Forgive me Lord, for I have sinned

EdOok ik heb me ooit schuldig gemaakt aan ramptoerisme: destijds net na de tsunami, in Zuid-Thailand.

De eerste dag van mijn geplande duikvakantie in Kao Lak viel nauwelijks twee weken na de tsunami. Iedereen herinnert zich nog wel de spectaculaire beelden van de ramp en de hartverscheurende reportages van de nasleep. Ik verkeerde in hevige tweestrijd: gaan of niet gaan? Ik nam daarom contact op met de duikshop ter plaatse, en vroeg ze om raad. Wat te doen: komen of toch beter wegblijven, uit respect voor de doden en overlevenden van die enorme ramp? Men gaf aan dat ik toch vooral moest komen. Men kon het geld goed gebruiken, vooral nu, voor de wederopbouw. Er waren al veel te veel afzeggingen. De boot met duikapparatuur was nog intact en men was gereed om uit te varen.

Met dit positieve bericht op de mail, besloot ik toch te gaan. Ik heb er achteraf geen spijt van. Het werd een unieke reis, eentje om nooit te vergeten. Zowel boven als onder water was het verwoestende effect van de tsunami enorm, ontzagwekkend! Het kontakt, de gesprekken met de overlevenden, was ook indrukwekkend. De tsunami had een diepe wond geslagen in het landschap, zowel het natuurlijke als het menselijke.

Kao Lak enige tijd na de tsunami

Kao Lak was de zwaarst getroffen plaats in Thailand; het werd practisch geheel weggevaagd door het water. Alleen de stevigste hotels bleven overeind.

Nu zijn dan die (ramp)-toeristen in en bij Haïti in het nieuws. De discussie wordt gevoerd of het ‘gepast’ is om juist nu, per luxueus cruiseship, te ankeren voor de verwoeste kust van Haïti, en/of te verblijven in een luxueus resort, dat nog wel overeind staat. Hadden ze gelijk om toch te komen? Hadden ze niet tussentijds hun reis moeten afbreken en huiswaarts moeten keren? Hadden ze niet beter helemaal thuis moeten blijven?

We moeten aannemen dat de gemiddelde toerist die nu op Haiti is, in meer of mindere mate, met een moreel dillema worstelt. Is het passend om daar überhaupt te zijn? Het is een vraagstuk waar elk individu ter plaatse zelf een antwoord op moet vinden.

Kao Lak enige tijd na de tsunami

Nog een plaatje van Kao Lak. Het meeste puin was geruimd en de meeste slachtoffers verdwenen, maar de sfeer was nog spookachtig; een niemandsland.

Advertisements
This entry was posted in Ed ter Buyl and tagged , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s