DE TOCHT DER DWAZEN…(2)

Het bleek niet zo makkelijk om een boot te vinden die naar Wahai zou varen. Na een paar dagen rondhangen in de haven van Ambon-Stad, bleek de kapitein van een houten schuit die doerians vervoerde bereid ons voor een schappelijk bedrag mee te nemen naar de noord-kust van Seram. Hij verzekerde ons binnen 24 uur uit te zullen varen. Dat gaf Onno, Leon, Frans en ik nog ruimschoots de gelegenheid om boodschappen te gaan doen op de markt.

Leon, die nog nooit eerder in Azie was geweest, was niet blij met het vooruitzicht om op een doerianschuit te gaan varen. De geur die deze grote stekelige vruchten verspreiden, houdt een beetje het midden tussen room, walnoten en babystront. Het eetbare deel zelf is het zaad, dat door een kleverige, lichtgele slijmmassa omgeven wordt en de bedoeling is om die papperige massa van de zaad af te lebberen. Na het nuttigen van een doerian breekt de smaak, die het midden houdt tussen room, walnoten en babystront, je nog dagen op.

“Leon, kop op, Je hoeft die doerians niet allemaal op te eten. We hoeven er alleen maar tussen te gaan liggen”, zei Frans bemoedigend.

De volgende dag werden de trossen los gegooid en ronkend voer het scheepje het zeegat uit.

We hadden het ons gemakkelijk gemaakt op de voorplecht van de schuit.

Een slaapplaats was geregeld door de kooi van de stuurman te huren, waar we om beurten zouden slapen. Alles en iedereen rook naar doerian en al gauw waren de doerian-kwinkslagen en doerian-limmericks niet van de lucht:

Er was eens een doerian op Seram

Die de stank van zichzelf maar voor lief nam

Maar hij was niet erg blij

Met die stekels op zij

…………………………………………………… (grote prijs voor de beste slotzin. Wie durft?)

Halverwege de bootreis zaten Leon en ik onder een plastic zeil bij het schijnsel van een olielamp een potje te schaken. Het regende keihard. Onno lag te slapen in de kooi van de stuurman en waar Frans was wisten we niet.

De boot leek vaart te minderen. We bevonden ons een paar honderd meter uit de Seramese kust. In het flauwe schijnsel van lampen aan het water zagen we de donkere silhouetten van vier prahu’s onze richting op peddelen. Leon en ik haastten ons naar de reling om te kijken wie de bezoekers waren. Even later klom er een pezige man met een enorm Afro-kapsel vanuit zijn prahu aan boord. Hij was op een miniscule lendendoek na, een soort Alfuren g-string, geheel naakt en verdween heel even in de stuurhut waar de kapitein aan het roer stond. Na een minuut kwam hij weer naar buiten met een zware plastic tas en klom weer over de reling en de vier prahu’s peddelden weg de duisternis in.

“ Dit is Melanesie man!”, schreeuwde Leon opgewonden boven de herrie van de razende regen uit. Mensen hebben hier Afro’s, waar elke Afrikaan jaloers op zou zijn. Dit is helemaal geen Indonesie meer. En zag je dat? Die kerel was nagenoeg naakt”.

Op dat moment werd ik overvallen door het gevoel dat we nu echt op weg waren om van ons “incentive product” een succes te maken. Ik zag het in gedachten al helemaal voor me. Roel Pieper die op een doerianschuit in de stromende regen Jan Timmer om de hals vliegt: “Zag je dat Jan! De nobele wilde van Rousseau! Onbetaelbaer kearal!! Onbetaelbaer!! En daar gaan wij straks mee barbequen!” Zie je ‘t voor je man!!

De volgende dag tufte het scheepje het haventje van Wahai binnen. Niet veel later gooide we onze spullen en dozen neer in de tuin van losmen Wanaharu, het enige hotelletje dat Wahai rijk was.

“Zo, en nu eerst wat knagen”, zei Onno, “ ik ben finaal vacuum getrokken”.

Van dichtbij naar veraf: Frans, Onno, Leon en de gidsen Epr en Tomas.

Het bergmassief uitdagend op de achtergrond…

Advertisements
This entry was posted in Cor Verhoef, Reisimpressies and tagged , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s