Van Kunst en Kinderporno

PaulZweden is een land dat altijd het beste kind in de klas wil zijn (hoewel in de Zweedse scholen de egalisering zo ver is voortgeschreden dat men er alles aan doet om ervoor zorg te dragen dat niemand het beste kind van de klas is). Deze houding is voortgevloeid uit de Zweedse welvaart en welzijnsmaatschappij die onder vele jaren van sociaal-democratisch bestuur tot stand kwam na de tweede wereldoorlog. Zweden was de rest van de wereld vooruit met progressieve zaken als sexuele voorlichting in het onderwijs, gelijkheid van de sexen en het doorbreken van rolpatronen. De sexuele vrijheid in Zweden was een symbool, een lichtend voorbeeld, dat vandaag de dag is verworden tot een cliché van de sexuele revolutie.

Vóór de oorlog wilde Zweden ook vooroplopen. In die tijd waren er andere ontwikkelingen in de mode. Zweden had toendertijd één van de meest vooraanstaande rassenonderzoekscentra in de wereld en zeer gerespecteerde wetenschappers op dat onderzoeksgebied die in verschillende buitenlanden ruim gehoor vonden (o.a. in Duitsland en de Verenigde Staten). Deze geleerden stelden dat de raszuiverheid van het Noordse ras beschermd moest worden door verontreinigende elementen te verwijderen. Zij propageerden de grootschalige sterilisatie van ongewenste elementen (altijd arme en laagopgeleide mensen, die als voorwaarde voor ontslag uit zinneszwakkenklinieken of kindertehuizen, of in ruil voor een medische behandeling voor een andere aandoening, van hun voortplantingsvermogen werden afgeholpen). Deze sterilisatiecampagne was na de oorlog opeens een stuk minder populair, maar duurde desondanks voort tot het begin van de jaren zeventig!

Tegenwoordig zijn de mores wederom aan het veranderen en Zweden neemt gezwind het voortouw. Nu gaat het om de bescherming van kinderen, een nobel streven voorwaar. In Zweden was het al sinds 1974 verboden om kinderen fysiek te bestraffen en gold ook geweldsgebruik in het bijzijn van een kind als kindermishandeling, maar dat was nog in de tijd van de sexuele revolutie. Die is nu omgeslagen in het tegenovergestelde. Extreme feministen welke in iedere man een sexueel roofdier zien hebben de vrijheid en blijheid behoorlijk ingeperkt. De laatste uitwas van die ontwikkeling is de recente wet tegen kinderporno welke alle afbeeldingen van minderjarigen die geen kunst zijn en die de sexuele fantasie kunnen prikkelen labelt als kinderporno en dus strafbaar.

Een detail van een werk van Carl Larsson Zomaar een lolicon plaatje
Deze aquarel van de beroemde Zweedse schilder Carl Larsson, een afbeelding van zijn dochter, geldt als kunst. (Overigens zou een vader die hedentendage zijn kind zo op de foto zet in vele landen kunnen rekenen op vervolging!) Dit loliconmeisje, hoewel beduidend minder bloot dan het kind links en hoewel overduidelijk onecht, geldt dus nu in Zweden als kinderporno.

Deze week werd Simon Lundström, een vertaler van Manga albums, onder deze wet veroordeeld wegens het bezit van kinderporno, d.w.z. manga-afbeeldingen van luchtig geklede fantasiefiguurtjes. Deze veroordeling heeft in Zweden tot veel debat geleid. Kinderporno is verboden omdat het gebaseerd is op misbruik van kinderen. Mangaplaatjes zijn niet echt, tekeningen hebben geen slachtoffers; het is pure fantasie. Kan men fantasie strafbaar stellen?

Blijkbaar kan men dat in Zweden, zolang de fantasie door de rechter niet als kunst aangemerkt wordt en zolang de rechter vindt dat de beelden een sexuele strekking hebben. Dit komt er in de praktijk op neer dat een schokkend werk als De Gitaarles van de cubist Balthus wel door de beugel kan en ingelijst boven je bed mag hangen, maar een pornospoof van de Simpsons kan je duur komen te staan als ie op je harde schijf verzeild raakt.

Ik heb zelf weinig op met manga in zijn verschillende uitingsvormen, maar het gaat me om het principe. Kan men stellen dat een getekende afbeelding van een bloot kind kinderen schade berokkent? Ja, roepen de moraalridders en extreemfemisten want het kan pedofiele mannen ertoe brengen hun sexuele fantasieën in praktijk te brengen en dus zijn er toch slachtoffers. Neen, zeggen de rationalisten, want als dat zo zou zijn dienen alle geweldsafbeeldingen ook verboden te worden, omdat ze gewelddadige mannen ertoe kunnen brengen hun geweldsfantasieën in praktijk te brengen. We kunnen fantaseren over moord en doodslag, maar dat wil niet zeggen dat we ons daar ook aan te buiten gaan. Wanneer we fantasie aan banden gaan leggen zijn we één stap verwijderd van de “thought police”. Dan geraken we op een hellend vlak dat ons zeer wel kan doen afglijden naar een tijd als vóór de oorlog, toen sommige lieden zogenaamde entartete Kunst verbrandden en sterilisatie van ongewenste elementen niet ver genoeg vonden gaan…

Het wachten is naar mijn mening op een Zweedse Larry Flint.

Lees HIER hoe het verder ging met de mangavertaler.

Advertisements
This entry was posted in Jeremiades, Paul Nijbakker, Standplaats Tornio and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

6 Responses to Van Kunst en Kinderporno

  1. Tja, ik dacht altijd, vroeger was het heel anders. Preuts en zo.
    Sinds Vaticaangate denk ik daar anders over

  2. Pingback: Fins Filmblogje: Het extreme Noorden | Het Triumviraat

  3. Pingback: De Grens van de Fantasie (Sexualisatie) | Het Triumvieraat

  4. Pingback: Hier ziet u géén Kinderporno! | Het Triumvieraat

  5. Pingback: Standplaats Haparanda: Een Vieze Man | Het Triumvieraat

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s