Standplaats Tornio: Lente

PaulHet mag gevoeglijk bekend zijn dat ik een strenge winter prefereer boven andere jaargetijden, maar nu dat het voorjaar is gevorderd en de winter afstand heeft moeten doen, ben ik van plan me te vertroosten en ook de schoonheid te zien in de warmere seizoenen.

Gisteren, hemelvaartsdag, was de zon aan een wolkenloze hemel krachtig genoeg om het kwik te doen stijgen tot boven de twintig graden, tussen 14.00 en 21.00 hrs. We zitten nu met een daglengte van rond de 19 uren, dus de zon heeft tijd genoeg om de aarde te verwarmen en het leven roert zich alom.

Bijtjes en bloemetjes

Deze foto is van een paar dagen geleden. Op deze beschutte zonplek komen de bloemen schuchter op en ook de eerste vlinders en hommels zijn al gesignaleerd. Aan de schaduwzijde van de straat is het echter nog winter (zie foto beneden).

De laatste resten van die heerlijke sneeuw

Zoals de waarde lezer kan constateren geeft de winter niet snel op. De door de sneeuwschuivers samengepakte sneeuw smelt maar langzaam, vooral als ie bedekt is met afgevallen loof. De universiteit van Luleå in Zweden maakt van dit feit gebruik om energie te besparen. Tijdens de winter wordt de van de campus verwijderde sneeuw in een enorme berg bijeengecaterpillart en met een dikke laag dennenaalden bedekt. Door deze koude berg leidt men de buizen van het luchtkoelingssysteem dat ‘s zomers in actie komt. De sneeuwberg blijft rustig liggen tot ie de volgende winter weer aangevuld kan worden.

Het sneeuwhoopje op de foto boven is nu verdwenen, maar er zijn nog andere over. Ik schat dat die na de aangekondigde warme en natte dagen ook wel verdwenen zullen zijn. En daarna volgt dan de groenexplosie van een arctische lente: de berken botten uit in recordtijd en alles wat groeit en bloeit verdringt zich om maar zo snel mogelijk uit de grond te komen. Door de lange dagen gaat dat groeien ook non-stop. De vis trekt de nu ijsvrije rivieren op vanuit de Botnische golf waarin ze overwintert heeft. Op bepaalde plaatsen kun je ze voorbij zien komen: een onafzienbare stroom van baars en witvis. De wilde zalm zal ook niet lang meer op zich laten wachten en dan kunnen we weer romige zalmsoep koken.

Ey lazen, met al die lentevreugde komen ook de lasten in de gedaante van de ontelbare muskieten die nu nog in het larvenstadium als visvoer dienen, maar die weldra een fijne boswandeling tot een gruwelijke beproeving zullen maken. De eerste generatie muggen is groot (voor een mug dan) maar traag, die zijn nog gemakkelijk plat te slaan, maar hun nakomelingen worden klierende kleine ettertjes die practsich ongrijpbaar zijn. Terrasjes langs het water hebben dan ook horgazebo’s of speciale muggenvallen, die de muskieten aanlokken met CO2 gas om ze daarna meedogenloos te taseren. Tjakkaa! Daarvan kan ik met de wraakzucht van een veelgeplaagd slachtoffer intens genieten. De lente brengt echt het beste in de mens naar boven.

Advertisements
This entry was posted in Paul Nijbakker, Standplaats Tornio and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Standplaats Tornio: Lente

  1. Pingback: Het Land van Snik(heet) en Grim(igge)lach? | Het Triumvieraat

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s