SCHAT, ZIET MIJN OKSEL ER GOED UIT VANDAAG?

Vanmorgen liep ik onverwachts langs de televisie -ik loop altijd LANGS de televisie, aangezien dit apparaat een dusdanige hoeveelheid Thaise derrie uitbraakt dat elke minuut die ik voor dit griezelige glas doorbreng een minuut is die ik, als atheist zijnde, nooit meer terugzie -en mijn lodderig oog viel op een damesoksel.

U, argeloze lezer, leest het goed, een damesoksel.

Het betrof hier geen reclame voor een spetterende deodorant, noch voor een onderarmonthaarschuurmachine, maar om een okselwitmaker. U, onwetende lezer, leest het alweer goed.

Een oksel om U tegen te zeggen

Als de wiedeweerga vloog ik naar de badkamer om mijn oksels te inspecteren en wat ik al jaren vermoed had, bleek de keiharde waarheid: mijn oksels zijn niet roomblank…
Waar Nederlanders zich in allerlei zonnebankbochten wringen om er in de winter maar niet uit te zien als een opgewarmd lijk, geven Thai kapitalen uit aan witmaakcremes en andere pigmentverwoestende middelen.

Een en ander stamt uit de Thaise statusgevoeligheid. Een witte huid betekent: ik kom nooit buiten en ben dus geen boer die een vrouw zoekt.

In door Westenwinden gegeselde landen als Nederland geldt precies het tegenovergestelde. Voordat in de na-oorlogse jaren de linkse kerk aan het bewind kwam, werkten fabrieksarbeiders 6 dagen per week, veertien uur per dag en onder de laag van vuil en smeerolie zat een lelieblanke huid. In de jaren vijftig maakte iedereen die het zich maar kon veroorloven reisjes naar Azuren Kusten om thuis te komen met een gebronste huid waarop stond geschreven: Hebben jullie lekker niet, stelletje losers…
Jorien van den Herik, de onvolprezen ex-Feyenoord praesus, slaagde er altijd in om tijdens zijn Kersttoespraak “Het Moet Beter” met een dieporanje gelaat, opgedaan tijdens een dakbedekkingsbijeenkomst in Nicosia, in de Kuip te verschijnen om daar het grauwgrijze plebs toe te spreken met warme, geruststellende woorden…

Volgende week ga ik een tijdje naar het strand om in een verduisterde hotelkamer te werken aan mijn memoires…

Advertisements
This entry was posted in BKK Calling, Cor Verhoef. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s