VIVA MEXICO (9) WEGWEZEN HIER!!

CorTwee uur later waren we terug op het eiland.

Gerard en Lucien keerden onmiddelijk terug naar Cancun met in hun kielzog een zevental Poc-Na gasten, die door de Fransen eveneens warm waren gedraaid voor “the deal of the century”.

“Het lijkt godverdomme wel op een excursie”, schamperde Rene nadat hij een enorme teug had genomen van zijn Negra Modelo biertje. Voor het eerst in 2 maanden zaten we, in de tuin van de Poc Na, aan het bier, wat vreemd smaakte. Het leek in de verste verte niet op cola.

“We moeten weg hier”, zei ik. “Hele symphonieorkesten gaan vandaag of morgen vanaf dit eiland naar het Amex kantoor om gestolen cheques te raporteren.

Die Amerikanen komen niet uit een ei. Die ruiken stront. We gaan vandaag naar Cancun, ik ga nieuwe cheques halen bij Amex en ik cash jouw cheques meteen daarna bij hotel “El Presidente”. Daarna nemen we de bus naar Merida en blijven daar een paar dagen. Dan ga jij op en neer naar Cancun om nieuwe cheques te halen. Ik wacht in het hotel”.

Zo gezegd zo gedaan. Het gestolen raporteren en in ontvangst nemen van knisperende nieuwe reischeques bleek nog makkelijker dan afwassen.

In het ijskoude kantoor kreeg ik een formulier onder mijn neus geschoven en moest daar een aantal gegevens invullen. Twintig minuten later stond ik buiten met nieuwe reischeques. Ik hield een taxi aan die mij naar hotel “El Presidente” bracht, terwijl Rene kettingrokend op mij wachtte in “El Farolito”, een cantina in het centrum van Cancun.


Ik had de handtekening van Rene een half uurtje geoefend totdat mijn versie van zijn handtekening nog meer leek op zijn handtekening dan Rene’s versie van zijn handtekening (loopt die zin?)

Ik cashte al Rene’s cheques aan de receptiebalie van “El Presidente”. De enige vraag die mij gesteld werd door de receptionist was; “ You like Mexico?” “Love it here” antwoordde ik, en ik meende het vanuit de grond van mijn hart…

Met mijn zakken vol pesos liet ik mij door een andere taxi naar “El Farolito” brengen.

Rene drukte een peuk uit en bestelde twee garnalencocktails en twee mochita’s.

“Er gaat om vier uur een bus naar Merida”, zei Rene met een mondvol garnaal. Ik stel voor om daar een paar dagen te relaxen, daarna ga ik op en neer naar Cancun voor nieuwe cheques. Zodra ik ze binnen heb geef ik je een belletje naar het hotel vanuit een telefooncel”.

Die middag namen we de bus naar Merida, een schitterende stad, in 1542  gesticht door Francesco de Montejo, een Spaanse massamoordenaar waar in heel Yucatan avenues naar zijn genoemd, de Jan Pieterszoon Coen van de Nieuwe Wereld, zeg maar. Doodmoe checkten we zes uur later in aan de receptie van Hotel Reforma. Al geld tellend vielen we in slaap…

Het centrale plein, de zocalo, in de goede stad Merida..

Advertisements
This entry was posted in Cor Verhoef, Reisimpressies and tagged , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s