DE THAISE ROODHEMDEN: DE OPKOMST VAN DE GEELHEMDEN…

Er wordt weleens gezegd; ‘in een democratie krijgt een volk de regering die het verdient’. Als ik naar de regeringen van sommige democratien kijk, denk ik, ‘dit verdient niemand’.

Zo keek ik ook naar Thailand anno 2005, toen Thaksin na een monster overwinning wederom een nieuwe regering kon gaan samenstellen bestaande uit louter en alleen ‘wobbleheads’, U kent ze wel, die miniatuur bulldogs die mensen veelal op het dashboard van hun auto hebben staan, met een veertje verborgen in de nek dat ervoor zorgt dat  de kop van het dier alle kanten op wiebelt zodra de auto in beweging komt.

Thaksin omringde zich slechts met ja-knikkers en elk lid van zijn kabinet had, zoals een vriend van mij destijds zo treffend omschreef, een ‘degree in ass-kissing’.

In zijn vier jaar durende eerste kabinetsperiode was het imperium van zijn huishoudster drie maal zoveel waard geworden en Thaksin/zijn huishoudster was in de roemruchte top twintig Forbes’ lijst van rijkste personen ter wereld geklauterd.

Het verzet tegen zijn autocratische manier van regeren -“democracy is a tool, not a means” was ooit zijn uitspraak tijdens een persconferentie waarop hij de microfoon uitzette en zich omdraaide, een verbijsterd perscorps achterlatend- nam met name onder de middenklasse, hand over hand toe.

Deze oppositie begon zich te organiseren als de ‘geelhemden’, en er ontstonden demonstraties in Bangkok waar duizenden mensen, zwaaiend met borden “Thaksin Dictator” zorgden voor enorm chaotische verkeersopstoppingen en ruimschootse media aandacht.

Het deksel van de gele snelkookpan schoot de lucht in toen zijn huishoudster zijn telecombedrijf, ‘Shincorp’ aan de Singaporese investeringsarm Temasek verkocht voor het luttele bedrag van 1.8 miljard dollar. Thaksin had net een wet door het parlement geramd die er voor zorgde dat hij over deze deal geen cent belasting hoefde te betalen.

Intussen was er op het platteland nog maar weinig verbeterd. Er was gratis gezondheidzorg wat eigenlijk niet meer voorstelde dan een slecht georganiseerde ‘soundbite’. Staatsziekenhuizen zaten overvol met doktoren die diensten draaiden van 18 uur per dag en de polieklinieken puilden uit met mensen die bij de minste of geringste hoofdpijn op de brommer naar het ziekenhuis tuften. Het was immers gratis en ze zouden ervan gebruik maken ook!

Deze situatie zorgde ervoor dat er lange wachttijden ontstonden voor gevallen die veel schrijnender waren.

Prive-ziekenhuizen waren uiteraard uitgesloten van de gratis gezondheidzorg. Voor een beetje by-pass was elke Thai aangewezen op een prive-ziekenhuis en een rijke suikeroom.

De massa demonstraties van de geelhemden in Bangkok zorgden er indirect voor dat op 19 september 2006, toen Thaksin in hemeltergend slecht Engels de VN in New York toesprak, de tanks door de straten van Bangkok rolden en het leger de macht greep. Het was voor de meeste Thais een deja-vu van de eerste orde.

Het was ook het moment waarop de beweging der ‘Roodhemden’ geboren werd…

(het lukt mij niet om dit verhaal in drie blogs te persen. Het worden er vier)

Advertisements
This entry was posted in BKK Calling, Cor Verhoef. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s