Geen Tijd voor Jolijt

PaulHet leven is niet gemakkelijk voor een blogger met een baan in het buitenland. Terwijl je laatste blonde blog al een week lang hangt te twinkelen, krijg je van het ene Triumviraatlid een SMSje (via Nokia E-series) dat ie vrolijk aan het spelevaren is voor de kust van Java en de ander stuurt een olijk emailtje:

Waarde blogbroeders,

Ning en ik stappen over luttele uren in het vliegtuig naar Krabi, alwaar wij de nu al legendarische video “The Loneliness of the Rockclimber; A journey into the depths of a sinister subculture” zullen gaan opnemen.
Jullie houden het fort warm, mag ik hopen, De twintigste zijn we weer terug in BKK voor het monteerwerk en daarna zal het niet lang duren voordat dit onvolprezen meesterwerk op ons blog zal prijken. Gouden Kalveren, Palmen en Beren zullen ons deel zijn.

groet,

Sheikh Ali Ben Zine (amateur Allah immitator)

Het is me zwaar te moede, daarmee kan ik het doen. Als Nederlander mag ik er niet blij mee zijn, want volgens de laatste berichten is depressiviteit volksziekte nummer één in de Lage Landen en als raszuivere laaglander zal ik het dus ook wel hebben.

Hoe depri word ik niet van al die Nederlanders die naar paradijslijke stranden op vakantie gaan, of naar hun pied à terre in de Ardennen, of naar hun tweede landhuis in schoon Drente, en die dan toch prozac poppen alsof het smarties zijn. Van die beroepszwartkijkers die verbeten consumeren tot ze erbij neervallen, die Oh oh Cherso haten en er toch naar kijken op hun veel-inch HD flatscreen, met nootjes, kaas en Franse wijn bij de hand, en zich dan beklagen dat ze toch niet heppie zijn. Van die lieden die massaal te raad gaan op manisch-depri.nl waar ik als maniesje van alles hen te woord zou kunnen staan (“Neem een paar hapjes van die groene knolamaniet, lekkah, ben je er even helemaal, lees permanent, uit”). Van die onderschoffelaars die op chronisch-down.org een kroniek van klachten aanleggen. Ik zou een boek kunnen volmeppen over hoe uiterst irritant ik dat vind.

Nou, hoera hoor, voor de bewoners van één van de rijkste landen ter wereld. Een kwart van de wereldbevolking moet overleven op minder dan een dollar (US) per dag, maar de Nederlanders klagen. Het leven is lijden, want je kunt geen autorijden door de files en als je nou nog on the road to nowhere was, dan ging je tenminste nog vooruit, maar dit eeuwige pendelen tussen Kingdom Come en St Juttemis is pas echt hels (en dan zul je zien dat het nog een cold day in hell is ook!) en Koos Koets speelt Vluchten kan niet meer op de autoradio, en meer van die dingen.

Ik wordt niet vrolijk van al die negatieve Nederlanders. Je zou ze toch; stelletje meesmelkmuilende slapslampamperige zelfbeklagende rijk-en-lui-den!

Neen, het leven van een expat is pas zwaar: Gisteravond heb ik voor het eerst weer Noorderlicht gezien tussen de herfstige bomen door en vanochtend bij min 2 vielen de eerste sneeuwvlokjes… dus waarom zou ik niet dood willen?

Nah, dit was even uit de losgesneden pols neergepend voor de aanvang van de kantooruren.

Advertisements
This entry was posted in Jeremiades, Paul Nijbakker and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s