VIVA MEXICO (8) ‘WELCOME TO AMERICAN FREE ENTERPRISE

CorDie avond zaten we met Robert in de tuin van de Poc-Na. Robert was een jonge Amerikaan van negentien jaar die griezelig veel op David Byrne leek. Hij was ook benaderd door de Fransen om mee te doen aan het reischequespelletje.

“Het is waterdicht”, sprak hij. “Geen enkel risico. Alle gestolen of verloren gerapporteerde cheques komen uiteindelijk op het bureau van handtekeningenexperts van American Express terecht. Die gaan kijken of de cheques niet toevallig zijn gecasht door de eigenaar zelf. Dat kunnen ze zien aan de stand van de pen de druk die uitgeoefend is op het papier, etc, die bij iedere handtekening uniek is.

Aangezien onze cheques door iemand anders worden gecasht zullen wij als clean uit de bus komen”.

“Maar als het zo makkelijk is en zo veel voorkomt dan was American Express toch al lang failliet geweest?” bracht ik in.

“Amex is tegen dergelijke verliezen verzekerd bij een verzekeringsmaatschappij die beheert wordt door Amex zelf. Ze sluizen gewoon geld door in een circel”, doceerde de jonge New Yorker.

“Fucking geniaal”, zuchte Rene.

“Welcome to the world of American free enterprise” zei Robert terwijl hij met zijn wijsvinger in de lucht priemde.

De wereld van het Amerikaanse free enterprise werd voor ons, als Trotskisten, steeds aantrekkelijker. De wereld van Trotsky was een wereld van brood met banaan, terwijl als het aan het American Free Enterprise systeem lag, zouden we ons de volgende avond tegoed doen aan kreeft, gamba’s en Margarita’s…

De volgende ochtend vroeg namen Rene, Lucien, Gerard en ik het bootje naar Cancun, op het vasteland. Francois was op het eiland achtergebleven, waarschijnlijk omdat hij de scheldkanonnades van Gerard aan zijn adres zat was geworden en wat rust wilde. Ik had Gerard al mijn reischeques gegeven en voelde me lichtjes gespannen. De aanblik van Gerard was daar gedeeltelijk debet aan. Hij zag er werkelijk uit als een bandiet. Hij droeg nog steeds dezelfde kleren als op de dag dat we hem voor het eerst ontmoetten. Een strakzittende zwarte broek, bootschoentjes, een vestje over zijn blote lijf dat ooit onderdeel was geweest van een drie-delig pak en een zakdoek rond zijn hals geknoopt. Hij was er als enige op het hele eiland in geslaagd om grauwwit te blijven, in tegenstelling tot Rene en ik die allebei vies bruin en graatmager waren geworden.

Ik Cancun namen we een taxi naar de “Zona Hoteleria” gelegen op een schiereiland dat tjokvol was gebouwd met protserige hotels. De taxi stopte tegenover “Hotel Condesa”. Gerard stapte uit, stak de straat over het verdween door de ingang van het hotel, de vallet parkeerder geen blik waardig gunnend. Wij bleven wachten in de taxi.

“He vill be bacque in ten minutz” zei Lucien, die tussen ons in op de achterbank zat en de chauffeur de opdracht gaf een salsazender op te zetten.

Tien minuten later kwam Gerard naar buiten, stak de straat over, opende het portier van de taxi, plofte in de stoel, sloeg het portier dicht en stak over zijn schouder een vuistdikke stapel pesos in mijn gezicht.

“Forg you”.

Fuck Trotsky

"Fuck Trotsky"

Advertisements
This entry was posted in Cor Verhoef, Reisimpressies and tagged , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s