EEN STRALENDE TOEKOMST…

CorIk las nog niet zo heel lang geleden in de “Bangkok Post”-het Engelstalige, Thaise raam op de rest van de wereld- dat de plannen van de Thaise overheid om twee kerncentrales te bouwen steeds serieuzer worden. Naar mijn idee een beetje te serieus. Het kan aan mij liggen, maar ik heb hoegenaamd NIETS met verrijkt uranium, zelfs niet met het verarmde debiele broertje van dit uiterst nare goedje.

De dood van Harry Mulisch was een jaar of wat geleden een schrijnend voorbeeld van wat uranium met je kan doen, wanneer je het twintig jaar in je bureaulade laat liggen, waar je de hele dag met je pens tegenaan zit, al hakkend, schavend en zagend aan zinnen.

Hoewel ik het hier niet over Mulisch wil hebben, blijf ik het raar vinden, een schrijver met uranium, hoe verarmd ook, in zijn la.

Laten we terug gaan naar Thailand. Na jarenlang plannen, commissies, sub-commissies en verkenningstoernee’s van politici naar alle uithoeken van het land, is een ding duidelijk geworden: Niet in mijn achtertuin. Daar zijn 64 miljoen Thais het over eens. Het ongemak van de bevolking bij de gedachte aan een potentiele kernbom achter de tempel komt niet geheel uit de lucht vallen. Er gaat wel eens wat mis in het land van de ondergaande glimlach, zeker wanneer het mega-projecten betreft.

Kort na de opening van de gloednieuwe luchthaven nabij Bangkok, “Suvarnabhumi” genaamd -echt zo’n naam die gelijk blijft hangen- werden er scheuren in de landingsbanen ontdekt. Geen scheurtjes, nee,  SCHEUREN van twaalf centimeter breed. Geloof me, daar is geen enkele piloot blij me. De scheuren waren kennelijk het gevolg van het gebruik van een inferieure tarmac, waarbij een aantal politici miljoenen in hun zakken hadden gestopt door een goedkopere versie van het goedje te gebruiken.

De miljoenen die boven kwamen drijven werden door de Fat Cats al knipogend afgeroomd.

Scheuren in het tarmac, ok, maar scheurTJES in een reactor koeler? Ik sla een beurt over. Voelt U, hondstrouwe lezer, waar ik heen wil?

De voorstanders van kernenergie hier in Thailand kwaken allemaal hetzelfde oude refreintje; “het vermindert onze afhankelijkheid van olie producerende landen”. ( 3 x)

Dat klopt, maar groeit uranium hier aan de bomen soms? Dan moeten we gaan shoppen in Australie en landjes als Tsjaad, nee, da’s een vooruitgang…

Ik moet er niet aan denken, aan het moment dat de Thais hun glimlach ingeruild hebben voor een stralende glimlach…

Advertisements
This entry was posted in BKK Calling, Cor Verhoef. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s