DE TOCHT DER DWAZEN…(SLOT)

Het duurde niet lang ons viertal werd een zestal. Epr, wiens naam een verbastering was voor Everton, wat hij op een nogal klungelige manier zelf levensgroot op zijn onderarm getatoeeerd had, en Tomas zouden ons de weg wijzen naar de zuidkust.

Beide jongens, die begin twintig waren, waren geboren en getogen op het eiland en kenden de route. Ze spraken maar een paar woorden Engels, maar Frans sprak meer dan behoorlijk Bahasa Indonesia en Onno en ik konden ons redelijk verstaanbaar maken, vooral wat schunnigheden betreft.

Leon, ik, Tomas, Epr en Onno op visite bij de kepala dessa. Epr wilde

eigenlijk niet op de foto. Toen ik hem mijn hoed gaf, ineens wel…

We hadden, behalve een gigantische berg zakjes instant noodles, rijst, suiker, Australische chocolade die niet smelt, gedroogd varkensvlees in reepjes, “Old Bay” kruiden en nog wat ander voedsel wat niet bederft, ook 7 sloffen “Djarung’ kretek sigaretten ingeslagen op de markt op Ambon. Voor de “kepala desa’s’, ofwel dorphoofden. Vier sloffen voor de kepala’s, drie voor ons.

De frase ‘rook jij?’ bestaat op Seram niet. Iedereen rookt. Stoppen met roken is stoppen met ademen. Een eiland naar onze longen dus…

Een pick-up truck reed ons naar de plek waar de tocht zou aanvangen. We sprongen uit de laadbak en Tomas verdween gewapend met een kapmes in het bos om een minuut later terug te komen met tak die hij van een boom afgehakt had. Hij hakte de tak nog wat verder recht zodat het op een stok leek.

Het proviand en de sigaretten hadden we in twee kartonnen dozen gestopt, die we in 2 plastic vuilniszakken gewikkeld hadden, bijeengehouden door koord. Epr stak de tak onder het koord van de ene doos, vervolgens onder het koord van de andere doos en hees de veertig kilo wegende last omhoog om de tak daarna te laten rusten op zijn rechter schouder. Epr was bepakt. Tomas droeg net als wij een rugzak en we begonnen te lopen.

Frans had in Wahai ‘ik heb een potje met vet…’ voor de jongens vertaald naar het Bahasa en Tomas zette het eerste couplet in…

Na een aantal uur lopen door een redelijk vlak, en dus adembenemend landschap, begon ik te mijmeren over hoe wij westerlingen lichamelijk volkomen gedegenereerd zijn. Epr en Tomas liepen blootvoets en hadden de balans van een koorddanser, ondanks de zware last die Epr met zich meetorste. Om het half uur gooide hij met een soepel zwaai de last naar een andere schouder zonder daarbij uit balans te raken, lopend over glibberige boomstammen die over riviertjes gevallen waren. Er was nauwelijks sprake van een pad, maar we volgden overwoekerde jagerspaden die voor ons niet te zien waren.

Het nevelwoud, op achttienhonderd meter hoogte…

Na een aantal dagen bleek ons voedsel niet toereikend. We gingen op rantsoen.

Wilde mango’s, joepie!!

De bewoners van de semi-nomadische Naulu nederzettingen, waar we een paar keer overnachtten, waren er naar ons idee niet best aan toe. De meeste mensen waren chronisch ziek en blij ons te zien.

Een keer werd ik gevraagd naar een hut te komen. Er lag een man met een asgrauw gelaat op de grond en er brandde een vuurtje waardoor de atmosfeer in de hut verstikkend was. De man was enkele weken ervoor uit een boom gevallen en had zijn been op twee plaatsen gebroken. Een bot bleek, nadat ik de vieze, met bloed doordrenkte lap, afgewikkeld had, door de huid naar buiten te steken en de wond stonk zo erg dat ik vermoedde dat er gangreen was ingetreden en de man zou sterven zonder een gigantische lading anti-biotica. Frans rende kokhalzend de hut uit.

Ik knoeide wat met jodium en gaf zijn dochter al de antibiotica die we hadden, een hoeveelheid die nooit toereikend kon zijn. Het been zetten was onmogelijk. De dochter gaf me als tegenprestatie een borrel. Zelfgestookte rijstwiskey. Het was de beroerdste transactie van mijn leven…

De meeste Naulu Alfuren blijven heel klein door het miserabele dieetvan sagomeelpap. Hier poseert het dorpshoofd met de rode hoofddoekdie een eerbetoon is aan het bloed van de voorvaderen. Rechts zit ikop de grond, druk doende met een nicotine inhaalslag…

Later bedacht ik me, te laat, dat de antibiotica het lijden van de arme drommel alleen maar heeft verlengd. ‘Laten leven’ is iets wat we goed kunnen maar ‘laten sterven’ is voor ons westerlingen, in toenemende mate een taboe…

Zeven dagen later kwamen we uitgeput –vooral ik, ik werd door Epr en Tomas ‘number one’ genoemd, omdat ik altijd achteraan liep, klom en klauterde- aan in Tehoru. We waren zo uitgehongerd dat we de eerste beste warung binnenliepen, al het eten op tafel lieten zetten dat er was, dat in een kwartier naar binnen werkten, afrekenden en op zoek gingen naar een bed. Later liepen we weer voorbij dezelfde warung. Er hing een bordje “gesloten’ aan de deur.

Kort daarop vertrokken we naar de Banda eilanden om bij te komen. Frans moest plotseling naar huis omdat zijn zoontje ziek was. Daarna reisde Leon terug naar huis en Onno en ik vlogen naar Oost-Timor. Daar werd ik ziek en we vlogen door naar Bali omdat het ziekenhuis in Dili bekendheid genoot als het voorportaal van de hel. Op Bali bleek ik tyfus te hebben. Na drie weken verblijf in het ziekenhuis van Denpasar was ik voldoende opgekalefaterd om naar Nederland te vliegen, waar ik weer ziek werd. De diagnose van het Havenziekenhuis in Rotterdam was Malaria Tropica. Ik genas daarvan dankzij de expertise van de artsen in dat ziekenhuis.

Een paar maanden later kreeg Leon malaria. Hij voelde een vreemde rilling op de tribune in de Kuip tijdens een wedstrijd van Feyenoord tegen Werder Bremen. De volgende dag lag hij in dezelfde kamer waarin ik in mijn koortsdromen tegen demonen had gevochten.

Niet lang daarna haalden we een streep door ons bedrijfsplan. Je kunt moeilijk alle Nederlandse CEO’s en investeringsbankiers in een keer naar een andere wereld helpen. Dat gaat opvallen…

Epr en Tomas…

Advertisements
This entry was posted in Cor Verhoef, Reisimpressies. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s