STANDPLAATS BANGKOK: DE GEUR VAN VERS SCHOOLTASSENLEER…

CorHet nieuwe schooljaar is inmiddels al weer ruim twee maanden oud en de eerste mid-term examens zitten er op. Pfff..

Mijn leerlingen komen nagenoeg allemaal uit anti-Roodhemdnesten. Ze doen hun politieke voorkeuren op, zoals wij allemaal, tijdens het avondeten waar hun ouders de malaise van het land bespreken.

Zelf zijn mijn leerlingen naar mijn idee nog te jong voor genuanceerde politieke stellingnames, gebaseerd op levenservaring, vallen en opstaan.

Twaalf jaar geleden, toen ik voor het eerst voor de klas stond op een Thaise middelbare school, viel ik achterover van het gebrek aan algemene ontwikkeling bij Thaise tieners. Velen meenden dat Afrika een land was -een mening die 7 jaar later gedeeld zou worden door de Republikeinse kandidaat voor het vice-presidentschap van de VS, Sarah Palin- en ze waren er heilig van overtuigd dat New York de hoofdstad van Londen was -een overtuiging waarvan ik niet helemaal zeker ben of Palin die ook aanhing, maar het zou me niets verbazen…

Thailand is al eeuwenlang binnenwaards gericht. Thais weten heel weinig van de rest van de wereld, waarin ze eigenlijk veel op Amerikanen lijken. Eén en ander heeft te maken met het feit dat Thailand als enige natie in ZO-Azie nooit gekolonialiseerd is geweest door een westerse mogendheid. Iets waar de Thais heel trots op zijn. Dat heeft op zijn beurt weer geleid tot een soms griezelig nationalisme. Alles wat zich buiten het land afspeeld was (tot voor kort) van nul waarde.

Thailand als centrum van het universum.

Wat me ook opviel was het onvermogen van Thaise leerlingen om zelfstandig na te denken en te analyseren. Wanneer ik vroeg aan een leerling; “wat vind je van…..”, dan was een hulpeloos gestaar in het niets mijn deel.

Ze hadden nooit geleerd om “iets te vinden”. Onderbouwde meningen zijn nooit onderdeel geweest van het Thaise curriculum, waarin altijd de nadruk is gelegd op feitenkennis. Het goede oude stampwerk dus.

Vijftien jaar geleden werden op last van het Thaise Ministerie van Onderwijs “critical thinking” en “child-centered learning” ineens buzz words op Thaise scholen. Ze had decennia lang met lede ogen moeten aanzien hoe Thaise ouders die het zich konden veroorloven, hun kinderen stuurden naar de VS, Australie en Engeland voor een educatie waar hun kroost daadwerkelijk mee aan de slag kon.

Vraag is alleen: ‘hoe implementeer je die zaken, wanneer het gros van de Thaise docenten ook een produkt is van dat vermaledijde “rote-learning” systeem, het goede oude stampwerk dus…’

Antwoord van mij: Alle huidige docenten geleidelijk vroegtijdig laten afvloeien in een vervroegd pensioensysteem en het salaris voor beginnende Thaise leraren ( 180 euro per maand) verdrievoudigen om zo nieuwe, jonge leraren aan te trekken en de Thaise lerarenopleiding reorganiseren met behulp van kennis en mankracht uit het buitenland.

Antwoord van het ministerie van onderwijs: Fuck, how would I know?!

Toen mijn baas, een Amerikaanse man van het “hiring and firing”-gebeuren op onze school een Israelisch stel van Zuid-Afrikaanse afkomst recruteerde, kwam Yupa, het hoofd van het Foreign Language Department, buiten adem onze lerarenkamer binnenstormen en riep” Chester, hoe kun je die mensen aannemen, een Jood en een Israeli, (Jael was joods, Clarke haar vriendje, Israeli), de joden en Israeli’s zijn in oorlog met elkaar!!!”

Yupa is van 1948 en heeft zodoende toch genoeg tijd gehad om zich te kunnen verdiepen in de kwestie die sinds die tijd speelt in Israel?

Of niet soms?

Maar nu, negen jaar later, zijn dingen gelukkig veranderd door het Internet. Het Internet heeft ervoor gezorgd dat Thaise middenklassetieners veel meer bij de tijd zijn dan hun Thaise docenten van middelbare leeftijd, waardoor er een situatie ontstaan is dat mijn Thaise collega’s niets liever willen dan een vervroegd pensioen.

Ze zouden onophoudelijk verbeterd worden door hun pupillen…

Na drie maanden stomvervelende vakantie, eindelijk weer naar school.

Foto: van me eigen.

Advertisements
This entry was posted in BKK Calling, Cor Verhoef and tagged , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s