Standplaats Tornio: Regen

PaulHoera, de lenteregens zijn aangebroken. Het eind van de winter is in Lapland doorgaans een droge periode en dat is wel zo gunstig want de smeltende sneeuw zorgt voor meer dan genoeg water. Huisdaken en geploegde wegen zijn als eerste sneeuwvrij, daarna volgen de trottoirs. Het resultaat is wel dat al het in de sneeuw opgeslagen stof en grit (gestrooid toen het glad was, of vanuit IJsland overgewaaid) vrijkomt, uitdroogt en door de wind wordt opgewerveld. Wie tegen de bries in wandelt, kan al gauw het zand tussen de kiezen voelen knarsen en alle glanzende oppervlakken worden dof van het stof.

Tot nu dan, want in de periode van lentebuien wordt het stof neergeslagen en naar de rivier gespoeld. Het grovere grit is al door de gemeentelijke straatvegers met veel herrie opgestofzuigd, dat wordt in de gemeentelijke opslag gewassen en volgende winter weer uitgestrooid. Wie wat bewaard heeft wat, zouden de Finnen kunnen zeggen. Het weggooien hebben ze nog niet zo goed onder de knie, dat hebben de Nederlanders veel sneller aangeleerd.

De Finnen bennen zunig, net als het Zeeuws meisje dat ooit was. Ze zijn wel bereid geld uit te geven, maar dan willen ze ook kwaliteit zien. Degelijke goederen zijn het waard om onderhouden te worden en in onderhouden zijn de Finnen bijzonder bedreven. Daarom vind je in Finland veel antiek dat nog in goede staat verkeerd. Amerikanen komen graag hierheen om bij veilingen het Scandinavische cultuurgoed weg te kapen en naar de U.S. of A te laten verschepen. Zo scoorde het Finse leger onlangs meer dan 100 000 € door wat pantservoertuigen uit de Tweede Wereldoorlog bij opbod te verkopen aan Amerikaanse verzamelaars. De Finse krijgsmacht had deze voertuigen in rijdende staat gehouden als onderdeel van de reserve (met de Russen als buren weet je immers maar nooit).

Film poster van Talli-Ihantala 1944Deze zuinigheid heeft de makers van Finse oorlogsfilms veel geld bespaard, omdat ze authentiek oorlogsmaterieel konden inzetten in plaats van dure imitaties. In het meest recente oorlogsepos, Tali-Ihantala 1944, over de slag in Karelië waar het Rode Leger in 1944 uiteindelijk tot staan werd gebracht, kun je zowel Duitse als Russische tanks in Finse dienst zien rondrijden, wat de film voor oudere historiebuffs interessant maakt. Afgezien daarvan is het niet zo’n geweldige rolprent vanwege de grote moeite die de maker zich getroost heeft om een documentair karakter aan te houden ten koste van een verhaallijn. Enfin, de chaos van de oorlog werd daarmee wel realistisch in beeld gebracht.

En zo zie je maar weer dat in Finland de oorlog immer op de achtergond aanwezig is, al is het via oorlogsmaterieel, zuinigheid, grit en stof en lenteregen.

Advertisements
This entry was posted in Filmbeschouwing, Paul Nijbakker, Standplaats Tornio and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s