor-het-leven is dat er maar 1 kliek van dieven patriotten aan de macht is. Bij regelmatige machtswisselingen komt er telkens een een andere roversbende regering (met lege zakken) in de schatkist graaien. Wanneer een president-voor-het-leven komt te overlijden ontstaat er dus een machtsvacuüm waarin andere leiders oude stijl zich verdringen om de grand old man op te volgen. Presidenten-voor-het-leven hebben zelden hun opvolging geregeld, want immer beducht voor staatsgrepen, dulden ze geen vicepresident naast zich.

Toen Houphouët-Boigny crepeerde in God’s hemelrijk werd opgenomen, was de IMF econoom, Alassane Ouattara, premier en nam de presidentiële verantwoordelijkheden waar tijdens de ziekte en dood van de oude leider. Na een overgangsperiode trad Ouattara terug en Henri Konan Bedie, voorzitter van het parlement, werd president zoals de grondwet voorschreef. Konan Bedie sloeg op astronomische schaal aan het zakkenvullen regeren, wat zijn populariteit niet en goede kwam. Om zijn positie veilig te stellen liet Konan Bedie de grondwet veranderen. Personen met tenminste één ouder van buitenlandse afkomst waren geen echte Ivorianen en konden dus geen presidentskandidaat kon zijn. Deze regel was specifiek bedoeld om Ouattara buiten spel te zetten. De partij van Ouattara en die van oppositieleider Laurent Gbagbo boycotten de eerste “vrije” verkiezingen onder Konan Bedie, die dus gemakkelijk won.

Voor de volgende verkiezingen kwam Ouattara terug naar Ivoorkust en liet zich tot presidentskandiaat van zijn partij kiezen, ondanks de beschuldigingen van Konan Bedie (en Gbagbo) dat hij eigenlijk een Burkinabe (uit Burkina Faso) was. Zijn nationaliteitspapieren werden voor de zekerheid van overheidswege ongeldig verklaard. Konan Bedie en Gbagbo voerden beide campagne met een nationalistische agenda die erop gericht was islamieten uit het Noorden van Ivoorkust en in het bijzonder nakomelingen van moslimimmigranten uit buurlanden politiek en sociaal buiten spel te zetten. Deze immigranten waren in de tijd van Houphouët-Boigny naar Ivoorkust gekomen toen de economie bloeide, om te werken in de koffie- en cacaoplantages, maar toen het economische wonder van Ivoorkust in recessie raakte waren de immigranten niet meer welkom. Voor de verkiezingen pleegde het leger, dat voor een belangrijk deel bestond uit noorderlingen, een staatsgreep en bracht de door Konan Bedie ontslagen generaal Robert Guéï aan de macht.

Gbagbo's xenofobie belachelijk gemaakt: De text luidt 'Alle buurlanden van Ivoorkust zijn schurkenstaten...behalve de Atlantische Oceaan'.

Gbagbo's xenofobie belachelijk gemaakt: De text luidt 'Alle buurlanden van Ivoorkust zijn schurkenstaten...behalve de Atlantische Oceaan'.

Guéï schreef verkiezingen uit waaraan zowel Konan Bedie als Ouattara niet mochten meedoen. Hij dacht daarmee verzekerd te zijn van de overwinning, maar Laurent Gbagbo slaagde erin, met behulp van gemobiliseerde bendes straattuig demonstraties van verontruste burgers Guéï ervan te overtuigen afstand te doen van de macht. Eenmaal president deed Gbagbo niets om de tweedeling in de maatschappij (wie zich Ivoriaan mocht noemen en wie niet) tegen te gaan. In tegendeel, hij wakkerde de anti-immigrantenstemming juist aan. Zijn machtbasis was het Christelijke zuiden en het Noorden was het terrein van Ouattara aanhangers. Gbagbo was verder te druk met zakkenvullen het beheren van de nationale economie en het kopen inwinnen van de steun van het leger. Een tweede staatsgreep door het leger mislukte daardoor. Gbagbo liet zijn straattuig los op onschuldige islamitische burgers de landverraders, waarbij honderden slachtoffers vielen en ook Robert Guéï werd door medeplichtigen van Gbagbo onbekenden vermoord. De domme massa bezag tevreden de geplunderde huizen van de slachtoffers.

De rebellerende militairen trokken zich terug naar het Noorden van Ivoorkust en bereidden een offensief voor. De troepen die aan de geldbuidel van Gbagbo trouw waren gebleven waren in de minderheid en hij was dus graag bereid om Franse peace keepers toe te laten die de partijen uit elkaar moesten houden. De Fransen arriveerden onder VN vlag en verduurden meerdere aanvallen van de rebellen die in hen pionnen van Gbagbo zagen. Gbagbo tekende een verzoeningsverdrag en In de tussentijd bouwde hij zijn strijdkrachten op met speelgoed uit Rusland en, paradox, buitenlandse huurlingen, meest veteranen van de bloedige burgeroorlog in buurland Liberia (die weten hoe of dat het moet, dat bloedbadineren). Toen hij zich sterk genoeg achtte, besloot hij tot het offensief over te gaan. De recent gemoderniseerde luchtmacht voerde en serie aanvallen uit op de rebellen. Daarbij kwam een onbekend aantal burgers om het leven, alsook negen Franse militairen van de vredesmacht en een Amerikaanse hulpverlener. De domme massa vierde feest.

Als iemand je slaat met een stok kan je terugslaan met een grotere stok (escaleren), of je kan de stok afpakken (deëscaleren). In een chirugische operatie vernietigden de Fransen daarom de luchtmacht van Ivoorkust (2 straaljagers en 6 helicopters), zonder slachtoffers te maken. Met deze actie voorkwamen de Fransen dat de burgeroorlog in volle hevigheid zou losbarsten. Als reactie mobiliseerde Gbagbo wederom zijn straattuig trouwe volgelingen die instituten en bedrijven van buitenlanders, met name Fransen, aanvielen, plunderden en brandschatten. In één klap was Ivoorkust beroofd van zijn beste scholen en het grootste deel van zijn toeristensector. De economische schade voor het toch al verarmde land was enorm. De domme massa, die toch niet naar school ging, juichte deze catastrofale idiotie meesterzet van hun leider toe.

Nadat Franse soldaten het vuur geopend hadden op een lynch mob onschuldige burgers, veranderde Gbagbo van tactiek. Hij werd een verzoeningsgezinde en begon een regering met vertegenwoordigers van de rebellen erin. Zijn beleid concentreerde zich vooral op de ontwapening van de rebellen vreedzaam samenleven. Daarmee wist hij te bewerkstelligen dat hij, zonder verkiezingen, een tweede mandaatperiode president kon blijven. In 2010 stelde hij zich desondanks wederom kandidaat voor het presidentschap, hoewel volgens de grondwet niemand meer dan twee mandaatperioden president kan zijn, maar door zulke details kan een Afrikaanse leider oude stijl zich niet laten weerhouden. Zijn tegenstanders in de presidentsverkiezingen waren de oude dief politicus Konan Bedie en Ouattara, die eindelijk onder buitenlandse druk mee mocht doen. Gbagbo wist zich zeker van zijn overwinning, met alle steun die hij gekocht verworven had kon dat niet anders. Het was weliswaar zo dat Ouattara de meeste stemmen had gekregen, maar de door Gbagbo opgezette en betaalde onafhankelijke constitutionele raad verklaarde de stemmen uit zeven Noordelijk districten en die van Ivorianen in Frankrijk, als ongeldig en voilà, Gbagbo had eerlijk de verkiezingen gewonnen. De domme massa jubelde over de schone triomf van de democratie.

Wel klote dat de VN verkiezingswarnemers en de complete internationale gemeenschap, inclusief de Afrikaanse Unie, Ouattara desondanks als de rechtmatige president van Ivoorkust beschouwden. Er moest nu maar voor eens en voor altijd een eind gemaakt worden aan die twijfel over het godgegeven leiderschap van Laurent Gbagbo. Een eerlijk zelfgekochtekozen president kan natuurlijk niet alles over zijn kant laten gaan. Alle buitenlandse VN peace keepers bezettingstroepen moeten Ivoorkust verlaten anders zal de gramschap van de president hen treffen. En wanneer dat gebeurd is zal de rode haan kraaien over de vijanden van Gbagbo het Ivoriaanse volk. De buitenlandse smet zal uit het schone land Ivoorkust weggebrand worden. De domme massa trappelt van ongeduld, ze rukt aan het koppel; het volk wil een bloedbad, of op zijn minst pootjebaden. Wanneer mogen ze los gaan van de leider…?

Advertisements
This entry was posted in Jeremiades, Paul Nijbakker and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to Blije Bloedbadgasten

    • En terwijl de ogen van de wereld op Libië gericht zijn zet Gbagbo zijn Endlösung in werking. Nu zijn het nog kleine verspreide bloedbadjes, om te zien hoe de wereld reageert. En de wereld heeft te hoge bloedbaddruk a.g.v. van de olieprijsstijging.

  1. Pingback: De Stop uit de Bloedbadkuip | Het Triumviraat

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s