VIVA MEXICO (7) MONEY MAKES THE WORLD GO ‘ROUND

CorDe zon jeukte op het vrouweneiland en Rene en ik waren één en al oor. Lucien, die beter Engels sprak, zette zijn zonnebril recht en begon het plan, dat het koerierstrio voor ogen had, uit de doeken te doen.

Lucien vertelde dat ze op weg waren naar de Colombiaanse hoofdstad Bogota, om aldaar te gaan winkelen. Niet bij de Bijenkorf, maar in de wijk Miraflores, voor de aanschaf van 5 kilo Colombiaanse cocaine. Grade A wel te verstaan, geen Aldi-rommel.

De deur, naar een banaanloos tijdperk…?

In Belize city, de hoofdstad van het Centraal Amerikaanse landje Belize, werd echter een groot deel van het boodschappengeld van de drie jongens gestolen. Op een heel merkwaardige wijze.

De drie Franse avonturiers hadden twee broeken opgehangen aan het plafond van hun hotelkamer, die aan de straat grensde. Om een beetje te luchten. Een inwoner van het stadje had de broeken vanaf de straat zien hangen door het open raam en was langs de regenpijp naar boven geklommen, door het openstaande raam naar binnengeklauterd en had de twee broeken gejat. Helaas voor de Fransen en gelukkig voor de dief zat er in de broeken het lieve sommetje van zestigduizend dollar. De dief ging met zijn vrouw alsnog op huwelijksreis en het ongelukkige drietal keerde terug naar Mexico om zich te beraden op een list.


Rene vroeg aan Lucien waarom ze het raam open hadden laten staan, waarop Gerard overeindschoot en Francois aanvloog, waarbij woorden als ‘merde’ , ‘putain’ en andere Franse krachttermen klonken. Francois, die nogal dik was en er niet al te snugger uitzag, was kennelijk degene geweest, die het raam open had laten staan.

Toen Gerard weer een beetje gekalmeerd was, begon Lucien te vertellen hoe zij hun boodschappen geld terug zouden verdienen.


Het was heel eenvoudig. De Fransen zouden in Cancun in een vijfsterren hotel al onze traveller’s cheques cashen. De helft van de stapel peso’s zouden wij krijgen, de Fransen de andere helft waarop wij naar het kantoor van American Express, eveneens in Cancun, zouden togen om daar nieuwe reischeques te halen. Francois, de casher, zou alleen onze handtekeningen even moeten oefenen…

Het was zo simpel dat we het eigenlijk niet helemaal vertrouwden. “You come wiz mee and wait outside ze hotel” zei Gerard, die ons wantrouwen leek aan te voelen. Eerst keken we Gerard goed aan. Hij was van onze leeftijd, kleiner dan Napoleon, had vettig, halflang en liep altijd in dezelfde stadskleren. Op zijn voortanden zat een donkere laag THC van het overmatige blowen.

Toen keken we naar de banaan en het broodje voor ons op de tafel. We hadden in al die tijd zoveel bananen op dat we allebei enigszins gebogen waren gaan lopen en er een lichtgele gloed over onze huid was gekomen. Eigenlijk was er niet eens sprake van een keuze; Of sterven aan een overdosis banaan, of met de Fransen in zee gaan en de komende maanden feest vieren.

“Okay”, zei Rene, ‘but only his cheques’, we’ll keep mine. Gerard glimlachte, ‘bien sure’…

Advertisements
This entry was posted in Cor Verhoef, Reisimpressies and tagged , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s