STANDPLAATS BANGKOK: OVER OPVOEDEN…

CorAl jaren vraag ik me af, en velen die de stad ooit bezocht hebben of er wonen, hoe het komt dat Bangkok zo’n veilige stad is.

Vrouwen alleen kunnen hier ‘s nachts gewoon alleen over straat en komen in nagenoeg alle gevallen gewoon thuis zonder eerst de onvrijwillige deelneemster zijn geweest in een groepsverkrachting, of op wat voor manier dan ook te zijn lastig gevallen.

Ik bedoel, dit is een stad met een inwoneraantal van om en nabij de 15 miljoen, met een schrikbarende kloof tussen rijk en arm en een politiemacht die al even corrupt als incompetent is en zich voornamelijk bezighoudt met het afpersen van motor-en bromfietsrijders die de verkeerde kleur teenslippers dragen:

Diender: “Wat zijn we hier aan het doen meneertje?” (Ik weet niet of de Thaise politie ook, zoals de Nederlandse agenten, altijd de eerste persoon meervoudsvorm gebruikt bij dergelijke vragen, maar ik denk het wel)

Motorrijder: “Kweenie. Ik doe toch niets?”

Diender: “Je bent er gloeiend bij mannetje. Groene teenslippers en zonder bel op de openbare weg”.

Motorrijder: “Maar op een Kawasaki 750cc hoort helemaal geen bel!”

Diender: “Tegensputteren en belediging van een ambtenaar in functie. Vijfhonderd baht. Nu betalen, op het bureau wordt het het dubbel!”

Thaise agenten worden “The Men in Brown” genoemd…

Natuurlijk worden er hier ook moorden gepleegd, vaak in de vorm van afrekeneningen tussen criminele elementen onderling en er zijn tasjesrovers en zakkenrollers op drukke markten, maar onveilig?

Zou het te maken hebben met het feit dat Thaise kinderen niet alleen door de ouders, maar ook door de buurman, ijscoboer, noodleverkoopster, straatnaaister en schoenmaker worden opgevoed.

In Nederland is zoiets ondenkbaar. Wanneer wij een kind zien dat bezig is, achter de rug van zijn ouders, een oudere man in een rolstoel in de fik te steken, halen wij het niet ons hoofd om daar iets van te zeggen. Want dan komt van ouders van de deugniet al snel het verwijt: “Waar bemoei jij je in godsnaam mee?”

Voor Nederlandse ouders is de opvoeding van hun kinderen stevig -in sommige gevallen niet zo stevig- in handen van de ouders zelf.

Zelfs ooms en tantes zullen het nooit in hun hoofd halen om kleine snertmonsters van kinderen aan te spreken op wangedrag. Dat is een taak van de ouders. Die hebben het alleenrecht daarop.

Hoe anders is dat hier. Wanneer er bij mij in de buurt een jongetje van vier zijn buurmeisje achterna zit met een bijl en ik zeg daar wat van, dan wordt dat door de ouders van het ventje gewaardeerd. Dan word ik zelfs geprezen door de opvoeders van de belhamel.

Opvoeding van kinderen in Thailand is in handen van de gemeenschap.

En dat lijkt mij maar beter zo…

Advertisements
This entry was posted in BKK Calling, Cor Verhoef and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s