TER NAGEDACHTENIS AAN ONGEVEER 230.000 MENSEN…

CorAanstaande tweede Kerstdag 2013, is het precies negen jaar geleden dat God zich zat te vervelen en dacht, ‘wat zal ik vandaag eens gaan doen?’

God haat de kerstdagen. Alle winkels dicht, en iedereen zit lekker bij zijn familie, terwijl er bij God in geen eeuwen meer iemand langs was geweest. Plotseling viel Zijn alziend oog op de rode knop op het hemelse dashboard: “Tsunami”, stond er onder…

Naar schatting 230.000 mensen die zich die dag ophielden aan de kusten van elf landen gelegen aan de Indische Oceaan kunnen de tweede Kerstdag van 2004 niet meer navertellen. Een onderzeese aardbeving met een kracht van 9.3 op de schaal van Richter ten westen van het Indonesische eiland Sumatra duwde onvoorstelbare massa’s water alle richtingen uit die resulteerden in enorme vloedgolven aan de stranden van landen als India, Sri Lanka, Thailand, Indonesie, Maleisie, Somalie en nog een aantal andere landen en eilandgroepen.

In de weken die volgden werd het steeds duidelijker welke tragedie zich had voltrokken. Zes monsterlijke golven, waarvan de derde golf het hoogst en dodelijkst was, versplinterden alles en iedereen die het ongeluk had om zich op of nabij een strand te bevinden aan de Indische Oceaan.

Een ooggetuige had het op het Thaise journaal over een ‘vloeibare tank’.

Dergelijke rampen lijken ook het beste in de mens naar boven te halen. Veel overlevenden waaronder een groot aantal toeristen besloten te blijven in de rampgebieden en mee te helpen met identificatie van lijken, het opruimen van de onvoorstelbare puinhopen, het opzetten van medische klinieken, het opvangen van kinderen die plotseling wees waren geworden, het herbouwen van schooltjes, etc, etc. Talloze artsen en verpleegkundigen die vanuit westerse landen naar de paradijselijke stranden van zuid Thailand waren gereisd voor een welverdiende vakantie, meldden zich bij de Thaise authoriteiten –die met de handen in het haar zaten over hoe ze een ramp van dergelijke omvang het hoofd moesten bieden- om te helpen.

Een harverscheurende anekdote is die van een Zweedse toerist die samen met een Thaise man in een boom zat te wachten op hulp. Er kwam een piepklein bootje aangevaren dat overlevenden oppikte van daken en bomen in het ondergelopen gebied bij Kao Lak, een Thais eilandje. Er was geen plaats meer in het bootje voor extra mensen, maar de bestuurder van de buitenboordmotor besloot toch dat een van de twee mee mocht. De Thaise man stond er op dat de Zweedse man, die twee keer zo zwaar was als hij, gered moest worden. “Jij bent jonger” schijnt de Thaise man gezegd te hebben. De Zweed daarentegen wilde er niets van weten. “Jij bent ouder en ik ben te zwaar”

Het tweetal, onbekenden van elkaar, besloten samen in de boom te blijven en te hopen op latere hulp.

Van de twee is nooit meer wat vernomen. De vierde golf was nog niet gearriveerd…

Andere, wonderlijke verhalen, sijpelden in die dagen via de pers binnen. Het verhaal van het dertienjarige Britse meisje bijvoorbeeld dat toen ze zag dat de vloedlijn zich in korte tijd honderd meter terugtrok –de voorbode van een Tsunami, iets wat ze kort daarvoor op school geleerd had- rond begon te rennen en iedereen op het strand toeschreeuwde dat ze het hogerop, landinwaarts, moesten zoeken omdat er een tsunami op komst was. Ze redde daarmee wellicht tientallen levens. Of de ‘Chao Leh’, door Thais geringschattend ‘zeezigeuners’ genoemd, een volk van zeenomaden, die op kleine bootjes wonen en leven van de zee zoals een boer leeft van het land, die al lang een veilig heenkomen hadden gezocht voor de eerste golf, omdat ze een naderende Tsunami konden ‘ruiken’, net als veel dieren. Geen enkele Chao Leh heeft die dag het leven gelaten.

Ik draag dit verhaal op aan alle slachtoffers van de Tsunami van tweede Kerstdag 2004 en hun nabestaanden.

De ravage na de tsunami

Afgezien van het aantal doden verloren honderdduizenden mensen hun inkomsten uit visserij, toerisme en daaraan gerelateerde activiteiten. Velen zijn de dreun van de watermassa’s tot op de dag van vandaag nog niet te boven.

Advertisements
This entry was posted in BKK Calling, Cor Verhoef and tagged , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s