Fame oftewel de Toestand in de Wereld

PaulTerwijl Cor en Ning zich aangemeld hebben voor een cursus “curling for the curious” en dhr TerBuyl aan het spelevaren is op de vloedgolfjes uit Chili (door de Lebak crossen met een 4×4 in de voetsporen van Peter Faber behelsde geen uitdaging meer), zit ik hier in een vakkundig ondergesneeuwd Tornio en bezin me op de toestand in de buitenwereld. Het is niet de gebruikelijk ouder-vermoord-kind of kind-vermoord-ouder of zelfs de welke B-celeb-heeft-er-nu-weer-een-sex-tape-op-het-Internet. Neen, het his erger dan dat; een vroeger-was-het-beter stemming heeft zich van moi meester gemaakt. Ik ben definitief een ouwe zak! (En dat terwijl mijn pensioenering nog decennia verwijderd is; beteutering en ontgoocheling alom!)

Ik zag vorig weekend de de musicalfilm Fame (2009), een remake van een film uit 1980, welke vooral retrospectief bij ons in het platte land bekend werd door de gelijknamige TV serie die erop gebaseerd was. De remake volgt in grote lijnen hetzelfde plot als de originele film: een groep studenten aan een school voor podiumkunsten worden gevolgd van de audities tot aan de afstudeerceremonie, maar daar houdt de overenkomst op. Het origineel was bubbelfris en had humor. De remake is grijs en middelmatig; blik opgepoetsd, opdat het voor de hiphopmassa als bling lijkt te blinken.

Waar het origineel de spanning weergaf tussen de academische en creatieve vakken en tussen school en privéleven, loopt het aftreksel daar vooral eendimensionaal omheen. De remake heeft slechts een clubje afgeserveerde TV-acteurs in de leraarsrollen. Enkel de dans, zang en acteerklassen worden in beeld gebracht, geheel in overeenkomst met de nadruk die er tegenwoordig wordt gelegd op uiterlijkheden ten koste van inhoud. De muziek en de dans zijn natuurlijk aangepast aan de moderne stijl, en daar ware niets mis mee indien de filmmakers niet hadden gekozen voor het meest platte ongeinspireerde en mechanische van wat de hedendaagse dans en muziekscene te bieden heeft. Vergelijk enkel de bass line van de originele versie van het lied Fame (Irene Cara) met die van de remake (Naturi Naughton, een mix van Rihanna en Alicia Keys, maar dan de songfestivalversies), de laatste is volledig afgevlakt en slaapverwekkend monotoon.

Mijn tienerdochter vindt de nieuwe versie van Fame helemaal geweldig. De clips die ze van het origineel heeft gezien via YouTube vindt ze maar rommelig, de dansers doen allemaal hun eigen routine, het gaat helemaal niet gelijk op, en de haardracht is ook ridicuul. (Nou ja, dat laatste valt moeilijk te ontkennen.) En met een schok realiseer ik me dat, toen de originele film uitkwam (DERTIG jaar geleden!!!), ik dezelfde leeftijd had als mijn dochter. Een ijselijke gil besterft op mijn koude lippen. Ik ben zover over-the-hill dat mijn hulpgeroep niemand aan gene zijde meer berijkt. Ik sta met één zweetvoet in het graf en met de andere schop ik wild om me heen, maar ook de vijanden zijn oud geworden.

Onkruid vergaat niet zo snel, zeker niet wanneer het met oliedollars cosmetische ingrepen kan laten plegen. De enzovoort-enzovoort leider van heel Afrika (volgens hemzelf) en de grote vrind van personen als Berlusconi (ook al zo’n onscrupuleus persoon met een opgespoten gezicht) heeft wederom blijk gegeven van een sterk historisch bewustzijn door een stel Europeanen te gijzelen, een praktijk die de Barbarijse zeerovers eeuwenlang aan dezelfde kusten in ere hielden (en waarvoor ze dan ook met regelmaat door Britten, Fransen en Nederlanders gebombardeerd werden; Reagan was slechts de laatste in een lange reeks leiders die tot bommengooien overging toen praten niet bleek te werken). Zo’n leider noemt zijn zoon zonder mededogen “Hannibal”, wat de grote vrind Berluscojones toch wantrouwig zou moeten maken omtrent de beweegredenen van Kha-daffy duck. Het is begrijpelijk dat een kind van een volksmenner-met-zweep lijdt onder zo’n naam en opgroeit tot een grote eikel (vraag iedere sociofiel ernaar) met een dikke portemonnaie. Heel logisch dus dat zo’n kind zijn personeel een beetje afranselt, volkomen begrijpelijk en vergeeflijk. Hoe halen die hebberige Zwitsers het dan in hun hoofd om arme Hannibal te arresteren voor zo’n futiliteitje? Neen, dit roept om harde actie natuurlijk; een jihad tegen alles en iedereen Zwitsers (het Zwitserleven pensioen incluis? Moet Kees Brusse zich nu zorgen gaan maken?) Zwitserland heeft geen marine of luchtmacht die Tripoli kunnen bombarderen en het is ook geen EU-land, een makkelijke prooi voor afpersing dus, denkt pappa Khablaffi in zijn padvinderstent.

Nou, pappa Khablaffer kan de pot op, met de dolle hondekop vooruit wel te verstaan. En als het afvoer wat nauw lijkt voor die schurftige schuimbek, wil ik graag helpen duwen met mijn stevige sneeuwlaars tegen zijn veelgekuste aars. Abominabel dat niet de hele geciviliseerde wereld in de rij staat om mee te schoppen.

Enfin, mijn bloeddruk…, ik ben immers de jongste niet meer…

Oh, à propos sneeuwlaarzen, is het ook weer een teken aan de wand dat zelfs in (Zuid) Zweden en (Zuid) Finland de sneeuw nu tot overlast leidt. Treinstellen uit de jaren zestig (!) worden ingezet om het spoor schoon te houden, omdat de superduper hi-tech railbolides van tegenwoordig niet op zulke “extreme” weersomstandigheden zijn berekend.

Dat berekenende, dat is nou precies wat eraan schort in de wereld van vandaag.

Vroeger bouwde men huizen zo sterk als mogelijk was met de beschikbare fondsen en naar modellen die door de eeuwen heen hun nut bewezen hadden. Tegenwoordig wordt uitgerekend hoeveel sneeuw een dak, bijvoorbeeld, verdragen kan en dat wordt afgezet tegen de gemiddelde te verwachten sneeuwdiepte over de verwachte levensduur van het gebouw. Als er dan tijdens die periode net iets meer sneeuw valt en de nietsvermoedende gebruiker van het pand houdt niet zijn dak schoon, zoals de mensen die hier al langer wonen, dan loop je kans dat het dak het begeeft. Praktijkvoorbeeld: de ICA supermarkt in Haparanda. Tientallen jaren zat de supermarkt in een oud gebouw met een puntdak (zodat de sneeuw er makkelijk vanaf glijdt), nooit het minste probleem zelfs niet tijdens de strengste winters (toen winters nog echt streng waren hier). Plotsklaps werd de keten evenwel overgenomen door AHOLD en moest de winkel verhuizen naar een gigantische megamarkthal, met plat dak. Iedereen die hier al wat langer woont weet dat platte daken problem geven, maar ja het moest goedkoop en snel, zoals alles tegenwoordig, en nu ligt de luifel van de megamarkt alvast bij het grof vuil. Het had wat meer gesneeuwd dan voorzien en, tja, dáár was het bouwsel niet op berekend!

Hetzelfde fenomeen doet overal opgang. De Nederlandse atleten blijken niet berekend op de stress van een echte Olympische Spelen en de Nederlandse politici blijken niet berekend op echt regeren (anders dan reageren). Het meest schokkende bericht uit den Haag van de afgelopen dagen was niet de onvermijdelijke val van wederom een sukkelkabinet en al het halfslachtige, nilly-willy, namby-pamby gezever ervoor en erna. Andermaal neen! Het was de bekendmaking dat Wouter Bos het beste vegetarische recept van het hele binnenhof had ingeleverd!

(… pauze om even van verbijstering uit de stoel te vallen en weer op te krabbelen…)

Ziedaar de Nederlandse politiek in crisistijd: een clubje dat het karakter van de Nederlandse Vereniging van Huisvrouwen niet verre overstijgt (of beledig ik nu de NVVH?). De Nederlandse minister van financiën en vice-premier heeft ten tijde van financiële rampen, humanitaire crises en politiek gehekel de tijd genomen om een lekker receptje neer te pennen voor een Haags kookboekje, lekkâh hoâh! De wellicht toekomstige premier van Nederland blijkt een geheime kloon van Wina Born te zijn. Zijn spin doctoren hadden waarschijnlijk berekend dat zoiets goed zou vallen bij het kiezerspubliek. Dát, lieve dames en heren, is de toestand in de wereld van Den Haag vandaag. En wie draagt daarvoor eigenlijk de verantwoordelijkheid (als we niet onze ouders de schuld meer kunnen geven)…? Precies! Fons Jansen riep het jaren geleden al: “… in dit land is niemand waar dan ook voor verantwoordelijk. Daarom is het een bende en dat willen we handhaven.”

Fons Jansen is oubollig en al jaren dood en ik ben oud en doodmoe.

Als oppepper een clip uit de originele film Fame (1980)

Advertisements
This entry was posted in Jeremiades, Paul Nijbakker and tagged , . Bookmark the permalink.

One Response to Fame oftewel de Toestand in de Wereld

  1. Pingback: Standplaats Tornio: Krakende Daken | Het Triumvieraat

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s