TOEN ONZE BOBSKE EEN BOBSKE WAS…

CorDOOR PACO PAINTER EN COR VERHOEF

Slechts een handvol mensen realiseert zich dat Bobske ook een jeugd gehad heeft. Een van die mensen is de concierge van Bobske’s middelbare school, mevrouw B. Scheur, die inmiddels alweer 37 jaar liefdevol behandeld wordt in de psychiatrische instelling “Zandzicht”, gelegen op de schurende zandgronden van de Utrechtse Heuvelrug.Tijdens mijn bezoek aan deze rijzige, malende dame, ontlokte ik een aantal ontboezemingen over Bobske’s jeugd uit haar scheve mond. Zo vertelt zij onder andere van Bobske, die tijdens de scheikundeles van mijnheer Kakvol, gekleed in een g-string, een heel arsenaal aan radio-actieve Strontium isotopen losliet in het scheikunde lab. En wij applaudiseren. Dat deed je toen. Dat gedoogde je gewoon.

De scheikundeleraar Kakvol ligt al weer 37 jaar begraven op de lommerrijke begraafplaats “Plankzicht”, ergens in de bossen van de Posbank.

Ook herinnert mevrouw Scheur zich hoe Bobske, gekleed in een machine geweer, tijdens de biologieles van de progressieve biologieleraar Sander van der Ander, een duizendtal Afrikaanse gemuteerde ‘killer bees’ losliet, om een punt te maken.

Die acceptatie van de klas, dat zie je tegenwoordig niet meer. Dat begrip toendertijd…

Na school, weinig mensen weten dat nog, zegt mevouw Scheur, mocht Bopske de Apotheek helpen bestellingen rond te brengen naar bejaarden. Dat was in de tijd dat hij ineens medicijnman was. Dan belde Bopske met een veer in zijn oor bij de bejaarden aan en schoot hij scherp met pijl en boog. Praten ze nog over daar in het weekend.

Wat Bopske ook vaak deed tijdens het speelkwartier was naar buiten glippen en dan sprong hij ineens mannen op hun rug. Krijste hij jingle bells in hun oor. Eindigde hij met de vlinderslag. Tegenwoordig wordt het als lesmateriaal gebruikt. Mevrouw Scheur pinkt een traan weg bij die herinnering.

Weinig mensen weten hoe mevrouw Scheur aan haar scheve mond kwam. Dat kwam omdat Bopske vaak zong op straat. Soms pakte hij daarna een loslopende vrouw en begon te tongzoenen. Eén van die vrouwen was mevrouw Scheur. Nu doet iedereen dat. ‘Bij mij is het nooit meer goed gekomen’, hijgt mevrouw Scheur bevend.

Tijdens het gesprek laat ik een foto zien van Bopske zoals hij nu is, als helderziende. Op de foto zie je hem, met de helm op waarmee hij werd geboren, op een dode makreel inpraten. Iedereen er omheen. Je stak er toch wat van op.

Bij het zien van de foto, zakt de mond van mevrouw Scheur op betreurenswaardige wijze naar haar oksels.

Dat beeld blijft je toch bij…

Advertisements
This entry was posted in Cor Verhoef. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s