Standplaats Tornio:Kunt u mij de weg naar Lappia vertellen meneer?

PaulIk krijg vaak de vraag te horen hoe ik als geboren en getogen Hollander in het verre en (althans momenteel) koude Tornio terechtgekomen ben (En de trouwe lezer van dit blog kan zich voorstellen dat mijn ega die vraag nog vaker voorgelegd krijgt!). Finnen hebben (niet geheel ongegrond) de impressie dat hun land onbekend en onbemind is in de boze buitenwereld en zijn dus zonder uitzondering nieuwsgierig naar de beweegredenen die immigranten kunnen hebben om naar Finland te komen. Vaak handelt het om een combinatie van push en pull factoren.

De weg naar Lappia is goed aangegeven

Wie Lappia wil vinden moet enige ontberingen voor lief nemen in deze tijd van het jaar :-).

Zoals gevoeglijk bekend mag worden geacht, biedt het onderwijs in Nederland geen bijzonder aanlokkelijk carrièreperspectief aan een leraar. Reeds in mijn tijd in de schoolbanken haalden relatief weinig leraren hun pensioen en toen ik zelf voor de klas verscheen kwam de situatie me exponentieel slechter voor. Ik droomde erover archivaris of bibliothecaris te zijn geworden, of vuurtorenwachter; alles om onder de stress van het leraarschap uit te komen voordat het mijn eerste hartaanval zou uitlokken.

En op een goede dag kwam de Europese Unie me te hulp. Ik zag een poster van een mobiliteitsprogramma voor taalleraren waarin een leraar voor 6 maanden aan een school in het buitenland kon werken. Ik zag hierin een mogelijkheid een oude droom in vervulling te laten gaan. Aangezien ik na een studie Scandinavische Talen aan de Rijksuniversiteit Groningen redelijk goed Zweeds sprak en Zweden in de tussentijd lid van de EU was geworden, kon ik in principe de uitwisseling gebruiken als opstapje naar een baan als leraar vreemde talen in Zweden

Helaas jordnötssmör, mijn aanmelding voor het Lingua programma was enigszins te laat en Zweden was al volledig volgeboekt dat jaar. Maar, er was nog wel plaats in Finland, dat ik als tweede keus had ingevuld, omdat ik wist dat Zweeds een officiële taal is in dit land. Tornio, pal op de grens, was het dichtste bij Zweden dat ze mij konden plaatsen. Hier begon ik te werken voor de gemeentelijke onderwijsfederatie van Kemi en Tornio, die MBO en HBO scholen verenigde en waar bij toeval net een project was gestart om afstandsonderwijs via het Internet te organiseren, een onderwerp waarover ik een scriptie had geschreven. Van het een kwam het ander en nu werk ik hier al weer ruim tien jaar tot wederzijds genoegen. De federatie heet nu Lappia en is uitgebreid tot heel West-Lapland en op termijn zullen we wel opgaan in een federatie voor heel Fins Lapland. Schaalvergroting en rationalisering is ook hier dus aan de orde van de dag, maar het lesgeven is nog steeds een verademing vergeleken met het Nederlandse onderwijsklimaat. Ik wil blijven!

Advertisements
This entry was posted in Paul Nijbakker, Standplaats Tornio and tagged , , . Bookmark the permalink.

One Response to Standplaats Tornio:Kunt u mij de weg naar Lappia vertellen meneer?

  1. Pingback: Standplaats Tornio: Armoede bij Alma Mater | Het Triumvieraat

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s