BANGKOK, DE HEETSTE STAD OP AARDE…

Volgens het World Meteorological Institute is Bangkok de heetste stad op aarde. Ik kan dat alleen maar beamen.

Ik haalde zojuist een bierglas uit de keuken. Liet het bijna uit m’n handen vallen, zo heet was het. In de hete tijd, wanneer de temperatuur in de schaduw 24 uur per dag schommelt tussen de 29 en 41 graden is alles wat je aanraakt warm tot gloeiend. Koelte en kou worden een obsessie. Bier kun je alleen maar drinken met 3 of 4 grote klonten ijs in het glas. Een glas ijskoud bier zonder ijsklonten is letterlijk na 5 minuten lauw.

Iedereen klaagt over de hitte, de Thais zeker niet in het minst. “Rawn mai?”- heet he? hoor je overal. Fred en George, 2 Kenyanen waar ik mee werk hebben het praten over de hitte tot een ware kunst verheven.

Nu komen Fred en George toch uit een land wat doorkruist wordt door de evenaar, ze zijn allebij blauwzwart en zouden toch wel gewend moeten zijn aan extreme hitte. Wat blijkt: Fred komt uit een dorpje dat op 3000 meter hoogte ligt. De gemiddelde dagtemperatuur is er het hele jaar 22 graden. ‘s Nacht altijd lichte vorst. George is in een dorp 200 meter lager ter wereld gekomen.

George liet me vandaag een foto zien van een van z’n dochters. Supermodel Naomi Campbell in het kwadraat. Ik vroeg aan George hoe oud ze was. Hij moest bekennen dat hij het niet precies wist, maar verzekerde me dat ze niet ouder dan dertig was (George is 46, ziet er uit als 36). Ik zei: ‘ George, hoeveel van dit soort kroonjuwelen heb jij in Kenya rondlopen?’ Daarop schoot George in een hoge, aanstekelijke lach en sloeg zich keihard op z’n dijen. “I can’t tell you, because I don’t know’, gevolgd door weer een gierende uithaal en een paar kletsende klappen op z’n knieen.

Mijn baas Chester heeft Fred en George 3 jaar geleden aangenomen. Beiden zijn hoog opgeleide Kenyanen die de economische malaise in Kenya ontvluchtten naar Thailand waar salarissen hoger liggen en waar ze in staat zijn, dat mag je tenminste aannemen, om maandelijks een redelijke som naar de familie te sturen.

Dat aannemen van zwarte werknemers ging niet zonder slag of stoot. Het Thaise onderwijs is doorspekt met een onverholen racisme. Philippino’s en Afro-Amerikanen hebben grote moeite om werk te vinden in het Thaise onderwijs, ongeacht de ervaring die sommigen hebben. En als ze een baan vinden krijgen ze steevast een lager salaris. Thais kijken neer op mensen met een donkere huid en doen er zelf alles aan om maar zo maagdelijk wit te blijven of lijken, door middel van ‘Whitening Cream’.
Chester, de man van het ‘hiring en firing departement’, heeft, door George en Fred aan te nemen, dat idiote idee van Thais dat donkere mensen minder zijn, doorbroken, want onze 2 Afrikaanse werknemers zijn model leraren, zo je wilt. Het Thaise personeel is ook heel anders over huidskleur gaan denken en geruchten gaan dat onze vice-directrice een oogje heeft op George. En de leerlingen zijn dol op ze. Change we can believe in.

Tuinieren is mijn lust en mijn leven. Het mooie van tuinieren in de tropen is dat je niet hoeft te tuinieren. Alleen af en toe een rondje van de zaak voor de mangoboompkes, de bananenplantekes en de kokospalmkes…

Advertisements
This entry was posted in BKK Calling, Cor Verhoef. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s